Belgische deelname onzeker<\/em><\/strong><\/p>\n Tegelijkertijd lijkt het er niet op dat landen als Ierland, IJsland en Spanje<\/strong>, die zich dit jaar terugtrokken, meteen zullen terugkeren. Ook de Belgische deelname in 2027 is nog steeds zeer onzeker.<\/p>\n Het zwaartepunt van het Eurovisiesongfestival verschuift steeds meer naar het oosten<\/strong> van het Europese continent. En terwijl dat niet voor het eerst is, verschilt deze situatie van de voorgaande.<\/p>\n Terug in de tijd<\/em><\/strong><\/p>\n De zeven landen die op het eerste Songfestival in 1956<\/a> debuteerden, waren niet toevallig allemaal West-Europees. De EBU kon als koepelorganisatie geen toenadering<\/strong> zoeken tot de omroepen aan de rechterkant van het IJzeren Gordijn.<\/p>\n Daar werd het eigen Intervisienetwerk<\/strong> opgericht, inclusief een eigen variant op het Songfestival. Dat Intervision Song Contest keerde vorig jaar terug, met Vietnam als winnaar.<\/a><\/p>\n Hun eigen stempel<\/em><\/strong><\/p>\n Maar al gauw breidde de Eurovisiefamilie uit, vooral naar het zuiden van Europa<\/strong>. Joegoslavi\u00eb en Spanje debuteerden in 1961. In de decennia nadien volgden Portugal (1964), Malta (1971), Isra\u00ebl (1973), Griekenland (1974), Turkije (1975) en Cyprus (1981).<\/p>\n Vanaf de jaren 1990 debuteerden alle voormalige Joegoslavische en Sovjetstaten<\/strong> op het Songfestival. Ze drukten al gauw hun eigen stempel op de wedstrijd.<\/p>\n Televoting<\/em><\/strong><\/p>\n De introductie van televoting in 1997 vormde de start van bloc voting<\/em>\u00a0en diasporastemmen<\/strong>. Daarvan profiteerden landen als Armeni\u00eb, Griekenland, Oekra\u00efne, Rusland en Turkije, die in de jaren 2000 geregeld topposities behaalden.<\/p>\n Als gevolg daarvan taande de interesse in West-Europese landen. Ook de prestaties op het scorebord stelden teleur.<\/strong><\/p>\n Tussen 2005 en 2012 haalde Nederland geen enkele keer de Songfestivalfinale, Belgi\u00eb enkel in 2010 met Tom Dice en zijn gitaar.<\/p>\n Een nieuw elan<\/em><\/strong><\/p>\n De terugkeer van vakjury’s in 2009 gaf de langdurige deelnemers langzaam maar zeker een nieuw elan. Zo wonnen landen als Duitsland, Oostenrijk, Nederland en Itali\u00eb<\/strong> voor het eerst in meerdere decennia nog eens de wedstrijd.<\/p>\n De animo en kijkcijfers groeiden gestaag. In veel West-Europese landen groeide het Songfestival opnieuw uit tot een van de meest bekeken televisieshows van het jaar<\/strong>.<\/p>\n Boycot omwille van Isra\u00ebl<\/em><\/strong><\/p>\n Maar dit jaar keerden Sloveni\u00eb en vier westerse landen (Ierland, IJsland, Nederland en Spanje) de wedstrijd de rug toe uit onvrede met de deelname van Isra\u00ebl. Portugal en Belgi\u00eb twijfelden<\/strong>, maar namen toch deel in Wenen.<\/p>\n Moldavi\u00eb, Bulgarije en Roemeni\u00eb\u00a0<\/strong>(foto)<\/em> keerden na een of enkele jaren afwezigheid terug naar het Songfestival.<\/p>\n En met succes: alle drie de landen eindigden in de top tien in de finale, met Bulgarije zelfs als winnaar.<\/p>\n Een Centraal- en Oost-Europees feestje<\/em><\/strong><\/p>\n Aangezien een terugkeer van de ‘boycotters’ volgend jaar onwaarschijnlijk lijkt en ook de Belgische deelname op losse schroeven<\/strong> staat, wordt het Songfestival meer en meer een Centraal- en Oost-Europees feestje.<\/p>\n Onderstaande kaarten, genomen van de Engelstalige Wikipediapagina’s van de twee afgelopen edities, visualiseren de verschuivende machtsverhoudingen<\/strong> binnen het Songfestival.<\/p>\n Blauw gemarkeerde landen namen deel in de betreffende edities en haalden de finale. (Landen in het rood namen deel, maar haalden de finale niet.) De grijze landen<\/strong> op de kaarten namen in het verleden deel, maar niet in de editie.<\/p>\n ‘Een aangepaste uitnodiging’<\/em><\/strong><\/p>\n De EBU en de terugkerende omroepen hebben het nooit formeel bevestigd, maar er zijn sterke indicaties dat die laatste een fikse korting<\/strong> kregen op het inschrijvingsgeld dit jaar.<\/p>\n In Roemeni\u00eb<\/strong><\/a> bijvoorbeeld maakte de omroepbaas gewag van een ‘aangepaste uitnodiging (…) gezien de uitdagingen waar de omroep mee te maken heeft’.<\/p>\n Financieel haalbaarder<\/em><\/strong><\/p>\n Mogelijk werd een vergelijkbare deal ook aangeboden aan de omroepen in landen als Noord-Macedoni\u00eb, Hongarije en Slovakije<\/strong>, wat een terugkeer financieel haalbaarder maakt.<\/p>\n Ook de overwinning \u00e9n ligging van Bulgarije speelt een belangrijke rol. De vervoers- en verblijfkosten zullen voor delegaties een stuk lager<\/strong> liggen dan op de afgelopen edities in dure landen als Oostenrijk, Zwitserland en Zweden. Als voorbeeld: Sofia is op alle vlakken ruim de helft goedkoper dan Bazel<\/a>.<\/p>\n Kosten drukken<\/em><\/strong><\/p>\n Tot slot is er ook het aangekondigde Aziatische Songfestival<\/strong>, dat op 14 november voor het eerst wordt gehouden in Bangkok<\/a>.<\/p>\n De verkoop van het Songfestivalformat en de sterkere focus op merchandising<\/strong> in de offici\u00eble Songfestivalwebshop worden ook expliciet gebruikt als middelen om de kosten voor deelnemende omroepen te drukken.<\/p>\n De olifant in de kamer<\/em><\/strong><\/p>\n En dan is er nog de Isra\u00eblische olifant in de kamer. De kwestie blijft de gemoederen bedaren<\/strong>, maar dan wel vooral in West-Europese landen. Zo eist VRT een open debat en stemming over de verdere deelname van omroep KAN.<\/a><\/p>\n![\"play\"](\"https:\/\/songfestival.be\/wp-content\/themes\/songfestival\/img\/play.svg\")
\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n![\"\"](\"https:\/\/songfestival.be\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/landen-e1780241323391.jpeg\")
<\/p>\n