Het laatste Eurovisiesongfestival in de twintigste eeuw en het tweede millennium na Christus vond plaats in de Zweedse hoofdstad.

Na exact een kwarteeuw vond de wedstrijd daar nog eens plaats. De Globe Arena was met ruimte voor 13.000 toeschouwers een van de grootste zalen die tot dan toe gebruikt was voor het Songfestival. De wedstrijd werd voor het eerst wereldwijd online uitgezonden, via de website van het Songfestival zelf en door een sponsordeal met Microsoft.

Een andere nieuwigheid bij de vijfenveertigste editie was de release van een officiële cd met alle deelnemende liedjes in startvolgorde, die in alle Europese platenzaken te koop werd aangeboden. Tot op de dag van vandaag verschijnt er jaarlijks een verzamelalbum.

Over 2000

In juli 1999 maakte de Zweedse omroep SVT bekend dat hij de wedstrijd na 25 jaar op- nieuw vanuit Stockholm zou organiseren.

De uitzending begon met een futurustisch filmpje van Zweden en Stockholm, waarna een uit een horrorfilm weggelopen meisje de kijkers verwelkomde. Het tot dan toe donkere podium lichtte op en onthulde de presentatoren, Kattis Ahlström en Anders Lundin.

Ze deden hun uiterste best om zo diverterend mogelijk de wedstrijd aan elkaar te praten, en hadden doorheen de avond veel grapjes en oneliners in petto. Het logo was een opvallende keuze: fel dikke lippen, die werden omschreven als ‘een sensuele, maar stilistisch pure mond die het lied, dialoog en spraak vertegenwoordigt’.

Tijdens de uitzending lichtten de grote lippen naast het podium telkens op in de kleuren van de vlag van het uitvoerende land. Dat podium was rond, met vijf enorme balken erop die videomuren waren en op verschillende plekken konden worden neergezet om optredens visueel kracht bij te zetten. De postkaartfilmpjes toonden allemaal typisch Zweedse dingen, met als twist een soms op het eerste zicht vergezochte link met het nakende land.

Kattis Ahlström & Anders Lundin

Na jaren gespeeld te hebben met 23 of 25 deelnemers, werd dit jaar met 24 de gulden middenweg gevonden. De gemiddeldes van de afgelopen vijf Songfestivals werden weer gebruikt om te bepalen wie wel en niet mocht deelnemen.

Litouwen, Slovenië, Polen, Portugal en Bosnië & Herzegovina moesten allen thuisblijven, terwijl Roemenië, Rusland, Zwitserland, (VJR) Macedonië en Finland wel weer welkom waren. Letland debuteerde, en maakte meteen een erg goede indruk: de groep Brainstorm pakte onmiddellijk een mooie derde plek met de ballad My Star. Zo deden de Letten het beter dan de buren uit Estland, die de torenhoge favorieten waren: zangeres Ines moest genoegen nemen met een vierde plaats.

Andere favorieten als Nederland en het Verenigd Koninkrijk, die ook allemaal erg vroeg in de show kwamen, moesten met veel minder genoegen nemen. Maar het allereerste liedje had voor de meeste controverse gezorgd: Israël werd vertegenwoordigd door de groep PingPong, die bij het optreden van hun lied Be Happy zwaaide met Israëlische én Syrische vlaggen, met als oproep vrede tussen beide landen. Het liet de kijker echter koud: het gastland van vorig jaar eindigde op twee na laatste.

Vier landen stuurden deelnemers met ervaring: gastland Zweden werd net als in 1994 vertegenwoordigd door Roger Pontare, die met zijn indianenact een zevende plek behaalde. Alexandros Panayi nam na vijf jaar opnieuw voor Cyprus deel, nu als lid van de groep Voice, en de blinde Spanjaard Serafín Zubiri nam net als acht jaar geleden weer deel – beide zangers met veel minder succes dan bij hun eerste poging.

