Na de overwinning van Toto Cutugno wilde de Italiaanse omroep RAI het Songfestival laten terugkeren naar zijn oorsprong.

Aanvankelijk was het de bedoeling om de wedstrijd te organiseren in het Teatro Ariston in San Remo, waar het beroemde Festival di Sanremo ontstond dat model stond voor het Eurovisiesongfestival.

De uitbraak van de Golfoorlog begin 1991 gooide echter roet in het eten. Verschillende omroepen vroegen extra veiligheidsmaatregelen, waarna de RAI besliste om de wedstrijd naar Rome te verhuizen.

De keuze viel op Cinecittà, het beroemde filmcomplex dat ook wel het ‘Romeinse Hollywood’ wordt genoemd. Zes filmstudio’s werden omgebouwd tot één grote Songfestivallocatie.

Het podium werd aangekleed met filmdecors uit allerlei tijdperken, van art deco en Egyptische sfinxen tot Griekse tempels en Amerikaanse skylines.

Twee winnaars presenteren

De presentatie was in handen van de twee Italiaanse Songfestivalwinnaars Gigliola Cinquetti en Toto Cutugno. Ze openden de uitzending met hun winnende liedjes Non ho l’età van 1964 en Insieme: 1992 van 1990 en spraken de hele avond voornamelijk Italiaans.

Ook de aankondigingen van de deelnemers gebeurden door de presentatoren zelf, meestal in het Italiaans. Tijdens de puntentelling zorgde dat geregeld voor verwarring. Vooral Cutugno worstelde met de Engelse en Franse namen van landen en cijfers.

Uiteindelijk moest executive supervisor Frank Naef meermaals tussenkomen om de punten te herhalen. Opmerkelijk genoeg ging hij een jaar later met pensioen.

Gigliola Cinquetti & Toto Cutugno

Malta keert terug

Opnieuw namen 22 landen deel, al was het deelnemersveld niet helemaal hetzelfde. Nederland bleef thuis omdat het Songfestival samenviel met de Dodenherdenking.

Daardoor kon Malta na vijftien jaar afwezigheid terugkeren. Het eiland eindigde meteen als zesde en zou in de rest van de jaren negentig uitgroeien tot een vaste waarde in de top van het klassement. Dankzij het Engels als tweede officiële taal koos Malta bovendien steevast voor Engelstalige inzendingen.

Ook Duitsland verscheen voor het eerst als één land op het Songfestival, na de hereniging van Oost- en West-Duitsland eind 1990.

Clouseaukoorts

Nooit eerder leefde Vlaanderen zo sterk mee met een Belgische Songfestivalinzending. Radio 2 zond tijdens de repetitieweek live uit vanuit Rome en de finale was zowel op TV1 als TV2 te volgen, telkens met een andere geluidsweergave.

Ook politiek België tekende present. Premier Wilfried Martens en Vlaams minister Patrick Dewael reisden speciaal naar Rome en werden tijdens de uitzending persoonlijk begroet door Toto Cutugno.

Vlaamse weekbladen legden zelfs bussen in om Clouseau-fans naar de Italiaanse hoofdstad te brengen.

Tekst gaat verder onder video

Een week vol problemen

De Belgische delegatie kreeg tijdens de repetitieweek af te rekenen met negatieve publiciteit. Er werd gesuggereerd dat Geef het op te veel leek op Proud Mary. De beschuldiging kwam uit Belgische hoek, maar mondde nooit uit in een officiële klacht.

Ook andere promotieacties draaiden op een teleurstelling uit. Een persconferentie lokte weinig belangstelling en van de duizend rozen die Clouseau in Rome wilde uitdelen, bleef een groot deel ongebruikt in kartonnen dozen achter.

Twee dagen voor de finale moest gitarist Chris Peeters ziek afhaken. Co-auteur Jan Leyers werd halsoverkop naar Rome gevlogen om hem te vervangen. Omdat hij pas laat arriveerde, nam Patrick Alessi tijdens de eerste generale repetitie tijdelijk zijn plaats in.

België stelt teleur

Ondanks alle problemen gold Clouseau nog altijd als een van de favorieten, samen met Zweden, Frankrijk, Israël en Spanje. Die vier landen eindigden ook allemaal in de top vijf, maar België kon de verwachtingen niet waarmaken.

De punten kwamen moeizaam binnen en Clouseau strandde uiteindelijk op een gedeelde zestiende plaats, op 22 kandidaten.

‘Uiteraard ben ik ontgoocheld. Wij hadden beter verdiend’, reageerde Koen Wauters na afloop.

De groepsleden vierden na de finale toch nog uitgebreid. Een dag later werden ze op Zaventem opgewacht door zoveel fans dat politiebescherming nodig was.

Bij de BRT klonk de teleurstelling harder. Volgens De Morgen dacht de omroep zelfs na over een stopzetting van de Belgische deelname. Programmadirecteur Jan Ceuleers noemde het Songfestival een ‘holle traditie die in stand gehouden werd’.

Favorieten

De strijd om de overwinning ging vooral tussen Zweden, Frankrijk en Israël. De Zweedse Carola kreeg tijdens haar optreden af te rekenen met een geluidsprobleem in de zaal, maar zette haar optreden onverstoord voort en kreeg daarvoor een staande ovatie.

Ook de Franse Amina maakte indruk met Le dernier qui a parlé. Israël behoorde eveneens tot de topfavorieten, terwijl Griekenland dan weer werd gehinderd door een mislukte gitaarsolo door het orkest.

Verder viel op dat verschillende landen kozen voor artiesten met Songfestivalervaring. Voor Joegoslavië werd het bovendien de laatste deelname vóór het uiteenvallen van het land.

Spannende ontknoping

De puntentelling groeide uit tot een van de spannendste uit de Songfestivalgeschiedenis. Het scorebord kwam opvallend weinig in beeld, waardoor kijkers vaak moesten gissen naar de tussenstand.

Uiteindelijk eindigden Zweden en Frankrijk allebei op 146 punten. Voor het eerst moest de pas ingevoerde ex aequo-regel worden toegepast. Beide landen hadden evenveel twaalf punten gekregen, maar Zweden had vaker tien punten ontvangen en werd daardoor uitgeroepen tot winnaar.

De Frans-Tunesische Amina moest tevreden zijn met de tweede plaats, ondanks een identiek puntentotaal als Carola.

Tekst gaat verder onder video

Kijkcijferrecord

Maar liefst 2.150.000 Vlamingen zagen Clouseau aan het werk. Het was de laatste keer dat een Songfestivaluitzending in Vlaanderen de kaap van twee miljoen kijkers overschreed.