Wie het Eurovisiesongfestival sinds de millenniumwissel is gaan volgen, kent het vooral als een convergentie van pop-, techno- en hardrockmuziek, met af en toe een (over)dramatische ballad, een stevige brok madness en de nodige LGBTQIA-atmosfeer. Maar voor die tijd draaide het nog allemaal om nationaal prestige: de stem en de muziek. Een duik in het (verre) verleden!
De beginjaren
Een vrolijk deuntje van hoe een man een vrouw tegenkomt op straat en op slag verliefd wordt, simpeler wordt het niet. Maar de manier waarop Fud Leclerc het bracht in 1958, doet je zelf al fluitend de deur uitgaan. Leclerc houdt bovendien het record van meeste deelnames voor België: vier keer op rij was hij de uitverkorene voor INR, de precursor van de RTBF.
Een Oostenrijkse Calypso, met wat gejodel ertussen. Het is eens iets anders, moet Ferry Graf een jaar later gedacht hebben. Vier punten leverde het hem maar op, maar tenminste ook een waardevolle vermelding tussen mijn tien pareltjes!
Conny Froboess stond voor Duitsland in 1962 met ‘Zwei kleine Italiener’ in Luxemburg. En al werd ze maar zesde, haar tekst wordt algemeen beschouwd als de eerste met een (subtiele) maatschappelijke kritiek: twee Italiaanse gastarbeiders in het grauwe, norse Duitsland die terug verlangen naar hun zonnige en vrolijke vaderland.
Je kijkt in de ogen van je geliefde en ziet een weerspiegeling van zee, strand en de hoop op een lang samenzijn. Maar aan het eind van dat samenzijn blijf je over met een leeg strand en één enkele traan uit datzelfde oog. Laat het aan een Italiaan als Gianni Morandi om dat zo pakkend en optimistisch te brengen, zoals hij deed in 1970!
Out-of-the-box
Eind jaren 70 begonnen landen een andere weg in te slaan: rock en lichte pop in de plaats van ballades. Denemarken zocht de disco op in het Simmonscourt Pavillon in Dublin en eindigde met Debbie Cameron en Tommy Seebach in de middenmoot.
In Paleis 7 op de Heysel werden we getrakteerd op een Israëlische comedyact à la ‘Blues Brothers’: een leuk deuntje dat plots in doldwaze dansmoves uitbarst. De Lazy Bums behaalden een verdienstelijke achtste plaats op 22 deelnemers.
Zonder de nodige regelgeving vonden landen in de jaren 80 een gimmick in schattige kinderen. Vijf dagen voor haar 12e verjaardag stond de Belgische Nathalie Pâque (die zo het Franse zusje van Macaulay Culkin kan spelen) op het Songfestival van 1989 in Lausanne. Met ‘J’ai volé la vie’ gaf ze Frankrijk een achtste plaats met zestig punten.
Malta leverde in 1991 (in mijn ogen) een van de mooiste duets in de geschiedenis af en dat na een afwezigheid van zestien jaar. Paul Giordimaina en Georgina mochten tijdens de puntentelling lang hopen op een podiumplaats, maar hun zesde plek én vermelding als Songfestivalparel zal moeten volstaan.
Michael Ball mocht in 1992 net als vele andere Britse kandidaten eens proeven van die befaamde tweede plaats. Zijn nummer ‘One Step Out of Time’ is een up-tempo ballad over een man die niet wilt aanvaarden dat zijn romance ten einde komt.
Tussen 1993 en 2011 was de Italiaanse interesse voor Eurovision nihil, zozeer zelfs dat de RAI in ’97 rats vergat af te zeggen voor de editie in het Point Theatre in Dublin. En aangezien hun kat een boete van de EBU zou hebben opgeleverd, stuurde ze maar snel de winnaars van hun ‘Festival di Sanremo’. Toch kon Jalisse met ‘Fiumi di Parole’ nog een vierde plaats bemachtigen.
Zin gekregen om nog meer oude parels te ontdekken voor je Top 10? Pluis zeker ons archief uit, check onze socials voor tips en aanbevelingen van onze redactie en deel nog tot 7 december 12.00 uur jouw tien favorieten met ons!
Reacties