De gevierde Al Bano, die in 1976 en 1985 had deelgenomen voor Italië, zong nu in het achtergrondkoor van de Zwitserse Jane Bogaert, maar ook dat leverde geen extra punten op. Het Russische liedje Solo van Alou was net voor de deadline ingezonden, maar deed het in Stockholm veel beter dan verwacht. De Russen werden overladen met punten, en eindigden op een tweede plek.

Het goud ging geheel onverwacht naar twee Deense broers die Abraham al hadden zien passeren: de Olsen Brothers hadden in 1978 voor het eerst aan de lokale voorronde deelgenomen, maar had nu pas succes geboekt. Met Fly on the Wings of Love pakten ze onmiddellijk het leeuwendeel van de televoters in.

20Jørgen (°1950) en Niels (°1954) Olsen zijn twee broers die opgroei- den in het Deense Odense. In 1972 besloten ze een zangduo te vormen. Ze wezen een Amerikaans platencontract af en concen- treerden zich op de Deense markt. Het duo deed zes keer mee aan de Deense Songfestivalvoorronde, en Jørgen deed er nog drie solo-deelnames bij.

In de jaren 1990 waren ze uit de schijnwerpers verdwenen, en hun poging in de preselectie van 2000 moest een comeback forceren. De broers slaagden glansrijk in hun aanpak en wonnen de preselectie in het Deens en het Songfestival in het Engels. Later bleven ze vooral in eigen land grote sterren.

Deense broers van 46 en 50 wonnen met overmacht. Ze waren daar zelf heel verbaasd over en zeiden na de finale eerlijk dat ze niet op zichzelf hadden gewed voor de winst.

Een van de broers gebruikte een stemvervormer om zijn stem een elektronische klank te geven tijdens de bridge van het lied. De Russische omroep zag daar redenen genoeg in om protest aan te tekenen en Denemarken na de wedstrijd te laten diskwalificeren, om zo zelf de winst op te kunnen strijken. De EBU was het daar niet mee eens, en de Deense zege bleef gevrijwaard.

Vlak na de Brothers was het tijd voor de Duitser Stefan Raab, die met het dolle Wadde hadde dudde da? veel haters én fans had: hij eindigde tegen de verwachtingen in nog net in de top vijf van het klassement. Later zou hij jarenlang uitgroeien tot het Duitse gezicht van het Songfestival.

Olson Brothers

België en Nederland

België werd vertegenwoordigd door Nathalie Sorce. Op 18 februari had zij de Waalse voorronde Finale Nationale Concours Eurovision de la Chanson 2000 gewonnen. Elke Waalse provincie, Brussel en ‘de rest van België’ mocht stemmen en deelde het exacte stemmenaantal mee.

Uit een open inschrijving die 142 kandidaturen opleverde, werden tien kanshebbers geselecteerd. Dat gebeurde in selectierondes tussen 6 en 9 december 1999, waarbij alle kandidaten voor een zestienkoppige jury (zes mensen van de omroep en tien externen) hun lied live moesten brengen.

Maar liefst acht van de tien finalisten hadden eerder al deelgenomen aan de RTBF-talentenjacht Pour la gloire, onder wie de uiteindelijke winnares Nathalie Sorce.

Ze combineerde op dat ogenblik haar zangcarrière met een lerarenopleiding. Helaas kreeg ze veel kritiek op haar vocale prestatie tijdens de voorronde, en later ook tijdens het Song- festival zelf.

Het godsdienstig geïnspireerde Envie de vivre kreeg meer dan 21.000 stemmen en won, maar deed het in Stockholm heel wat minder goed: een slecht vocaal optreden van een sowieso al niet al te modern liedje, zette bijna geen enkele zood aan de dijk: België werd voor de achtste en tot nu toe gelukkig laatste keer allerlaatste, met enkel twee onverwachte punten van (VJR) Macedonië. Het was niet voldoende om een deelname in 2001 te kunnen garanderen.

