Voor het eerst in 37 jaar tijd vond het Eurovisiesongfestival nog eens plaats in Denemarken, en opnieuw in de hoofdstad Kopenhagen. De omroep DR trok alles uit de kast om van het zesenveertigste songfestival het grootste ooit gezien te maken – en dat mocht letterlijk genomen worden.

Het voetbalstadium Parken Stadium kreeg een tijdelijk dak en kon aan maar liefst 35.000 toeschouwers onderdak bieden. Het was het grootste zaalpubliek ooit, maar meer dan de helft ervan kon het podium niet zien.

Kaartjes werden voor het eerst ook online te koop aangeboden, maar de website begaf het vrijwel onmiddellijk. Op een uur tijd was de finale uitverkocht. Er was geen verwarming in het sta- dion, waardoor veel kandidaten steen en been klaagden omdat ze in de kou moesten repeteren.

Over 2001
De uitzending in die immense zaal begon met de winnaars van vorig jaar. De Olsen Brothers brachten korte versies van zowel hun winnende lied van vorig jaar als hun nieuwe single Walk Right Back.

Nadien kwamen de presentatoren op het podium: Natasja Crone Back & Søren Pilmark, een presentatrice en acteur, die later nog een Oscarnominatie op zak mocht steken. Ze verwelkomden het grote zaalpubliek en de kijkers thuis, en meteen bleek dat hun hele tekst op rijm gezet was. Dat leidde tot hilariteit, maar niet op de bedoelde manier.

De beruchte Britse commentator Terry Wogan, die drie jaar geleden zelf nog de wedstrijd gepresenteerd had, kondigde hen aan als ‘Doctor Death and the Tooth Fairy’, en de Deense omroep was zo op haar tenen getrapt dat de BBC later publiekelijk excuses moest aanbieden.

De postkaartfilmpjes hadden geen link met het komende land, maar waren simpele filmpjes die Kopenhagen toonde in al haar facetten.

Natasja Crone Back & Søren Pilmark

Dit jaar werd het aantal deelnemende landen weer teruggeschroefd naar 23. De zeven landen met de laagste scores over de laatste vijf edties werden uitgesloten van deelname. Het ging om Roemenië, België, Cyprus, Zwitserland, (VJR) Macedonië, Finland en Oostenrijk.

Beter nieuws was er voor Bosnië & Herzegovina, Litouwen, Portugal, Polen, Slovenië & Griekenland, die er allemaal weer bij waren. Dit Songfestival toonde aan wat een goede loting kon doen: van de eerste zes liedjes haalde er geen enkel de eerste helft van het klassement, maar de gehele top drie zat bij de laatste vier nummers van de avond.

De Zweedse groep Friends wordt beschuldigd van plagiaat: het had niet veel gescheeld of hun e Listen To Your Heartbeat was uit de race gehaald. Uitgerekend de Belgen beschuldigden Friends namelijk van plagiaat: het refrein van het Zweedse lied zou wel erg hard lijken op dat van Liefde is een kaartspel, het Belgische liedje uit 1996.

Lisa del Bo zelf was allerminst beledigd, wel integendeel. ‘Als ik eerlijk ben, dan voel ik me heimelijk wel gecharmeerd. Als de meisjes van Friends hun nummer toch op het Songfestival mogen brengen, hoop ik dat ze winnen. Dat zou ook voor ons een mooie erkenning zijn’, zei ze aan de krant Het Volk.

De EBU stelde voor om er een rechtszaak van te maken en Zweden tot er een uitspraak was gewoon te laten deelnemen, maar de zaak liep af met een sisser. Friends nam gewoon deel en won niet, maar werd puik vijfde – elf plekken beter dan Lisa Del Bo.

De voor Frankrijk uitkomende Canadese Natasha St-Pier zorgde voor een unicum door het laatste couplet van haar chanson in het Engels te zingen. Het was voor de allereerste keer ooit dat Frankrijk deels van de eigen taal afweek. Het leverde de beste Franse prestatie in acht jaar tijd op, een mooie vierde plek.

De energieke Nuša Derenda uit Slovenië zette zelfs het beste resultaat voor haar land ooit neer, al werd er van tevoren toch meer verwacht dan een zevende plek. De Grieken namen na twee jaar afwezigheid weer deel, en hadden alles uit de kast gehaald: het Grieks-Zweedse duo Antique had veel hits gescoord in Scandinavië, maar nam deel voor de Zuid-Europese staat. En met succes, want met Die for You vestigde Antique een derde plek, het beste Griekse resultaat tot hiertoe.

Gastland Denemarken mocht de avond afsluiten, het vrolijke Never Ever Let You Go deed het veel beter dan verwacht. Maar dé revelatie van de avond was het Estse gezelschap. De toen 20-jarige Tanel Padar, in 2000 nog in het achtergrondkoortje bij zijn toenmalige vriendin Ines, en 50-jarige Dave Benton, van oorsprong van Arubaanse afkomst, namen met twee genaamd 2XL dansers deel. Tot letterlijk ieders verbazing pakten ze het leeuwendeel van de telestemmen op tijdens de stemming met het lied Everybody.

