Anonieme passages in de beginjaren<\/strong><\/em><\/p>\n Ook de jaren nadien blijft het moeilijk voor de Oostenrijkers om succesvol te zijn op het Eurovisiesongfestival. In 1961 en 1962 krijgen ze opnieuw de rode lantaarn<\/strong>.<\/p>\n Vanaf 1964 keert het tij, want er is ene Udo J\u00fcrgens<\/strong> die zijn tanden zet in de wedstrijd. In 1964 wordt hij zesde met Warum nur, warum?<\/em>, in 1965 doet hij twee plaatsjes beter met Sag ihr, ich lasse Sie gr\u00fc\u00dfen<\/em>.<\/p>\n Eerste keer prijs: <\/strong><\/em>Merci, Ch\u00e9rie<\/strong> van Udo J\u00fcrgens wint in 1966<\/strong><\/em><\/p>\n Driemaal is scheepsrecht moet J\u00fcrgens gedacht hebben en in 1966 is het eindelijk prijs<\/strong> voor Oostenrijk. Met de klassieker Merci, Ch\u00e9rie<\/em> wint de artiest het Eurovisiesongfestival voor zijn land.<\/p>\n J\u00fcrgens bouwt nadien een zeer succesvolle carri\u00e8re uit in Duitstalig Europa en ook erbuiten. Heel symbolisch overleed de artiest eind 2014, in het jaar waarin hij eindelijk een opvolger had als Oostenrijkse Songfestivalwinnaar.<\/p>\n Zeldzame uitschieters de jaren nadien\u00a0<\/strong><\/em><\/p>\n Na de passage van Udo J\u00fcrgens wordt Oostenrijk opnieuw een eerder anonieme speler op het Eurovisieveld<\/strong>. In 1979, 1984 en 1988 worden ze zelfs opnieuw allerlaatste<\/strong>.<\/p>\n Wisselvalligheid troef<\/strong><\/em><\/p>\n In 1972 en 1976 wordt het land wel vijfde<\/strong>. In 1989 vindt het Songfestival plaats in buurland Zwitserland en dat lijkt na gisteren toch wel vruchtbare grond voor Oostenrijk. Zanger Thomas Forstner<\/strong> wordt er knap vijfde met zijn ballade Nur ein Lied<\/em><\/strong>.<\/p>\n Zoals de Britten het de laatste jaren zo vaak ervaren: het Songfestival kan eveneens een zeer pijnlijke bedoening<\/strong> worden. Dat ondervond ook deze Thomas Forstner. Na zijn vijfde plaats in 1989 mocht hij de honneurs twee jaar later nog eens waarnemen voor zijn land. From hero to zero<\/em> mag je hier vrij letterlijk nemen<\/strong>; Forstner werd allerlaatste met 0 punten. Zijn liedje Venedig im Regen<\/em> werd niet gesmaakt.<\/p>\n De passages van Forstner typeren eigenlijk de enorme wisselvalligheid<\/strong> waarmee Oostenrijk presteert op de liedjeswedstrijd.<\/p>\n Eventjes klaar met het Songfestival en een mooie comeback in 2011<\/strong><\/em><\/p>\n De Oostenrijkers hebben in de rijke geschiedenis van het Songfestival ook al een aantal keer vrijwillig en best eigenzinnig hun kat gestuurd<\/strong> naar Europa’s grootste muziekfeest.<\/p>\n In 1969 boycotte \u00d6RF<\/strong> de wedstrijd omwille van het regime van Franco in Spanje, waar het Songfestival dat jaar plaatsvond. Ook tussen 1972 en 1976 bleven ze afwezig om onduidelijkere redenen.<\/p>\n In de recentere geschiedenis bleef Oostenrijk misnoegd thuis in 2006 en van 2008 tot en met 2010<\/strong>. Het land geloofde niet meer in de wedstrijd waar talent naar eigen zeggen niet meer beloond werd.<\/p>\n Pas in 2011 vond de \u00d6RF de tijd rijp<\/strong> om terug te keren, ook omdat het Songfestival toen heel dicht bij huis georganiseerd werd in buurland Duitsland. Nadine Beiler<\/strong> loodste Oostenrijk naar de finale met haar knappe ballade The Secret is Love. <\/em>Ze werd achttiende in de finale, maar het vertrouwen in het Eurovisiesongfestival was enigszins hersteld.<\/p>\n Niet vies van een gewaagde keuze<\/strong><\/em><\/p>\n We vermeldden al de eigenzinnigheid<\/strong> van Oostenrijk op het gebied van al dan niet deelnemen, maar ook de inzendingen zelf uit de bergen zijn wel eens gewaagd. Herinneren jullie zich nog Alf Poier<\/strong> in 2003? Mogelijk was hij een pionier in de intussen zo gekende joke acts<\/em><\/strong> op het Eurovisiesongfestival.<\/p>\n Met het bijna kinderlijke Weil der Mensch z\u00e4hlt <\/em><\/strong>behaalde het Alpenland een van zijn grootste successen in de beginjaren 2000. Cabaretier Poier werd met zijn parodie zesde in Riga.<\/p>\n En dan moest Conchita nog komen.<\/p>\n Conchita, de gewaagde keuze die wint<\/strong><\/em><\/p>\n In 2014 maakte de Oostenrijkse openbare omroep bekend dat ene Conchita Wurst<\/strong> hen zou vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Kopenhagen. Wurst is het alter ego van zanger Tom Neuwirth, die als vrouw met een baard<\/strong> optreedt.<\/p>\n Velen verwachtten vooraf opnieuw een joke act<\/em> uit Oostenrijk, maar Conchita kwam, zag en overwon. Rise Like a Phoenix<\/em><\/strong>, een nummer in de James Bondsfeer, werd indrukwekkend gezongen door Wurst, met sterke vocale uithalen<\/strong>. Conchita veroverde de Europese harten en won. De gimmick met de baard zal enigszins meegespeeld hebben, maar tot op heden blijven het lied en de artiest iconisch<\/strong>.