Tijdens haar persconferentie had de zangeres alle protestanten in Europa opgeroepen om op België te stemmen, terwijl ook het hardnekkige gerucht de ronde ging dat ze lid was van een strikt religieuze organisatie.

Nathalie Sorce: ‘Ik gebruik het woord “religieus” niet graag, want met al die oorlogen heeft religie een negatieve bijklank gekregen. Ik wilde met mijn liedje verbinden, niet verdelen. Dus het nummer gaat eerder over hoop en geloof in een opperste kracht of persoon.’

En toen je er klaar voor was, schreef je je in voor de voorronde van de Franstalige omroep?

‘Nee, ik had destijds de zangwedstrijd Pour la gloire gewonnen op de RTBF. En daarna heeft diezelfde productieploeg me gevraagd of ik niet wilde deelnemen aan de preselectie voor het Songfestival. Ik studeerde toen zelfs nog!’

Al werd het orkest net opgedoekt in het jaar voordat ik deelnam. Dat vond ik zo jammer, want je liedje komt plots helemaal anders over. Met een orkest is alles veel magistraler.’

Nathalie Sorce werd geboren in 1979 en groeide op in het Naamse dorp Mornimont. In 1998 won ze de RTBF-talentenjacht Pour la gloire in de categorie Beste Zangeres. DNa haar onfortuinlijke laatste plaats op het Song- festival in Stockholm, verdween Sorce uit de belangstelling. Ze werkte enkele jaren in Australië, maar keerde in 2018 terug naar België. Ze is lerares en zingt bij een gospelgroep.

Nathalie Sorce

Nederland werd vertegenwoordigd door Linda Wagenmakers. Op 27 februari had zij het Nationaal Songfestival met overmacht gewonnen: eerst had ze van bijna elke Nederlandse provinciejury de topscore gekregen, en ook de televoting won ze met voorsprong.

Ze gold als een van de topfavorieten voor de overwinning en bracht visueel een memorabel optreden met een enorme tent waar de dansers onder verstopt zaten. Toen het stof neergedwarreld was, bleek dat Wagenmakers met haar ‘circustentjurk’  echter niet verder dan de middenmoot was gekomen.

Dat ontdekten de Nederlanders zelf pas de volgende dag: door een vuurwerkramp in de stad Enschede waarbij 23 doden vielen, werd de uitzending van het songfestival halfweg afgebroken op de Nederlandse televisie. Een (reserve)vakjury gaf punten tijdens de puntentelling.

Het Songfestival 2000 was met 862.000 kijkers toch nog het tweede meest bekeken programma van de week op de Vlaamse televisie. Bovendien had de TV1-uitzending feitelijk ruim twee mil- joen kijkers: nadat de uitzending op de Nederlandse tv was afgebroken, hadden maar liefst 1,2 miljoen Nederlanders naar het Vlaamse net gezapt.

Linda Wagenmakers

De pauze en de punten

Na als pauzeact zowel een filmpje als een live optreden van een fikse danspartij en nog enkele grapjes van Kattis en Anders, kon de stemming beginnen. Alsou uit Rusland legde de Olson Brothers eventjes nog het vuur aan de schenen, maar al gauw trok Denemarken zich los en stevende het af op een grote overwinning, met punten van bijna elk land.

Fly on the Wings of Love werd een bescheiden Europees hitje, maar Denemarken had wel voor het eerst sinds 37 jaar het songfestival nog eens gewonnen – tot dan toe de langste tijdspanne ooit tussen twee overwinningen.

Fly on the Wings of Love kwam niet verder dan de 16de plaats in de Vlaamse Ultratop. Dat was de laagste topnotering voor een winnend Songfestivallied in zes jaar tijd. Het lied haalde wel nummer 1 in Denemarken en Zweden.

My Star piekte op nummer 8 in de Vlaamse hitlijst, maar werd verder enkel een hit in Letland zelf en Zweden

Het scorebord