Oslo 2010

Na eerdere edities in de stadscentra van Bergen en Oslo mocht Noorwegen opnieuw het Songfestival organiseren. Dit keer vond het evenement net buiten de Noorse hoofdstad plaats.

De Telenor Arena bood plaats aan een slordige 18.000 mensen. De omroep NRK trok net als zijn Israëlische collega elf jaar tevoren geen twee maar drie presentatoren aan, wat hierna een trend zou worden in verschillende volgende edities. Na de twee halve finales was het op zaterdag 29 mei tijd voor de finale van het vijfenvijftigste Eurovisiesongfestival – het eerste sinds het negenenveertigste met België in de finale.

Er was dit jaar een grote nieuwigheid: de stemming werd geopend aan het begin van de show. De kijkers hoefden niet langer te wachten tot de afloop van het laatste liedje om te stemmen, en konden dat al doen vanaf het prille begin van de show.

Eyjafjallajökull
Een bedreiging voor het vlotte verloop van de wedstrijd kwam uit wel zeer onverwachte hoek: in maart en april 2010 waren er ernstige uitbarstingen geweest van de Eyjafjallajökull, een IJslandse vulkaan genoemd naar de gelijknamige gletsjer.

De daaruit voortvloeiende aswolken noopten tot een algemene sluiting van het West- en Noord-Europese luchtruim in april. Verschillende delegaties zagen hun promotours letterlijk in rook opgaan, en er werd gevreesd dat niemand überhaupt in Oslo zou kunnen raken, maar zover kwam het gelukkig niet.

Over 2010
De finale begon met een historisch overzicht van de afgelopen edities en deelnemers, waarna Alexander Rybak van vorig jaar zijn Fairytale nog eens mocht zingen op het podium en presentatoren Nadia Hasnaoui, Haddy N’jie en Erik Solbakken de kijkers verwelkomden. Meteen werd ook het thema duidelijk: Share the Moment.

Na afloop van elk liedje werd een gezin getoond uit het betreffende land dat juichte voor zijn inzending. De postkaartfilmpjes waren telkens opgenomen in de hoofdstad van het volgende land, en bevatten fans die enthousiast reclame maakten voor hun eigen inzending. De filmpjes werden zo uitgezonden alsof ze boven het publiek in de Telenor Arena zweefden.

Haddy N’jie, Erik Solbakken & Nadia Hasnaoui

Er deden drie landen minder mee dan vorig jaar: Georgië keerde weer terug, maar Montenegro, Tsjechië, Hongarije en Andorra stuurden allen hun kat. Opvallend was dat Zweden ontbrak in de finale. Het ooit zo succesvolle Scandinavische land stond voor het eerst sinds 1976 niet in de finale van het Songfestival, maar zou in de jaren hierna een ongelofelijk sterke comeback maken.

De liedjes kenden een zeer bizarre start: tijdens het optreden van de Spanjaard Daniel Diges verscheen er plots een zevende persoon op het podium, die vrolijk meedanste en gekke bekken trok. Na enkele ogenblikken werd hij door veiligheidsmensen van het podium verwijderd, en alle deelnemers zetten hun optreden verder alsof er niks aan de hand was.

Pas later werd duidelijk dat de inbreker Jimmy Jump heette, een ervaren streaker uit Catalonië. Eerder al had hij verschillende grote sportwedstrijden onveilig gemaakt met zijn aanwezigheid, en nu teisterde hij ook het songfestival.

Tussen de liedjes van Servië en de vlindertjes uit Wit-Rusland door verscheen Nadia Hasnaoui op het scherm: ze meldde de kijkers dat het Spaanse liedje Algo pequeñito opnieuw uitgevoerd zou worden. En zo geschiedde: na afloop van het laatste, Deense liedje, bestegen Daniel en zijn team het podium opnieuw, ditmaal zonder tussenkomst van streakers. Ondanks, of misschien net dankzij, de commotie, behaalde Spanje zijn beste Songfestivalresultaat in zes jaar tijd.

De rest van de reeds geplaatste landen deed het erbarmelijk tot schitterend: Josh Dubovie uit het Verenigd Koninkrijk pakte de rode lantaarn, de Noorse operazanger Didrik-Solli Tangen deed het niet veel beter met zijn pompeuze ballade.

De Fransen deden het opnieuw redelijk, ditmaal dankzij zanger Jessy Matador en het levendige Allez Ola Olé, dat later in Frankrijk én België een grote zomerhit zou worden. De deelname van Oekraïne had nog heel wat voeten in de aarde: aanvankelijk was zanger Vasyl Lazarovysch intern aangeduid door de lokale omroep om deel te nemen, en hij kreeg zijn eigen voorronde met vijf liedjes.

Maar na afloop daarvan besloot het management van de omroep dat ook andere artiesten de kans moesten krijgen, en werd er prompt een inschrijving geopend voor iedereen. Vervolgens kwam er een nieuwe nationale finale met twintig deelnemers, inclusief Lazarovysch, maar won de jongedame Alyosha.

