Verschillende omroepen hadden ideeën om het Songfestival een nieuw elan te geven. Iedereen was het erover eens dat de puntentelling anders moest, en uiteindelijk werd een nieuw systeem uitgedokterd.

Competitie-element bleef overeind

De Duitsers hadden voorgesteld om het competitie-element volledig uit de wedstrijd te halen, maar hadden nul op het rekest gekregen. Het Britse voorstel om met videoclips in plaats van live optredens te werken, werd deels goedgekeurd.

Sinds 1971 is elke deelnemende omroep immers verplicht om een videoclip van zijn inzending op te sturen naar de EBU én om alle andere clips op voorhand uit te zenden. Tot dan toe waren de meeste liedjes nog nooit op voorhand gehoord door het publiek, maar daar kwam dus verandering in.

Verschillende omroepen, waaronder de BRT, organiseerden jarenlang speciale preview-uitzendingen waarin alle liedjes voor het komende Songfestival werden voorgesteld. In 1971 droegen die de naam Duimen voor Dublin.

Het eerste Songfestivaltrio

Een andere wijziging in het reglement maakte het mogelijk voor groepen tot zes leden om deel te nemen. Tot dan toe mochten enkel solisten of duo’s deelnemen.

Het Zwitserse trio Peter, Sue en Marc is daarom de eerste groep ooit die onder die noemer deelnam aan het Songfestival. In totaal zou het trio maar liefst vier keer zijn land vertegenwoordigen tussen 1971 en 1981, telkens in een andere taal.

Geelzucht

Gezondheidsperikelen zouden roet in het eten van de Belgische kandidaten Nicole & Hugo gooien. Nicole werd getroffen door geelzucht, en het doktersadvies was onverbiddelijk: drie maanden thuisblijven, en zeker geen Songfestivaldeelname.

De BRT vond uiteindelijk zangeres en danseres Lily Castel en voormalig Songfestivaldeelnemer Jacques Raymond bereid om, onder lichte dwang, amper enkele dagen voor het Songfestival het lied en de danspasjes in te studeren en naar Dublin te vertrekken.

Eerste Songfestival in kleur op BRT

Alle landen die in 1970 verstek hadden laten gaan, keerden terug voor de editie van 1971, en het eiland Malta debuteerde. Met achttien deelnemende landen werd het deelnemersrecord van 1965 geëvenaard.

Voor de Ierse omroep betekende de uitzending het allereerste experiment met kleurentelevisie, en er stond veel op het spel om de hernieuwde populariteit van de wedstrijd in leven te houden.

Omdat de BRT in 1971 was gestart met kleurentelevisie, was het Songfestival van dit jaar ook het eerste dat in kleur werd uitgezonden op de Vlaamse televisie.

Twee juryleden per land

De laatste grote verandering hield uiteindelijk slechts drie Songfestivals stand: de puntentelling werd volledig omgegooid.

Elk land moest twee juryleden afvaardigen naar de locatie om van daaruit te stemmen door alle inzendingen (behalve dat van hun eigen land) voor het oog van de camera een score op vijf te geven. Dat moest komaf maken met de kritiek dat de stemming tot dan toe steeds ‘geheim’ was.

Vooral saaie televisie

De juryleden kwamen telkens per drie landen samen in beeld om bordjes met hun scores op vijf per land omhoog te halen. Eén van de twee juryleden moest jonger zijn dan 25 jaar en het andere ouder, maar het leeftijdsverschil moest wel minstens tien jaar zijn.

De hele procedure was redelijk ingewikkeld en leverde vooral saaie televisie op, ondanks de spannende strijd tussen de Franse Séverine en de Spaanse Karina, waarbij de eerste namens dwergstaat Monaco aan het langste eind trok.