De Franse omroep zag het niet zitten om het Songfestival voor de derde keer te huisvesten en net als in 1960 snelden de Britten te hulp om de organisatie over te nemen. De BBC wilde haar fonkelnieuwe televisiestudio’s in Londen tonen en liet de achtste editie daar plaatsvinden.

Het festival vond plaats in twee televisiestudio’s. In de ene bevonden zich het scorebord en een 300-koppig, streng geselecteerd publiek dat op commando applaudisseerde en via een tv-scherm, zoals de kijkers thuis, keek naar de andere studio, waar de artiesten optraden.

Britse experimenten

De BBC experimenteerde volop met props, effecten en optische illusies, en liet net als bij opnames van films en series de microfoons van de zangers buiten beeld. Elk land leek daardoor een eigen, unieke videoclip te hebben in plaats van een liveoptreden.

De omroep moest meermaals bevestigen dat het wel degelijk om rechtstreekse en niet op voorhand opgenomen optredens ging.

Veel klinkende internationale namen

Het deelnemersveld van zestien landen bleef overeind. Ronnie Carroll was de enige terugkerende kandidaat en mocht voor eigen publiek de avond op gang trekken. Zijn achtergrondzangeressen playbackten overduidelijk, al werd dat nooit formeel bevestigd.

Verder zaten er veel klinkende internationale namen in het deelnemersveld. Oostenrijk en Zwitserland werden vertegenwoordigd door Israëlische zangeressen: Carmela Corren zong de helft van haar Duitstalige lied in het Engels en schiep daarmee een belangrijk precedent. Esther Ofarim eindigde nipt tweede en zou in 1968 in onze contreien samen met haar man Abi een grote hit scoren met Cinderella Rockefella.

Geen feest voor Nana

Luxemburg vaardigde de Griekse Nana Mouskouri af, die na haar teleurstellende achtste plek zo geëmotioneerd was dat ze het feestje na de finale oversloeg.

Françoise Hardy, die voor Monaco deelnam, had met haar hit Tous les garçons et les filles ook bij ons bekendheid verworven en gold als tieneridool. Met L’amour s’en va eindigde ze gedeeld vijfde, samen met de Fransman Alain Barrière en zijn Elle était si jolie. In 1964 zou hij nog een nummer 1-hit scoren in Vlaanderen met Ma vie.

Twintig in plaats van tien

Katie Boyle was net als drie jaar eerder opgetrommeld als presentatrice en had opnieuw een moeizame taak om de puntentelling tot een goed einde te brengen.

Het stemsysteem was opnieuw gewijzigd: er waren nu twintig in plaats van tien juryleden per land en ze mochten elk aan hun top vijf, in plaats van hun top drie, punten uitdelen. Elk land kende een tot vijf punten toe aan zijn vijf favoriete liedjes.

Desondanks eindigde opnieuw een kwart van de landen zonder punten, waaronder Nederland voor het tweede opeenvolgende jaar. De Belgische vertegenwoordiger Jacques Raymond kreeg enkel punten van de Oostenrijkse jury, maar het was net voldoende voor een plek in de top tien.

Dankzij de Noren

Bij de bekendmaking van de Noorse punten ging het grondig mis: de puntengever maakte een verwarrend resultaat bekend en vroeg zelf om aan het einde terug in de uitzending te mogen komen.

Op dat moment stond Zwitserland twee punten voor op Denemarken. Plots waren de Noorse punten helemaal anders: de Zwitsers kregen nu slechts één punt in plaats van drie, de Denen vier in plaats van twee.

In 2017 deed een Noors jurylid van 1963 zijn verhaal op de radio: de punten van de twintig juryleden waren nog niet opgeteld toen Londen plots al aan de lijn hing voor punten. De voorlopige resultaten bleken niet te kloppen toen de andere punten erbij werden geteld, met de andere einduitslag tot gevolg en tot ontzetting van de Zwitsers.

Het was de eerste keer dat een lied won dat niet in het Frans of het Nederlands werd gezongen. Grethe en Jørgen Ingmann waren ook het eerst winnende duo ooit.