Het was nog niet voorbij, want haar winnende nummer bleek twee jaar eerder al uitgegeven te zijn. Op 48 uur tijd schreef en componeerde ze een nieuw, eigen nummer, waarmee ze na de deadline pas aanklopte bij de EBU. Uiteindelijk werden Alyosha en Oekraïne nog respectabel tiende met het sombere Sweet People.

België
België stond voor het eerst sinds de 22^e plek van Xandee in 2004 de finale van een Eurovisiesongfestival. Tom Dice had op zijn persconferentie na afloop van de eerste halve finale startpositie zeven geloot voor de finale. België was tijdens de repetities flink gestegen in menig lijstje, en er werd hem een hoge notering beloofd.

De positie bij de wedkantoren zorgde er allerminst voor dat België zich rijk rekende, door de eerdere ervaringen met Sergio, Xandee en Kate Ryan werd dat zelfs eerder gezien als een vloek dan een zegen.

Tijdens de stemming ging het ons land voortreffelijk, met tien punten uit Ierland en twaalf van Duitsland in het prille begin, waardoor we aanvankelijk bovenaan stonden. Na heel lang tweede te hebben gestaan, zakte Tom in de laatste ogenblikken van de puntentelling nog naar een zesde plek. Er kwamen meer hoge scores uit Polen, Malta, IJsland, Denemarken en Slovakije.

Tom Dice werd op 25 november 1989 geboren als Tom Eeckhout. Hij begon te zingen in een jeugdkoor en wilde trompet leren spelen, maar daar stak zijn astma een stokje voor. Het werd dan maar de gi-taar, wat hem geen windeieren zou leggen.

In zijn tienerjaren ging hij spelen bij een bandje genaamd The Dice, wat leidde tot zijn artiestennaam. Hij gaf namens de groep een demo aan Peter Van de Veire, maar die was weinig onder de indruk en raadde Tom vooral aan veel te blijven oefenen.

Dat deed hij, en het leidde in 2009 tot een tweede plaats in de VTM-talentenjacht X Factor. Jurylid Mau- rice Engelen nam Tom Dice daarop onder zijn vleugels, en een cover van Leona Lewis’ Bleeding Love werd zijn eerste wapenfeit. Meteen daarna werd hij opgepikt door de VRT als Songfestivalkandidaat, wat op een groot succes uitdraaide.

In 2011 scoorde Dice nog een grote hit in België en Frankrijk met Il nous faut, een duet met zangeres Elisa Tovati. Daarna werd het enkele jaren stiller, maar sinds 2019 vormt hij met zijn vriendin, zangeres Kato, het muzikale duo The Starlings. Hun eerste album, Don’t Look Back, verscheen in 2020 en leverde hen een gouden plaat op.

Naarmate de finale naderde, groeide België uit tot favoriet en zelfs outsider voor de overwinning. De zanger zelf droomde hardop van een plek in de top tien of top vijf. Op zaterdagavond trad hij als zevende op en kreeg hij het zaalpubliek op zijn hand.

De puntentelling kende een droomstart, met twaalf punten van Duitsland. Ierland, Polen, Denemarken, IJsland, Malta en Slovakije gaven tien punten. Belgium prijkte even bovenaan op het scorebord en het zag er lange tijd naar uit dat we tweede zouden eindigen.

Naar het einde van de puntenverdeling toe stokte de motor en uiteindelijk strandde ons land op een nog steeds geweldige zesde plaats in de finale. Later bleek, als kers op de taart, dat België de eerste halve finale gewonnen had.

Tom Dice werd daarmee de best presterende Vlaamse Songfestivalkandidaat tot op heden. Er werd dan ook plots in beduidend positievere bewoordingen gesproken over de liedjeswedstrijd, en in het bijzonder de aanpak van de VRT.

Dat alles vormde een schril contrast met Nederland, dat voor de zesde keer op rij was uitgeschakeld in de halve finale. Het lukte de piepjonge zangeres Sieneke niet zich te kwalificeren met Ik ben verliefd (Sha-la-lie).

De preselectie was eerder al op een fiasco uitgedraaid nadat Vader Abraham ofwel Pierre Kartner, die het lied Ik ben verliefd (Sha-la-lie) had gecomponeerd, na een ex aequo in de puntentelling zelf moest bepalen wie zijn creatie in Oslo mocht zingen en compleet werd overvallen door dat moment. De uiteindelijk door hem gekozen zangeres Sieneke kreeg er te weinig bijval voor haar schlager en werd uitgeschakeld.

De pauze en de punten
De pauzeact dit jaar was een indrukwekkende flashmob die in verschillende Europese steden werd uitgevoerd, terwijl het Noorse hiphopduo Madcon hun nummer Glow zong. Nadien begon de stemming,
waar Lena uit Duitsland al snel naar de top van het scorebord ging, en daar ook nooit meer af ging.

