Na de tweede overwinning van Johnny Logan organiseerde de Ierse omroep RTÉ voor de derde keer het Songfestival. Net als in 1981 viel de keuze op het RDS Simmonscourt Pavilion in Dublin. De finale vond plaats op 30 april 1988, voor het eerst in vijf jaar niet in mei.

Vernuftig decor

Hoewel de zaal een stuk kleiner was dan de auditoria van de voorgaande jaren, wist de Ierse omroep dat slim te verhullen. Dankzij uitgekiend camerawerk en doordachte visuele effecten oogde het podium veel groter dan het in werkelijkheid was.

Ook de presentatie kreeg een vertrouwd concept. Voor het eerst sinds 1979 werd de finale opnieuw geleid door twee presentatoren: Pat Kenny en ex-Miss Ierland Michelle Rocca.

Pat Kenny & Michelle Rocca

De uitzending begon met een verkorte reprise van Johnny Logans winnende Hold Me Now, waarna het duo de kijkers verwelkomde. Daarmee kwam ook een einde aan de traditie waarbij presentatoren de show zelf zingend openden.

Grote videoschermen

De modernisering die een jaar eerder in Brussel was ingezet, kreeg in Dublin een vervolg. De Ierse regisseur, die vooral ervaring had met jeugdprogramma’s en videoclips, wilde het Songfestival aantrekkelijker maken voor een jonger publiek.

Het decor maakte opnieuw gebruik van laserstralen, maar voegde daar spiegels en twee grote videoschermen naast het podium aan toe. Het publiek bleef grotendeels in het donker, waardoor de zaal op televisie veel groter leek.

Tijdens de puntentelling verscheen op een van de schermen bovendien het eerste computergestuurde scorebord uit de geschiedenis van het Songfestival.

Ook achter de schermen veranderde er heel wat. Voortaan moesten de nationale jury’s uit zestien leden bestaan, van wie minstens de helft muziekexpert was.

Daarnaast werd een nieuwe ex-aequo-regel ingevoerd. Bij een gelijke stand zou voortaan eerst gekeken worden naar het aantal keren dat een land twaalf punten had gekregen, daarna naar het aantal tienen enzovoort.

Enkele jaren later zou deze regel een land de overwinning opleveren: in 1991 won Zweden met Fångad av een stormvind van Frankrijk, omdat het meer tienpuntenscores had gekregen.

Een deelnemer minder

Uiteindelijk namen 21 landen deel, een minder dan een jaar eerder. Oorspronkelijk zouden alle landen uit 1987 terugkeren, maar Cyprus moest zich op het laatste moment terugtrekken nadat bleek dat het gekozen lied al enkele jaren eerder aan de nationale selectie had deelgenomen.

Ook tijdens de repetities liep niet alles van een leien dakje. De Zweedse favoriet Tommy Körberg werd ziek en moest tijdens de generale repetitie worden vervangen door een achtergrondzangeres. Op de finaleavond stond hij toch zelf op het podium, maar een overwinning zat er niet meer in.

Oostenrijk beleefde dan weer een pijnlijke avond en eindigde als enige land zonder punten.

Lara Crokaert

Een van de opmerkelijkste debutanten was Lara Fabian, die toen nog een nobele onbekende was. Ze vertegenwoordigde Luxemburg, maar had Belgische roots. De zangeres heette eigenlijk Lara Crokaert en groeide op in het Vlaams-Brabantse Ruisbroek, als dochter van een Belgische vader en een Italiaanse moeder.

Tijdens de repetitieweek zou de Noorse kandidate Karoline Krüger haar zelfs hebben toegesist: ‘I’ll beat you.’ Uiteindelijk eindigde Noorwegen als vijfde en Luxemburg als vierde.

Fabian zou vanaf de jaren negentig uitgroeien tot een van de grootste sterren van de Franstalige muziekwereld, met hits als Tout, Si tu m’aimes en later ook I Will Love Again. Haar vierde plaats betekende bovendien de laatste top vijf-notering voor Luxemburg op het Songfestival.

