{"id":75252,"date":"2025-01-12T00:01:43","date_gmt":"2025-01-11T23:01:43","guid":{"rendered":"https:\/\/songfestival.be\/?p=75252"},"modified":"2026-05-06T14:09:37","modified_gmt":"2026-05-06T12:09:37","slug":"50-jaar-eurosong-17-2016-het-jonge-geweld","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/songfestival.be\/en\/landen\/be\/50-jaar-eurosong-17-2016-het-jonge-geweld\/","title":{"rendered":"50 jaar Eurosong (17): 2016, het jonge geweld"},"content":{"rendered":"

In de reeks\u00a050 jaar Eurosong\u00a0<\/em>blikt Songfestival.be terug op een halve eeuw Vlaamse Songfestivalvoorrondes. In deze aflevering staat de editie van 2016 centraal, gewonnen door Laura Tesoro met\u00a0What’s the Pressure<\/em>.<\/p>\n

De dag na de finale van het Songfestival 2015 meldde de VRT dat men al volop sleutelde aan de zoveelste nieuwe selectieprocedure voor het volgende jaar.<\/p>\n

Het nieuwe concept draaide rond vijf artiesten en evenveel songs<\/strong> en zou minstens \u00e9\u00e9n televisieprogramma op E\u00e9n krijgen. Ge\u00efnteresseerde kandidaten en componisten mochten zich bij de omroep aanmelden.<\/p>\n

Componiste in taskforce<\/em><\/strong><\/p>\n

Op maandag 16 november 2015 \u2013 precies de dag waarop de nieuwssite Songfestival.be<\/strong> gelanceerd werd \u2013 maakte de VRT alle informatie over de voorronde van 2016 bekend.<\/p>\n

In 2014 al was een taskforce<\/strong> in het leven geroepen om de selectie voor te bereiden. Die bestond uit Gerrit Kerremans, algemeen muziekco\u00f6rdinator bij de omroep, Els Germonpr\u00e9, muziekverantwoordelijke van E\u00e9n, Hans Snijders, Germonpr\u00e9s collega bij MNM, en Christoffel Cocquyt, manager van artiesten als Gabriel Rios en Selah Sue (echte naam Sanne Putseys), die uiteindelijk de Songfestivalinzending zou componeren.<\/p>\n

Uitgebreid voorbereidingstraject<\/em><\/strong><\/p>\n

De taskforce had vijf jonge nieuwkomers<\/strong> geselecteerd, die allen uit de provincie Antwerpen kwamen. Het ging om Adil Aarab, Astrid Destuyver, Tom Frantzis, Laura Tesoro en Amaryllis Uitterlinden. Ze kregen een uitgebreid voorbereidingstraject dat uitmondde in drie liveshows op E\u00e9n.<\/p>\n

Daarbij werden ze begeleid door zangeres Lady Linn als zangcoach, muzikant Johannes Verschaeve (van de bands School Is Cool en The Van Jets), die hielp met songs schrijven, en choreograaf Ish Ait Hamou, die voor het visuele aspect van de optredens<\/strong> zorgde.<\/p>\n

Nog maar eens herdenken<\/em><\/strong><\/p>\n

De VRT wilde met de nieuwe aanpak een duurzaam verhaal<\/strong> schrijven dat niet stopte na Eurosong<\/em>. \u2018We zien dit project als een investering in een hopelijk langdurige en succesrijke toekomst van jong muzikaal talent in Vlaanderen\u2019, zei E\u00e9n-netmanager Olivier Goris in De Morgen.<\/p>\n

En hij was niet zonder ambitie<\/strong>: \u2018Ik wil de finale halen. Lukt dat niet, dan is dat toch een teleurstelling. En dan betekent dat meteen dat we onze Eurosong<\/em>-strategie nog maar eens zullen moeten herdenken.\u2019<\/p>\n

Hoewel die finale uiteindelijk gehaald werd, bleef de strategie toch niet overeind<\/strong>, en de vier verliezers van Eurosong 2016<\/em> verdwenen bijna even snel uit de schijnwerpers als ze erin waren gezet.<\/p>\n

Interviews met moeders<\/em><\/strong><\/p>\n

Op zondag 3, 10 en 17 januari 2016 vonden drie liveshows plaats, voor het eerst vanuit de AED Studio\u2019s in Lint. Peter Van de Veire presenteerde zonder hulp van Eva Daeleman, maar Joy Anna Thielemans<\/strong> was zowel in Eurosong<\/em> als op het Songfestival actief als sociale-mediareporter.<\/p>\n

De vijf kandidaten werden uitgebreid voorgesteld, inclusief ludiek bedoelde filmpjes<\/strong> en interviews met hen en onder meer hun moeders. In de eerste uitzending zongen de kandidaten enkel een cover van een bestaand Songfestivallied, zoals dat eerder al in de castings en Call Back van Eurosong 2014<\/em> was gebeurd.<\/p>\n

Er werd een publieksstemming gehouden, waar Amaryllis Uitterlinden als winnares<\/strong> uit de bus kwam met haar eigenzinnige versie van Loreens Euphoria<\/em>.<\/p>\n

