Het Songfestival verhuisde nog eens naar een nieuw land: de Deense omroep huisvestte de wedstrijd in de concertzaal van het beroemde pretpark Tivoli, in het centrum van de hoofdstad Kopenhagen, al was dat ten tijde van het Songfestival gesloten.

Het aantal landen bleef stabiel, maar er was een wissel: de Zweedse omroep werd geplaagd door een grootschalig arbeidsconflict met stakende artiesten die loonsverhoging eisten en moest daardoor thuisblijven, maar Portugal maakte zijn debuut.

Het land eindigde meteen gedeeld laatste met nul punten. Voor het derde opeenvolgende jaar bleef een kwart van het deelnemersveld puntenloos achter.

Geen video-opname

Net als van het allereerste Songfestival uit 1956 is er van de editie van 1964 geen video-opname. De enige volledige opnameband ging verloren in een brand bij de Deense omroep in de jaren 1970. Enkel losse beelden bestaan nog.

Zo kunnen we nu enkel dankzij een geluidsopname horen hoe vlak voor het Belgische liedje een man plots het podium op rende. Hij hield een plakkaat met daarop ‘Boycott Franco & Salazar’ in zijn handen, een verwijzing naar de toenmalige dictators van Spanje en Portugal.

De regie toonde meteen een shot van het scorebord en enkele seconden later hervatte de amper 22-jarige presentatrice Lotte Wæver, die nog studeerde en als omroepster werkte om haar studies te kunnen betalen, het programma alsof er niets gebeurd was.

Verpletterende overwinning

De puntenverdeling was opnieuw herzien: elk jurylid had één, twee en drie punten vrij te verdelen over de liedjes, waarbij een liedje ook meerdere scores mocht krijgen. De opgetelde scores per land werden omgezet in één, drie en vijf punten voor de top drie.

Er waren twee uitzonderingen mogelijk: als alle juryleden van een land slechts twee liedjes met punten beloond hadden, kregen die drie en zes punten, bij slechts één land negen punten.

Uiteindelijk plaatsten elf landen het Italiaanse liedje Non ho l’età in hun top twee, en de piepjonge Gigliola Cinquetti behaalde met bijna drie keer zoveel punten als haar naaste tegenstrever de meest verpletterende Songfestivaloverwinning ooit.

In het Belgische kamp heerste grote teleurstelling: voor het eerst werd onze inzending getipt voor een topnotering, maar Robert Cogoi strandde op een tiende plek met slechts twee punten, gedeeld met de Nederlandse Anneke Grönloh.