Oslo 1996

logo
Datum
18-05-1996
Locatie
Oslo
Aantal deelnemers
23
Terugkerende landen
Zwitserland, Estland, Finland, Nederland, Slovakije
Terugtrekkende landen
Duitsland, Denemarken, Hongarije, Israël, Macedonië, Roemenië, Rusland
Presentatie
Ingvild Bryn & Morten Harket
Pauzeact
Nils Gaup & Runar Borge ft. Aamil Paus-Beacon Burning
Stemsysteem
Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top-10
Winnaar
Eimear Quinn - The Voice (Ierland)

Na de audiovoorronde was het op zaterdag 18 mei tijd voor de finale van het eenenveertigste Eurovisiesongfestival. De Noorse omroep NRK had alles uit de kast gehaald om de kijkers een heel vernieuwend visueel spektakel te geven. Voor het eerst werden de optredens namelijk in 16:9-breedbeeldresolutie uitgezonden, maar het zou nog negen jaar duren alvorens het hele programma in die resolutie zou komen. Er waren ook veel nieuwe visuele gimmicks en effecten, waardoor de optredens soms meer leken op videoclips. Maar misschien wel de meest ingrijpende wijziging was dat de NRK en de EBU probeerden de naam van de wedstrijd te veranderen: het Songfestival 1996 werd, zowel in het logo als door de presentatoren, aangekondigd als Eurosong 1996. Net als nagenoeg alle andere nieuwigheden, resoneerde echter ook deze onvoldoende.

Over 1996

Na een filmpje met onder meer het noorderlicht en vikings, werd een oude traditie weer nieuw leven ingeblazen: een van de presentatoren begon te zingen. Morton Harket, de zanger van de groep A-ha die in de jaren ’80 internationale hits scoorde als Take On Me en Summer Moved On, had de job van presentator alleen aangenomen als hij de kans kreeg zijn poging tot solocarrière te belichten, en zo geschiedde: hij zong het lied Heaven’s Not For Saints, waarna zijn collega Ingvild Bryn, de toenmalige Amerikaanse correspondente van het Noorse televisiejournaal, samen met Morton een lange speech gaf ter verwelkoming. Hun presentatiestijl was erg losjes, en werd door de een al positiever onthaald dan door de ander.

Morten Harket & Ingvild Bryn

Het podium was weer een enorme constructie, met verschillende platformen, voorwerpen en manieren om alles te belichten. De postkaartfilmpjes vormden ook een stijlbreuk met de vorige edities: voor het eerst werd de nakende artiest getoond in zijn eigen huis en leefomgeving, daarna volgden enkele beelden van Noorwegen – en zeker niet enkel toeristische – met tot slot een politicus uit het land in kwestie die zijn vertegenwoordiger succes wenste in zijn eigen taal. Het filmpje dat voorafging aan de Turkse inzending moest bijna nog op het nippertje vervangen worden. Op de dag van de finale was er namelijk op een haartje na een aanslag verijdeld op de Turkse president Süleyman Demirel, die zangeres Şebnem Paker nog succes had gewenst.

In de audiovoorronde waren Duitsland, Rusland, Hongarije, Denemarken en Israël gesneuveld. Zwitserland, Estland, Nederland, Finland en Slovakije hadden die voorronde dan weer wél overleefd en mochten na een jaartje afwezigheid weer deelnemen aan de finale. De Australische Gina G had de Britse voorronde gewonnen met Ooh Aah… Just a Little Bit, een hedendaags liedje dat dus erg ongewoon was op een Eurovisiesongfestival. Ze werd wijd en zijd getipt voor de zege, maar kon onvoldoende overtuigen tijdens haar optreden: ze strandde uiteindelijk op een teleurstellende achtste plek. Haar liedje werd evenwel een enorme hit in verschillende Europese landen én de Verenigde Staten, waar G nog een nominatie voor een prestigieuze Grammy Award in de wacht sleepte.

Meer succes was er voor Portugal, dat met een uptempoliedje gezongen door een zangeres met een ukelele een zesde plek zijn beste resultaat tot hiertoe vestigde, en Kroatië, dat zijn record van vorig jaar zelfs met twee plaatsjes verbeterde. Ook Estland, vertegenwoordigd door een 15-jarig meisje en een 46-jarige man, kreeg veel bijval: voor het eerst eindigde de Baltische staat in de top vijf van het klassement.

