Nederland neemt dan toch geen deel aan het 71e Eurovisiesongfestival in Bulgarije. Op muzikaal gebied de juiste keuze, aldus onze Nederlandse redacteur Dennis: “De NPO had niet aan mijn verwachting voor een topnotering kunnen voldoen.”
Nederland neemt niet deel aan het Songfestival 2027. En dat vind ik eigenlijk helemaal prima.
Opluchting
Van mij had Nederland, na de boycot van AVROTROS in 2026, opnieuw thuis mogen blijven en had de NPO niet hoeven inspringen.
Losstaand van de voor mij (politieke) reden die ik in dit opiniestuk buiten beschouwing laat, ben ik ook op muzikaal gebied érg opgelucht dat ‘we’ geen act naar Bulgarije afvaardigen.
Fan van het festival blijf ik toch. Ook al ben ik het lang niet altijd eens met beslissingen van de EBU, houden van de liedjeswedstrijd doe ik nog steeds, zoals eindredacteur Jasper eerder al in een liefdesbrief omschreef.
“Ik verwacht en hoop een topnotering”
En als Nederland dan toch meedoet, dan ben ik ook zodanig chauvinistisch en competitief ingesteld dat ik een topnotering hoop én verwacht.
Of aan mijn verwachtingen was voldaan, betwijfel ik ten zeerste.
Zou echt onze beste artiest naar Burgas gaan met het beste liedje en de beste ondersteuning?
Welke artiest zou naar Burgas willen?
De animo onder artiesten leek niet groot.
Verschillende (populaire) artiesten zagen een deelname, om uiteenlopende redenen, niet zitten.
Er was onduidelijkheid over de selectiemethode.
Waar AVROTROS jarenlang een selectiecommissie bestaande uit experts inzette om tot dé keuze van de Nederlandse inzending te komen leek een plan van aanpak voor 2027 nog afwezig.
Er was geen inschrijvingsperiode voor geïnteresseerden en ook is het niet duidelijk of de NPO al met potentiële deelnemers in gesprek zou zijn.
Namen als Davina Michelle, Tangarine en Marnix Emanuel gingen rond. Zij zouden tijdens de selectie voor een mogelijke deelname in 2026 tot de laatst overgebleven kanshebbers hebben behoord.
Over de betreffende selectie zei selectiecommissievoorzitter Cornald Maas eerder “nog niet zo’n extatisch moment ervaren te hebben” als na het horen van Claude’s inzending uit 2025.
De drie waren in gesprek met AVROTROS, die de selectie in 2026 nog wel organiseerde. Zouden zij, één jaar later, ook met de NPO willen spreken?
De geoliede AVROTROS-machine
Want naast de liedjesselectie, kent de NPO of het nog samen te stellen team, niet de jarenlange Songfestivalexpertise van AVROTROS.
Na vele magere jaren zonder finaleplek zette deze omroep vanaf 2013 een succesvolle koers in, met een overwinning in 2019 als hoogtepunt.
Toch waren er ups-and-downs.
Van de rommelige voorbereiding van Mia & Dion tot de diskwalificatie van Joost Klein (foto) en het hosten in 2021: AVROTROS sloeg zich overal kranig doorheen.
Elk jaar stond er een ervaren team aan podium- en communicatieprofessionals, die de Songfestivaldeelname van dat jaar in goede banen wist te leiden.
Handig, mede gezien de te verwachten storm van kritiek die de uitgekozen artiest over zich heen zou krijgen.
Blamage
Een Songfestivaldeelname gaat niet meer om een liedje.
De promotie van de inzending, het in beeld brengen van de act: het zou allemaal nieuw zijn geweest.
Nederland doet er dan, muzikaal en organisatorisch gezien, goed aan thuis te blijven.
Want waar de chauvinistische en competitieve ik een topnotering verwachtte, vreesde de realistische ik een blamage.
Dit is een persoonlijke opinie op naam van de auteur. Heb je zelf een prikkelende opinie over het Songfestival? Laat ze ons weten via [email protected].
Reacties