(tekst gaat verder onder video)

Bekende namen

Lara Fabian was in 1988 nog onbekend, maar verschillende andere deelnemers hadden hun strepen al verdiend.

De Franse chansonnier Gérard Lenorman had in de jaren zeventig grote successen geboekt met onder meer La ballade des gens heureux en Voici les clés.

Ook Gerard Joling uit Nederland was allesbehalve een onbekende. Hij had met Love Is In Your Eyes en Ticket to the Tropics al grote hits gescoord in de Lage Landen. Zijn deelname aan het Songfestival moest een internationale doorbraak forceren, maar die bleef uit.

In Nederland groeide hij wel uit tot een van de populairste artiesten van zijn generatie. In 2009 zou hij nog betrokken zijn bij de Songfestivaldeelname van De Toppers, al besloot hij uiteindelijk zelf niet opnieuw deel te nemen.

Gerard Joling

België

België werd vertegenwoordigd door Reynaert, met Laissez briller le soleil. Tijdens de repetitieweek gold hij als een voorzichtige outsider voor een goede klassering. Zelf straalde hij vertrouwen uit. ‘Ik ga om te winnen,’ vertelde hij aan de Gazet van Antwerpen. ‘Ik wil laten zien wat ik kan en wat België op het gebied van chanson te bieden heeft.’

Zijn voorbereiding verliep niet zonder problemen. Bij de eerste pasbeurt van zijn zwartleren podiumoutfit bleek die veel te klein, waardoor hij zelfs nauwelijks een microfoon kon vasthouden.

Van die problemen was tijdens het optreden niets meer te merken, maar de uitslag viel zwaar tegen. Na een vierde, vijfde en eerste plaats voor de drie vorige RTBF-deelnemers eindigde Reynaert pas als achttiende. Alleen de Franse jury kende België punten toe en voorkwam zo een nulscore.

Na afloop bleef Reynaert opvallend nuchter:

‘Wij hebben de moed gehad een moeilijk lied te brengen zonder playback en met volledig orkest. Ik denk dat mijn lied er geen is dat een Songfestivaljury aanspreekt.’

(tekst gaat verder onder video)

Agatha Christie schreef het script

De Canadese Céline Dion, die Zwitserland vertegenwoordigde, gold vooraf als een van de grote favorieten. Haar belangrijkste uitdager werd Scott Fitzgerald uit het Verenigd Koninkrijk, die in Vlaanderen al een nummer één-hit had gescoord met If I Had Words.

De puntentelling groeide uit tot een van de spannendste uit de geschiedenis van het Songfestival. Presentator Pat Kenny grapte vlak voor de laatste jury zelfs dat Agatha Christie het scenario van de avond geschreven moest hebben.

Met alleen Joegoslavië nog te gaan, leidde het Verenigd Koninkrijk met 136 punten, tegenover 131 voor Zwitserland. Céline Dion kreeg vervolgens zes punten, waardoor de Zwitserse delegatie ervan overtuigd was dat de overwinning verloren was. Scott Fitzgerald kreeg echter verrassend geen enkel punt meer, waardoor Zwitserland met één punt verschil alsnog won.

De ontlading was enorm. Het slot van de puntentelling groeide uit tot een iconisch televisiefragment, waar de Ierse omroep later zelfs een documentaire aan wijdde onder de titel And Finally… France.

Een wereldster geboren

Met Ne partez pas sans moi bezorgde Céline Dion Zwitserland zijn eerste Songfestivalzege sinds de allereerste editie van 1956. Opmerkelijk genoeg werd het winnende lied geen grote hit. Zelfs in Zwitserland haalde het de top tien niet.

Het Songfestival bleek wel de ideale springplank. Enkele jaren later brak Céline Dion wereldwijd door met Where Does My Heart Beat Now. Vooral met haar Engelstalige repertoire groeide ze uit tot een van de succesvolste zangeressen ter wereld en liet ze haar Songfestivalverleden al snel achter zich.