{"id":74183,"date":"2024-11-17T00:01:49","date_gmt":"2024-11-16T23:01:49","guid":{"rendered":"https:\/\/songfestival.be\/?p=74183"},"modified":"2024-11-29T11:21:00","modified_gmt":"2024-11-29T10:21:00","slug":"50-jaar-eurosong-1-1975-het-prille-begin","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/songfestival.be\/en\/landen\/be\/50-jaar-eurosong-1-1975-het-prille-begin\/","title":{"rendered":"50 jaar Eurosong (1): 1975, het prille begin"},"content":{"rendered":"

In de reeks\u00a050 jaar Eurosong\u00a0<\/em>blikt Songfestival.be terug op een halve eeuw Vlaamse Songfestivalvoorrondes. In deze aflevering staat de editie van 1975 centraal, gewonnen door Ann Christy met\u00a0Gelukkig zijn<\/em>.<\/p>\n

Op zondag 17 november 1974 zag Eurosong het levenslicht als naam voor de Vlaamse Songfestivalvoorronde. Door de decennia heen zou die naam vereenzelvigd raken met de benaming van het internationale Eurovisiesongfestival.<\/strong> Op een uitzondering in 1996 na werden alle Vlaamse preselecties onder die noemer uitgezonden \u2013 al zou het quasi telkens om een totaal ander concept en invulling gaan.<\/p>\n

\"\"

Televisiegids van zondag 17 november 1974. Bron: Digitaal krantenarchief – Stadsarchief Aalst<\/p><\/div>\n

Vox populi<\/em><\/strong><\/p>\n

Inhoudelijk verschilde de allereerste Eurosongeditie weinig van de eerdere Canzonissima<\/em>\u2019s. Er waren acht tweewekelijkse uitzendingen, met telkens tien kandidaten.<\/strong> In elk van de acht voorrondes traden ze allemaal op, en de drie hoogst genoteerde liedjes gingen door naar de volgende uitzending.<\/p>\n

De andere kandidaten moesten dus met andere songs op de proppen<\/strong> komen. Eenmalig was er een gat van drie weken om de feestdagen te overbruggen.<\/p>\n

Er waren evenwel ook drie grote verschillen met de vorige groots opgezette BRT-preselecties. Ten eerste werden de eerste vijf uitzendingen op zaterdagavond opgenomen<\/strong> in het Amerikaans Theater, maar gingen ze pas de avond daarna op antenne. Ten tweede moest een lied slechts twee en niet drie keer op rij in de top drie eindigen om naar de finale door te stoten.<\/p>\n

Ten derde werd de vakjury, die punten en vooral commentaar gaf, overboord gegooid, terwijl de vox populi volledig stemrecht kreeg. De BRT selecteerde voor elke voorronde tien andere mensen uit de vijf Vlaamse provincies<\/strong> uit zijn panel van Vlamingen die meededen aan het kijk- en luisteronderzoek.<\/p>\n

Er waren dus per uitzending vijftig juryleden<\/strong>, die elk lied een score op tien gaven en de uitzending bekeken op een tv-scherm op de BRT. De resultaten werden per provincie bekendgemaakt.<\/p>\n

Elfenpakjes<\/em><\/strong><\/p>\n

De BRT had naar verluidt grote moeilijkheden om tien kandidaten te overhalen om deel te nemen. Uiteindelijk werden de tien gelukkigen Ann Christy, die al voor de eerste uitzending verstek moest laten gaan wegens andere verplichtingen, Ann Michel, Connie Neefs, Ingriani, Joe Harris, Luk Bral, de groep Magenta, Micha Marah, Rita Deneve, die de derde uitzending miste omdat ze enkele dagen ervoor van een zoon was bevallen<\/strong>, en het duo The Lollipops.<\/p>\n

Die laatste naam zou voor de meeste ophef zorgen: The Lollipops bestond uit de jongedames Hilde en Veerle uit Burcht<\/strong>, die begin 1974 de Vlaamse Talentenjacht gewonnen hadden. Hun gebrek aan podiumervaring en de twijfelachtige keuzes van hun liedjes zorgden ervoor dat ze nooit hoger dan vijfde werden geklasseerd in een uitzending. Ook kleinkunstzanger Luk Bral reed over de tong, vooral zijn flamboyante outfits, zoals nauwsluitende elfenpakjes.<\/p>\n