Tanel Padar & Dave Benton

België en Nederland

België had in de afgelopen jaren onvoldoende punten behaald om zich te plaatsen voor het Songfestival 2001, en werd daarom voor de derde en laatste keer in de geschiedenis geband van deelname.

Nederland werd vertegenwoordigd door zangeres Michelle. Op 3 maart had zij het Nationaal Songfestival gewonnen. Drie expertjury’s en het publiek hadden samen gekozen voor de integere ballade Out On My Own.

In Kopenhagen mocht Michelle de avond blootsvoets openen, maar ze had opvallend genoeg twee keer pech: Noorwegen had een liedje dat On My Own heette, en Duitsland had een zangeres afgevaardigd die ook Michelle heette. Of dat meelag aan de basis van de povere negentiende plek die ze behaalde, zullen we nooit weten.

Michelle

De pauze en de punten
Ook voor de pauzeact had de DR veel moeite gedaan: Aqua en Safri Duo, de twee populairste Deense muzikale exportproducten van het moment, verzorgden die samen met hun grootste hits als Barbie Girl en Doctor Jones. Nadien begon de stemming. Zeventien landen gebruikten enkel televoting. Bosnië & Herzegovina, Rusland en Turkije hadden jurystemming, terwijl Kroatië, Malta en Griekenland kozen voor een combinatie van beide.

De spanning rond het scorebord was nog groter dan vorige jaren. Om te bepalen wie het volgende jaar mocht deelnemen, werd namelijk niet meer gekeken naar vijfjaarlijkse gemiddelden, maar opnieuw enkel naar de resultaten van het jaar zelf.

Alleen de vijftien hoogst geplaatste landen in de rangschikking van 2001, samen met de Grote Vier die altijd mogen deelnemen (Duits land, Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk), waren zeker van deelname in 2002, de rest viel af.

Everybody, de inzending van Estland, bengelde onderaan in alle polls en lijstjes. Veel verwachtingen waren er dan ook niet. Niet het minst bij de Estse omroep, die de financiële noch de technische middelen had om een Songfestival te organiseren.

Tot de verbazing van nagenoeg iedereen werd de puntentelling vanaf het begin gedomineerd door Estland en Denemarken, al zaten Griekenland en Frankrijk hen aanvankelijk wel op de hielen. De Baltische staat wist zich voldoende los te trekken om met een comfortabele voorsprong te winnen. Het was de allereerste keer dat een voormalige Sovjetstaat het songfestival won, en ook de eerste keer sinds 1989 dat nog eens een nieuw land mocht zegevieren.

De winnaar
Tanel Padar, Dave Benton en 2XL was een gelegenheidsensemble voor de Estse Songfestivalvoorronde en later de wedstrijd zelf. Padar (1980) zette zijn schoolcarrière on hold om het te maken als zanger, en raakte bekend in eigen land na het winnen van een populaire talentenjacht op negentienjarige leeftijd.

In 2000 stond hij als backing op het Songfestivalpodium. Zijn zus, Gerli Padar, ging in 2007 naar het Songfestival. Hij bleef daarna vooral bekend door de band Tanel Padar & The Sun. In 2020 studeerde hij af aan de Estonian Business School.

Dave Benton werd in 1951 geboren als Efrén Eugene Benita op Aruba en spreekt vlot Nederlands. Hij zwierf de wereld rond en trad op als drummer en (achtergrond)zanger van Nederland tot in Duitsland en de Verenigde Staten. Uiteindelijk trouwde hij met een Estse vrouw en streek hij in haar thuisland neer.

Hij zong in maar liefst acht verschillende talen. 2XL was een Ests hiphopcollectief van vier dansers, dat zich later de naam Soul Militia aanmat en een vergeefse poging tot een Songfestivaldeelname deed in 2007.

Kijkcijfers
Het heerlijke lenteweer en natuurlijk het gebrek aan een Belgische kandidaat zorgden voor een kijkcijferdieptepunt op TV1. De finale van het Songfestival 2001 trok amper 485.300 kijkers, maar was toch nog het meest bekeken primetimeprogramma van de dag.

Hitsucces
Op Everybody zat vrijwel niemand te wachten: in Zweden haalde het nog een twaalfde plek in de hitlijsten, maar elders was het lied na afloop van de reprise al vergeten. Everybody kwam niet verder dan de 3de plaats in de Vlaamse tipparade en de 14de in de Waalse.

Die for You werd nog de grootste hit die dit Songfestival voortbracht. Belgische noteringen waren er niet, maar het lied haalde de top tien in Griekenland, Noorwegen, Roemenië en Zweden.

Je n’ai que mon âme, het Franse lied dat vierde werd, werd een grote hit in Frankrijk en Franstalig België met een 2de plek als topnotering in beide lijsten. In Vlaanderen bleef het, net als de winnaar, steken op #3 in de tipparade.

Het scorebord