Frankrijk werd het eerste land dat twee Songfestivals organiseerde. Omdat de Franse omroep kennelijk zo tevreden was van zijn eerste beurt in 1959, werden zowel de zaal, de presentatrice als het scorebord opgevist.

De scène was wel vele malen groter: in 1959 was het podium opgedeeld in drie kleine podia, maar nu leken alle artiesten een tuinconcert te geven.

Een traditie

Het was de eerste keer dat de finale van het Songfestival op een zaterdagavond plaatsvond, en tot op de dag van vandaag blijft dat een traditie.

Het Songfestival gold inmiddels als een van de grootste Europese televisieprogramma’s van het jaar, maar veel critici meenden toen al dat de kwaliteit van de liedjes erop achteruitging, en hekelden hoe de paar commerciële hits die het Songfestival tot dan toe had voortgebracht (Volare, Piove…) nooit wonnen.

Een nieuw hoogtepunt

Qua kwantiteit bereikte de wedstrijd dan weer een nieuw hoogtepunt. Spanje, Finland en Joegoslavië namen voor het eerst deel en brachten het deelnemersrecord op zestien landen.

De startvolgorde werd bepaald door twee onschuldige kinderhanden tijdens de openingsreceptie op donderdag 16 maart.

Nodige verjonging

Voorafgaand aan de finale was er geen uitgesproken favoriet. The Allisons uit het Verenigd Koninkrijk brachten wat nodige verjonging, en ook Betty Curtis uit Italië en Lili Marleen-zangeres Lale Andersen uit Duitsland werden getipt.

Maar uiteindelijk ging opnieuw een Franse artiest met de zege aan de haal: Jean-Claude Pascal had toegezegd om voor Luxemburg deel te nemen, en tot verbazing van velen, hemzelf incluis, kreeg hij de meeste punten.

Pas jaren na de overwinning zou blijken dat Nous les amoureux gaat over een homoseksuele relatie (bron: RTBF).

Onafhankelijk Congo

Aan de andere kant van het scorebord eindigde België voor het eerst, en niet voor het laatst, op de allerlaatste plaats, weliswaar gedeeld met Oostenrijk.

Bob Benny zelf, die dus net als twee jaar tevoren in dezelfde zaal in Cannes stond, bleef lang beweren dat de Belgische rol in (de onafhankelijkheid van) Congo een jaar eerder hem had parten gespeeld.

Een score met decimalen

Tijdens een vergadering van deelnemende EBU-omroepen in februari 1961 in Brussel was het idee besproken om het stemsysteem over een andere boeg te gooien.

De tien anonieme juryleden per land zouden plaatsmaken voor één jurylid per land, een expert in zijn of haar vakgebied, dat een score met decimalen na afloop van elk optreden in beeld bekend zou maken, zoals onder meer bij het schaatsen gebeurt.

Dubieuze scores

Een goede tien jaar later zou de druk voor verandering te groot blijken en werd een gelijkaardig systeem ingevoerd, maar voorlopig bleef alles nog bij het oude.

Al zou na enkele dubieuze scores, zoals acht van de tien Noorse punten aan het liedje uit buurland Denemarken, in 1962 de puntentelling al eens volledig gewijzigd worden.