Twee landen stuurden artiesten met ervaring: Griekenland werd net als zeven jaar eerder vertegenwoordigd door Mariana Efstratopi, en zangeres Elisabeth Andreassen nam al voor de vierde keer deel: eerst in 1982 als lid van Chips voor Zweden, dan in 1985 als lid van Bobbysocks! voor Noorwegen, en ten slotte in 1994 in duet met Jan Werner Danielsen, en nu voor het eerst solo. Na vorig jaar het goud te hebben gepakt, kregen de Noren dit jaar het zilver toegespeeld. De gouden plak was dit jaar al voor de zevende keer en de vierde keer in vijf jaar tijd weggelegd voor Ierland: Eimear Quinn kon het leeuwendeel van de juryleden overtuigen met het Keltisch geïnspireerde lied The Voice.

Eimaer Quinn

Intussen werd Oostenrijk vertegenwoordigd door een blinde zanger die met een gospelkoor een lied in het Hoogalemannisch zong, en vaardigden de Fransen een liedje in het Bretoens af, maar zonder succes: voor het eerst sinds 1987 eindigden de Fransen niet in de top tien. De avond werd afgesloten door de Zweedse groep One More Time, die in 1992 in Vlaanderen nog een grote hit had gescoord met Highlands. Na een erg trage start tijdens de puntentelling, werd Den Vilda toch nog derde in het klassement. Zweden eindigde net als vorig jaar derde met exact honderd punten op 23 kandidaten. Het is de enige keer ooit dat een land in twee opeenvolgende edities zo’n identiek resultaat boekte.

België en Nederland

België werd vertegenwoordigd door Lisa Del Bo. Net in het jaar dat het Songfestival Eurosong heette, had de Vlaamse omroep die naam overboord gegooid: voor de eerste en enige keer ooit heette de voorronde De Gouden Zeemeermin. De selectieprocedure was echter nagenoeg dezelfde: vier halve finales met tien liedjes cumuleerden in een finale met twaalf liedjes, uit elke voorronde drie. In de finale gaven jury’s uit de vijf Vlaamse provincies 25% en een persjury 25% van de punten, de rest kwam van een vakjury. Op de persjury na koos iedereen unaniem voor Liefde is een kaartspel. In Oslo werd Del Bo getipt voor een goede notering, en we begonnen sterk met vijf Britse en zelfs twaalf Spaanse punten, maar nadien viel alles stil. België strandde op een gedeelde zestiende plek. Er was nog een klein communautair relletje ontstaan over het Belgische postkaartfilmpje, waarin toenmalig Vlaams minister-president Luc Van den Brande zei dat Vlaanderen Lisa del Bo alle succes toewenste, waarbij Wallonië geheel werd weggelaten.

Lisa del Bo

Nederland werd vertegenwoordigd door het gelegenheidsduo Maxime & Franklin Brown. Er werd teruggegrepen naar het voorrondeconcept uit 1965 en 1966: vijf deelnemers kregen elk een eigen mini-voorronde met drie liedjes, waarvan er telkens een doorging naar de finale. In de finale bepaalden provinciale jury’s de winnaar, en de keuze viel op De eerste keer. In Oslo werd er van hen niks verwacht, maar deden zij het veel beter dan verwacht op voorhand: inclusief een topscore van de Oostenrijkse jury, zouden Maxime & Franklin Brown uiteindelijk zevende worden. Pas na het Songfestival kwam een fout tijdens de stemming aan het licht: de Spaanse puntengeefster had zes punten aan Holland en niet aan Poland gegeven, zoals Ingvild Bryn het had verstaan. Dat werd rechtgezet, en Nederland eindigde zo zelfs nog net boven het Verenigd Koninkrijk.

Franklin Brown & Maxime

De pauze en de punten

Na de pauzeact, een bonte danspartij afgewisseld met meer beelden van Noorwegen, begon de stemming. Ook deze was totaal vernieuwd: Ingvild Bryn bevond zich op een tweede podium, met niet meer dan een blauw scherm, waar door 3D-graphics het scorebord op werd geprojecteerd. In het begin was de stemming erg chaotisch en kreeg bijna elk land topscores van heinde en verre, maar halfweg werd duidelijk dat de Ieren op een zoveelste zege afstevenden. Het gastland zorgde nog voor een kleine vernieuwing, door de Noorse puntengeefster niet via satellietverbinding te laten stemmen, maar haar vlak naast Bryn te zetten.

Het scorebord

The Voice zou slechts een bescheiden hitje worden dat zelfs in eigen land niet de top van de lijst haalde. De onvrede over alweer een Ierse ovewinning groeide gestaag, zeker omdat moderne liedjes afgestraft werden. De EBU besloot in te grijpen, vooral onder Duitse invloed, en in 1997 zou misschien wel de meest radicale wijziging in de Songfestivalgeschiedenis ingevoerd worden: televoting.

Resultaten

Advertentie