Simpele optredens<\/em><\/strong><\/p>\n

In de tweede en derde uitzending zongen de vijf kandidaten steeds hun nieuwe songs<\/strong>. Op 10 januari ging het om \u2018simpele\u2019 optredens zonder al te veel franjes, maar op de finaleavond moest het gaan om volledig uitgekiende performances<\/em>.<\/p>\n

Laura Tesoro won de publieksstemming van de tweede liveshow, en dat bleek een teken aan de wand<\/strong>. Ze gold op voorhand \u2013 als enige ietwat bekende artieste \u2013 als favoriete, en maakte die rol in de finale ook waar.<\/p>\n

Nieuwe experts<\/em><\/strong><\/p>\n

Als rode draad door de liveshows waren er opnieuw experts opgetrommeld om hun deskundige licht te laten schijnen over de kandidaten en songs. Ze hadden evenwel geen stemrecht<\/strong>.<\/p>\n

Op 3 januari tekenden Scala-dirigent Stijn Kolacny en de Noorse Songfestivalwinnaar Alexander Rybak<\/strong> present. Een week later mochten zanger Tom Helsen en singer-songwriter Beverly Jo Scott, tekstschrijfster van Rhythm Inside<\/em> uit 2015, hun oordeel vellen.<\/p>\n

In de finale van 17 januari ging het spreekrecht naar Hadise, de Kempische die in 2009 voor Turkije op het Songfestival had gezongen, en Christer Bj\u00f6rkman<\/strong>, de bezieler van de hedendaagse versie van de populaire Zweedse Songfestivalvoorronde Melodifestivalen<\/em>.<\/p>\n

Vermenigvuldigd met tien<\/em><\/strong><\/p>\n

De finale werd afgewerkt in twee stemrondes, en ook weer in twee delen zoals dat tussen 1999 en 2008 met Eurosong<\/em>-uitzendingen het geval was geweest. In eerste instantie stemden internationale jury\u2019s uit tien landen<\/strong> (Zweden, Azerbeidzjan, Griekenland, Letland, Frankrijk, Nederland, het Verenigd Koninkrijk, Montenegro, Ierland en Hongarije) mee door de vijf liedjes zes, zeven, acht, tien en twaalf punten te geven. Vier jury\u2019s kozen voor Tom Frantzis\u2019 I\u2019m Not Lost<\/em>, zes voor Laura Tesoro\u2019s What\u2019s the Pressure<\/em>, dat nipt de jurystemming won.<\/p>\n

De publiekspunten werden niet zoals in 2014 procentueel verrekend, maar simpelweg vermenigvuldigd met tien om even zwaar mee te tellen. Het ging dus om 60, 70, 80, 100 en 120 punten<\/strong> van de televoters<\/em>, voorgelezen door de toenmalige Miss Belgi\u00eb, Lenty Frans.<\/p>\n

Superfinale<\/em><\/strong><\/p>\n

De top twee van die opgetelde uitslag ging door naar de superfinale, waarin enkel de kijkers zeggenschap hadden. Toenmalig Vlaams minister-president Geert Bourgeois<\/strong> maakte bekend dat What\u2019s the Pressure<\/em> de Belgische inzending voor Stockholm werd. Exacte resultaten van de superfinale werden niet bekendgemaakt.<\/p>\n

Pers \u00e9n publiek reageerden eerder lauw op de Eurosong<\/em>-editie van 2016. Voor het eerst sinds 1996 trok een Vlaamse Songfestivalvoorronde minder dan een miljoen kijkers<\/strong>.<\/p>\n

Oostblok-niveau<\/em><\/strong><\/p>\n

De eerste liveshow van 3 januari klokte af op \u2018slechts\u2019 984.772 kijkers en werd de dag erna ook in Het Laatste Nieuws omschreven als \u2018een onwaarschijnlijk slechte en irrelevante show <\/strong>met hoog Oostblok-niveau, bedenkelijke muzikale prestaties, slechte beeldzetting en een flauwe vakjury\u2019.<\/p>\n

Ook de twee andere uitzendingen bleven met 964.112 en 978.112 (finale deel 1) en 948.442 (deel 2) onder de magische miljoenengrens<\/strong>.<\/p>\n

Bekende koppen<\/em><\/strong><\/p>\n

Adil Aarab<\/strong> had in 2007 de liveshows van Idool<\/em> gehaald, ging in duet met Slongs Dievanongs, maar bleef verder onder de radar.<\/p>\n

Amaryllis Uitterlinden<\/strong> had in 2000 deelgenomen aan de talentenjacht De grote prijs Bart Peeters<\/em> op het toenmalige TV1. Ze was actief op het album Stay Gold<\/em> van Ozark Henry, zong in en schreef mee aan musicals en is actrice, onder meer in de Ketnet-serie #LikeMe<\/em>.<\/p>\n

De liedjes van de finale van\u00a0Eurosong 2016<\/em>\u00a0vind je in onderstaande afspeellijst.<\/p>\n