Uiteindelijk zouden zes van de tien kandidaten de finale halen met een of twee songs, waarop opnieuw de nodige kritiek kwam vanwege het lage niveau ervan. Verder was er kritiek op het matte verloop van de selectie<\/strong>, die gekenmerkt werd door het ontbreken van grote uitschieters en vernieuwing, zowel qua nummers als televisie-uitzendingen.<\/p>\n

Televisie zonder beeld<\/em><\/strong><\/p>\n

Al bij de eerste uitzending werd duidelijk dat de publieksjury\u2019s opvallend gul waren voor de kandidaten uit hun eigen provincie<\/strong>, en dat de punten per provincie grondig konden verschillen. In de derde uitzending kreeg de Kempense Micha Marah van de Antwerpse jury 91 op 100, terwijl de West-Vlaamse jury slechts 55 punten veil had.<\/p>\n

De punten werden tijdens de uitzendingen op een groot zwart bord genoteerd en bij elkaar opgeteld, en het soms partijdige zaalpubliek<\/strong> liet zich weer van zijn beste kant zien en vooral horen door geregeld te joelen bij \u2018te lage\u2019 scores voor hun favorieten.<\/p>\n

Tussen de vierde en vijfde voorronde zaten drie weken, en net bij die vijfde ging het mis. Een grootscheepse vakbondsstaking bij de BRT<\/strong> zorgde ervoor dat verschillende studioprogramma\u2019s enkele dagen niet werden uitgezonden. De vijfde voorronde van Eurosong werd niet opgenomen en haalde dus nooit het televisiescherm, maar werd wel afgewerkt in het Amerikaans Theater zoals een normale opname, met dezelfde artiesten en juryleden.<\/p>\n

\u2018Televisie zonder beeld\u2019, zoals amusementshoofd en BRT-coryfee Bob Boon het zelf kort voor de \u2018uitzending\u2019 had genoemd. Vanaf de zesde voorronde gingen de uitzendingen op zaterdagavond rechtstreeks de ether<\/strong> in.<\/p>\n

Reclame voor jeans<\/em><\/strong><\/p>\n

De finale van Eurosong werd op zaterdagavond 1 maart, amper drie weken voor het Songfestival zelf<\/strong>, uitgezonden tussen 20.40 en 21.30 uur. Het aantal juryleden per provincie werd opgetrokken naar twintig, maar de BRT had terloops vermeld dat ze de einduitslag desgewenst nog kon aanpassen naar eigen goeddunken.<\/p>\n

Bob Boon had tijdens de generale repetitie zijn veto ingezet<\/strong> om twee danseressen te weren die een optreden van Ingriani wilden opleuken, omdat hun outfits te weinig aan de verbeelding zouden hebben overgelaten.<\/p>\n

Micha Marah had de Belgische rockgroep The Pebbles<\/strong>, die enkele jaren eerder grote hits als Mackintosh<\/em> had gescoord, kunnen overhalen om mee haar lied \u2019t Is over<\/em> op te voeren.<\/p>\n

Ann Christy gold in de pers als topfavoriete,\u00a0maar dat vond ze zelf niet fijn: \u2018Jullie persmensen\u00a0hebben mij eigenlijk in een vervelende situatie<\/strong>\u00a0gebracht\u2019, zei ze voor de finale aan het Aalsterse\u00a0weekblad De Voorpost.<\/p>\n

Ze loste evenwel de\u00a0hooggespannen verwachtingen meer dan in\u00a0door eerste \u00e9n derde te eindigen<\/strong>. De Brabantse\u00a0jury gaf haar 195 van de beschikbare 200 punten,\u00a0waarna haar zege vaststond.<\/p>\n

Componiste\u00a0en tekstschrijfster Mary Boduin had Gelukkig zijn<\/em>\u00a0oorspronkelijk geschreven als een Engelstalige\u00a0reclamejingle voor jeansbroeken en ging volgens\u00a0Anns biografie op Radio 2 over haar eigen lesbische\u00a0relatie<\/strong>, maar Ann Christy had er meteen\u00a0meer in gezien. Nadat het lied aan het einde van\u00a0de Eurosong-finale bekroond was als Belgische\u00a0inzending, kwam Boduin in een jeansbroek het\u00a0podium op. In oktober 2020 bracht ze haar memoires\u00a0uit, met de veelzeggende titel Dat heet\u00a0dan gelukkig zijn<\/em>.<\/p>\n

De liedjes van de finale van Eurosong 1975 voor zover bekend vind je in onderstaande afspeellijst.<\/p>\n