Hoewel de Britten pas in 1967 voor het eerst gewonnen hadden, waren ze het jaar nadien al aan hun derde organisatieklus toe. De BBC bracht het Songfestival onder in de grootste concertzaal die het tot dan toe gekend had: de Royal Albert Hall, niet te verwarren met de Royal Festival Hall waar de wedstrijd in 1960 had plaatsgevonden, had 7000 zitplaatsen en kleedkamers voor maar liefst 1200 personen.

Het gigantische orgel op het podium werd onzichtbaar gemaakt met een groot doek waarop het Eurovisielogo en foto’s van de kandidaten werden geprojecteerd.

Technisch huzarenstukje

De BBC zorgde voor twee grote innovaties bij het dertiende Songfestival. Tussen de liedjes en de stemming werd een toeristisch filmpje over Londen uitgezonden, en het was de eerste keer ooit dat de live-uitzending werd onderbroken door een opname.

Maar belangrijker was dat het festival van 1968 voor het eerst in kleur te zien was, tenminste in de landen waar dat toen al mogelijk was. De Belgische omroepen startten pas in 1971 met kleurenuitzendingen, en ook de rechtstreekse finale op BBC1 was in zwart-wit; een heruitzending de volgende dag op BBC2 was wel in kleur.

Zelfs voor de BBC was kleurentelevisie toen nog een technisch huzarenstukje, waardoor de repetities vertraging opliepen. De omroep had de presentatietaak voor de derde keer al uitbesteed aan Katie Boyle. Het deelnemersveld was identiek aan dat van het jaar tevoren.

De gedoodverfde favoriet

Misschien een nog grotere prestatie van de BBC was dat ze niemand minder dan wereldster Cliff Richard had kunnen strikken om deel te nemen. Uit zes liedjes had het Britse publiek gekozen voor Congratulations, dat al voor de start van de repetities de gedoodverfde favoriet was om te winnen.

Niemand leek hem een strobreed in de weg te kunnen leggen… maar dat was buiten de Spaanse delegatie gerekend.

Duitse punten voor Franco

Amper een week voor het Songfestival werd zangeres Massiel halsoverkop uit Mexico overgevlogen om in Londen La, la, la te zingen. De oorspronkelijk geselecteerde zanger, Joan Manuel Serrat, had aangegeven het lied in het Catalaans te willen zingen. Dat was een doorn in het oog van het dictatoriale Franco-regime en Serrat moest thuisblijven.

Na een spannende puntentelling, en tot groot ongeloof en walging van het partijdige Britse publiek, versloeg Massiel Cliff Richard met één punt verschil, nadat de Duitse jury Spanje met zes van haar tien punten had beloond.

Verkrachting en moord

Het brons ging naar de Franse Isabelle Aubret, die zes jaar na haar overwinning terugkeerde. Haar lied La source was geïnspireerd op een Zweedse film van Inger Bergman uit 1960, over de verkrachting en moord van een jong meisje. In Franstalig Europa was die film onder deze titel uitgebracht.

Het tweede hoogst genoteerde Franstalige lied in Londen werd dat van ons land. België eindigde voor het tweede opeenvolgende jaar op de zevende plaats, samen met een olijk Joegoslavisch duo. ‘Ik heb een heel mooi en teder liedje en ben er daarom van overtuigd niet te zullen winnen’, had Claude Lombard gezegd aan de krant De Telegraaf.

Doorgestoken kaart

In 2008 zond een Spaanse tv-zender een documentaire uit waarin werd geopperd dat de overwinning van 1968 doorgestoken kaart was: het regime van Franco zou stemmen ‘gekocht’ hebben bij andere omroepen in ruil voor het aankopen van televisieprogramma’s. Massiel reageerde furieus, maar de zaak, die nooit werd hardgemaakt, liep af met een sisser.