Het scorebord

De lokale Duitse voorronde was onder handen genomen door Stefan Raab, die zelf in 2000 vijfde was geëindigd op het Songfestival, en gebeurde nu in een samenwerking tussen de omroep NDR en een commerciële zender.

Via een talentenjacht en verschillende castingshows werd uiteindelijk zangeres Lena geselecteerd. Met het lied Satellite gold ze niet meteen als topfavoriete, en dus was er wel degelijk verbazing toen ze tijdens de stemming plotseling de hoge scores aaneen begon te rijgen. 28 jaar na Nicole hadden onze oosterburen hun tweede Songfestivalzege beet.

Net onder Lena eindigden de Turkse rockers van maNga, en het brons ging naar het Noors-Roemeense duo Paula Seling en Ovi, die het met hun brandende piano’s en grote uithaal van Paula beter deden dan in de halve finale. Ook het tweetal uit Denemarken boekte een plekje winst ten opzichte van de halve finale, en Chanée en N’Evergreen werden vierde.

De winnaar
Lena Johanna Therese Meyer-Landrut werd in 1991 geboren in het Duitse Hannover. In haar jeugdjaren was ze vooral danseres (van zowel ballet als hip-hop en jazz) en figureerde ze in tal van Duitse tv-series. Ze waagde, net als zo’n 4500 anderen, haar kans in de nieuwe talentenjacht om de Duitse Songfestivalkandidaat aan te duiden, en die won ze.

Lena

In Oslo werd ze overladen met de meeste persaandacht, en een topnotering stond in de sterren geschreven. Bijna onmiddellijk na haar overwinning raakte bekend dat ze in 2011 haar eigen titel zou verdedigen. Zo geschied- de, en ze werd in een thuismatch tiende.

Lena groeide uit tot een populaire zangeres, presentatrice en influencer in Duitsland. Ze is al jaren coach in de plaatselijke versie van The Voice Kids, maar blijft ook zelf met succes zingen. Tot nog toe verschenen vijf albums, die het allemaal tot de hoogste regionen van de Duitse hitparade schopten.

Hitsucces
Net als vorig jaar werd de winnaar van het Songfestival ook nu weer een grote Europese hit: Satellite werd een nummer één-hit in Denemarken, Duitsland, Finland, IJsland, Luxemburg (dat toen al zeventien jaar niet meer deelnam aan het Songfestival), Noorwegen, Zweden en Zwitserland. In tal van andere landen, inclusief België, eindigde het lied nog in de top tien van de hitlijsten. In de Vlaamse Ultratop piekte Lena’s song op #4, in de Waalse op #6

In de Vlaamse Ultratop 50 was de eerste plek wekenlang weggelegd voor Me and My Guitar. Het lied stond 24 weken lang in de Vlaamse Ultratop 50. In maart en later in juni 2010 bezette Tom Dice er de 1ste plaats. Ook in de Waalse hitlijst bereikte het lied de toppositie, wat uiterst zeldzaam is voor Belgische Songfestivalliedjes. De song stond daarnaast ook genoteerd in hitparades in Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Ierland, IJsland, Nederland, Zweden en Zwitserland.

Allez Ola Olé, het Franse lied van Jessy Matador dat pas twaalfde werd, groeide uit tot een zomerhit in verschillende landen, waaronder het onze. De song piekte op #4 in de Vlaamse Ultratop, en op #13 in de Waalse. Ook Frankrijk, Noorwegen en Finland gingen overstag.

Kijkcijfers
De prestatie van Tom Dice zorgde voor een grotere interesse en dus ook hogere kijkcijfers. De halve finales hadden slechts matig gescoord, met 693.090 en 605.443 kijkers.

Maar de finale lokte 1.322.872 kijkers naar Eén, niet toevallig het hoogste aantal sinds 2004. Tijdens de puntentelling zagen zelfs ruim 1,7 miljoen Vlamingen onze driekleur in de bovenste regionen van het scorebord staan.

Gesplitste resultaten
Op 29 juni maakte de EBU de gesplitste resultaten bekend. Onze Tom Dice eindigde op een haar na tweede bij de jury’s, de televoters hadden hem in de middenmoot geplaatst. Vooral het grote verschil bij Frankrijk valt op: achtste bij het publiek, maar slechts tweeëntwintigste bij de vakjury’s. Duitsland won zowel de jury- als telestemming, en was dus een winnaar waar beide partijen zeer goed mee konden leven.

Na het succes van de 50/50-stemming het vorige jaar – waarbij vakjury’s en kijkers thuis evenredig veel in de puntenpap te brokken hebben – werd dat systeem uitgebreid naar de halve finales. Occasionele grote meningsverschillen tussen de experts en het publiek leidden soms tot heel andere resultaten en verrassende uitslagen.