<\/p>\n Opnieuw wisselend succes met 2018 als uitschieter<\/strong><\/em><\/p>\n Na Conchita’s doortocht streek het Eurovisiesongfestival neer in Wenen in 2015. Om de wisselvalligheid van het land nog meer eens te benadrukken: na de overwinning in 2014 werd het gastland voor eigen publiek afgestraft<\/strong>. Zero points<\/strong> voor de groep Makemakers.<\/p>\n In 2016 verrasten de Oostenrijkers opnieuw een beetje door een volledig Franstalig lied<\/strong> naar Stockholm te sturen. Zangeres Zo\u00eb charmeerde de Europese harten en werd mooi dertiende in de finale met Loin d’ici<\/em>.<\/p>\n In 2018 volgde nog eens een topnotering voor Oostenrijk<\/strong>. Zanger Cesar Sampson en zijn lied Nobody but you<\/em> wonnen heel verrassend de jurystemming in de finale en haalden uiteindelijk de bronzen medaille<\/strong> na de publieksstemming. Een puike prestatie was dat.<\/p>\n Inzet wordt beloond\u00a0<\/strong><\/em><\/p>\n Na de uitschieter in 2018 werd het weer wat wisselvalliger. Toch bleven er inspanningen<\/strong> gedaan worden bij \u00d6RF om creatief<\/strong> voor de dag te komen op het Eurovisiesongfestival. In 2023 nog haalde het duo Teya en Salena<\/strong> de finale met hun eigenzinnige song Who the Hell is Edgar? <\/em><\/strong>De dames kregen 12 punten van de Belgische vakjury en eindigden uiteindelijk vijftiende.<\/p>\n Vorig jaar kozen de Oostenrijkers opnieuw een ander genre. De rave<\/em> van Kaleen werd beloond met een finaleplek.<\/p>\n En in 2025 viel de keuze dus op JJ<\/strong>, een operazanger met een fenomenale stem. Zijn liedje Wasted Love<\/strong><\/em> werd trouwens geschreven met de hulp van Teya, die in 2023 dus Oostenrijk vertegenwoordigde. Gisteren sleepte hij de derde Oostenrijkse overwinning ooit binnen.<\/p>\n Opvallend: nadat het Alpenland in 2015 de zestigste editie van de liedjeswedstrijd mocht organiseren, vindt de volgende jubileumeditie opnieuw plaats in Oostenrijk.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Oostenrijk op het Songfestival: soms top, soms flop<\/p>\n","protected":false},"author":58424,"featured_media":24368,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_mi_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[7129,326],"tags":[7117,7171,6020,6021,2807,2113,254,6633,7079,3052,6626,3400,6628,219,17,6630,4925,4926,6309,6627,6909,19,6634,7170,6624,6632,6631,2216,6625,6629,1291,591],"class_list":["post-79697","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-bazel-2025","category-at","tag-basel","tag-bazel","tag-belgie-eurosong","tag-belgie-songfestival","tag-esc","tag-esf","tag-eurosong","tag-eurosong-2024-belgie","tag-eurosong-2025","tag-eurosong-belgie","tag-eurosong-zweden","tag-eurosongfestival","tag-eurosongfestival-2024","tag-eurovisiesongfestival","tag-eurovision","tag-eurovision-sweden","tag-gastland-songfestival","tag-gaststad-songfestival","tag-gustaph","tag-loreen-eurovision","tag-nemo","tag-songfestival","tag-songfestival-2024-belgie","tag-songfestival-2025","tag-songfestival-zweden","tag-stockholm-eurosong","tag-stockholm-songfestival","tag-suisse","tag-sweden-2023","tag-sweden-songfestival","tag-switzerland","tag-zwitserland"],"translation":{"provider":"WPGlobus","version":"3.0.2","language":"fr","enabled_languages":["nl","fr","en"],"languages":{"nl":{"title":true,"content":true,"excerpt":true},"fr":{"title":false,"content":false,"excerpt":false},"en":{"title":false,"content":false,"excerpt":false}}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/79697","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/users\/58424"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=79697"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/79697\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":79824,"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/79697\/revisions\/79824"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/media\/24368"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=79697"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=79697"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/songfestival.be\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=79697"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"play\"](\"https:\/\/songfestival.be\/wp-content\/themes\/songfestival\/img\/play.svg\")
\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n