Ik zal het meteen maar schrijven: ik geloof niet dat het Songfestival meteen ten grave gedragen wordt, ongeacht wie er wint vanavond. Daar zal EBU in de eerste plaats voor zorgen. Het Eurovisiesongfestival is haar 70 jaar oude paradepaard. Toch zou ik er niet rouwig om zijn als er volgend jaar geen Songfestival zou zijn.

Los van mijn mening over de deelname van Israël is wellicht iedereen het met elkaar eens. EBU heeft deze zaak totaal verkeerd aangepakt.

Ja, ik snap de organisatie dat ze de wedstrijd apolitiek wil houden, maar als de helft van de wereld protesteert, moet je in dialoog gaan, niet koppig het eigen gelijk vol blijven houden, niet wegkijken. Al zal EBU naar de buitenwereld toe altijd als één blok naar buiten komen en blijven zeggen dat ze gedaan hebben wat nodig is.

Geen transparantie

Transparantie, daar ontbreekt het bij EBU dan ook al jaren aan en die transparantie zal er niet meteen komen. De kop van Martin Österdahl is gerold na de voorbije debacles, maar de rest van de stal moet nog uitgemest worden.

Transparantie over het stemsysteem, bijvoorbeeld de vervangende scores? Noppes. De krant New York Times legde zelfs eerder deze week pijnlijk bloot hoe makkelijk het kan zijn om de televote te beïnvloeden.

Transparantie over beslissingen, bijvoorbeeld de diskwalificatie van Joost Klein? Ook niet. Transparantie over audits? Nul. Zo verscheen zelfs in hetzelfde artikel van NYT dat een extern onderzoek over de stemming nooit gebeurd zou zijn en dat nooit data van de stemming vrijgegeven zijn.

Bij monde van Songfestivaldirecteur Martin Green zei EBU zich niet in de cijfers in die krant te herkennen.

Weer naar start

EBU kan het eigen imago alleen nog oppoetsen door complete transparantie en door de personen die EBU tot deze diepte gebracht hebben, buiten te zetten.

Een crisismanager kan EBU ook gebruiken. Al denk ik dat de organisatie weer naar start moet en volledig opnieuw moet beginnen, ook met het Songfestival.

Als dat zou betekenen dat er drie jaar geen Songfestival is, is dat maar zo. Dan kan de honger van het publiek naar de wedstrijd terugkeren, want die honger is gestild en de liefde bekoeld.

Dit jaar heb ik nauwelijks iets gevolgd en heb ik amper drie liedjes op voorhand gehoord. Zelfs nu zit ik niet in de sfeer. Het kon mij niet minder schelen of ESSYLA door zou gaan of niet en het kan mij ook niet schelen wie vanavond wint.

Wedstrijd te groot?

Is de wedstrijd te groot geworden? Qua aantal deelnemende landen wat mij betreft niet. Je leert artiesten kennen waar je anders nooit van zou horen. Als ieder land een lied in de eigen culturele stijl brengt, kan dat een aangename kennismaking zijn.

Jammer genoeg gaan veel landen voor de platte pop en is het de laatste jaren muzikaal vaak huilen met de pet op.

Het festival is vooral te groot geworden in belangen. Te veel regeringen, omroepen, PR-machines, sponsorbelangen, veiligheidsrisico’s en imago-overwegingen drukken op een format dat nog altijd doet alsof het gewoon drie avonden liedjes kijken is.

Positief imago

Meer nog dan de eigen cultuur is het een kans voor landen om een positief imago aan de wereld te tonen. Dat is waar de tegenstanders van een Israëlische deelname naar wijzen.

Zeker als een land wint, is het een kans om aan miljoenen mensen het land en de inwoners te tonen. Ook al kost de organisatie van een Songfestival heel veel geld, mogelijk brengt het organiseren ervan nog meer op.

Gelukkig is er nog altijd de inspiratiebron van het Songfestival: het Festival van Sanremo. Zonder Sanremo zou het Songfestival misschien niet bestaan hebben, want het is erop gebaseerd.

Sanremo is telkens vijf heel lange avonden, maar het muzikale niveau ligt een stuk hoger en de wedstrijd is nog steeds met live muziek. Als het Songfestival toch ooit zou ophouden te bestaan, geniet ik van het Festival van het Italiaanse Lied verder.

Dit is een persoonlijke opinie op naam van de auteur. Heb je zelf een prikkelende opinie over het Songfestival? Laat ze ons weten via [email protected].