Harrogate 1982

logo
Datum
24-04-1982
Locatie
Harrogate
Aantal deelnemers
18
Terugtrekkende landen
Frankrijk, Griekenland
Presentatie
Jan Leeming
Pauzeact
Pictures from Yorkshire, Castle Howard
Stemsysteem
Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top-10
Winnaar
Nicole - Ein bißchen Frieden (Duitsland)

In de zomer van 1981 al werd bekend gemaakt door de BBC dat het zevenentwintigste Eurovisiesongfestival niet in de hoofdstad Londen gehouden zou worden, noch in Edinburgh, noch in Brighton. Het was de piepkleine Engelse badplaats Harrogate die uitgekozen was voor de happening.

Over 1982

Dat Harrogate niet dezelfde status van bekendheid genoot als de eerder vermelde Britse steden, werd door de organisatoren handig verwerkt in de openingsceremonie. De uitzending begon namelijk met een oude kaart van Europa en de vraag ‘Waar is Harrogate?’ in elke taal van alle deelnemende landen. De kaart zoomde in zodat de kijker het antwoord zag, en vervolgens volgde het gebruikelijke toeristische filmpje om de gastlocatie in de verf te zetten. Na een vijftal minuten werd de kijker verwelkomd door de presentatrice van de avond, Jan Leeming, in het Engels en Frans.

Jan Leeming

Het podium lag net als vorig jaar tussen het orkest en het scorebord, maar was een stuk kleiner, met een glazen vloer en allerlei vierkanten en vormen op de achtergrond. De postkaartfilmpjes waren helemaal geschoeid op de leest van het komende land: eerst kwamen de nationale commentatoren enkele seconden in beeld, vervolgens werd het instrumentale volkslied van het komende land gespeeld, gevolgd door toeristische beelden van de hoofdstad en uiteindelijk de komende deelnemer(s) die vertoefde(n) in Harrogate.

Het aantal deelnemende landen was teruggevallen naar achttien, het laagste aantal in vijf jaar tijd. Griekenland had artiest en nummer gekozen, maar trok zich amper enkele weken voor de uitzending terug wegens onbekende redenen. De Franse omroep TF1 had eind 1981 al aangekondigd niet te zullen deelnemen, omdat ze het festival als een ‘monument van de wansmaak’ beschouwde. De overige landen van vorig jaar waren wel van de partij. Finland eindigde puntenloos onderaan met een lied over atoombommen, en buur Denemarken deed het niet veel beter met een lied over het laatste nieuwe snufje, de videorecorder.

Spanje zou de politieke toer op zijn gegaan, door een liedje met de tango in te zenden, van oorsprong een Argentijnse dans. En laat Argentinië nu net het land zijn waar het Verenigd Koninkrijk zo’n ruzie mee had door de Falklandoorlog. Israël had de smaak weer te pakken, en stuurde zanger Avi Toledano en een flinke danspartij naar Harrogate. Uiteindelijk zou enkel Nicole, een zeventienjarig meisje op de gitaar met een sterke vredesboodschap, te sterk zijn voor hem. De Duitsers waren gefrustreerd geraakt door hun twee tweede plekken, en zetten ditmaal alles op alles.

Nicole

Er nam weer een rist bekende namen deel: twee van de groepsleden van de Portugese meidengroep Doce hadden in 1978 al deelgenomen als leden van Gemini. Sally Ann Triplett was twee jaar geleden al derde geëindigd voor de groep Prima Donna, maar die was geen lang leven beschoren. Als lid van Bardo waagde ze, voor eigen publiek, opnieuw haar kans op het songfestival, maar met iets minder succes. Voor Cyprus nam zangeres Anna Vissi deel, die twee jaar eerder buurland Griekenland nog vertegenwoordigd had, en haar vijfde plek zou door niemand van het eiland verbroken worden tot op de dag van vandaag. Voor Noorwegen bundelden Anita Skorgan uit 1977 en 1979 en Jahn Teigen uit 1978 hun krachten: ze waren inmiddels ook getrouwd en golden als het eerste showbizzkoppel in de Noorse boulevardpers. Hun lied, Adieu, was bewust geschreven met de bedoeling om de harde klanken uit de Noorse taal te vermijden. Met een twaalfde plek deden ze het in elk geval een stuk beter dan de afgelopen twee jaar.

België en Nederland

België werd ook vertegenwoordigd door iemand met ervaring: voor de tweede keer nam zangeres Stella Maesen deel voor ons land. In 1970 had ze als lid van Hearts of Soul al deelgenomen voor Nederland, en zeven jaar later was ze als lid van Dream Express al zevende geworden onder de Belgische driekleur. De RTBF had een nieuwe voorronde genaamd Palmarès op poten gezet, met drie voorrondes, een halve finale en een uiteindelijke finale op 21 februari, met nog vier overblijvende kandidaten. Stella werd door een professionele jury aangeduid als winnares, maar pas nadien bleek dat ze geen woord Frans sprak en haar liedje Si tu aimes ma musique fonetisch inzong. In Harrogate leverde haar dat allerminst problemen op: België kreeg als enige land van alle andere landen punten toebedeeld, en eindigde op een zeer fraaie vierde plek.

Stella

Nederland werd vertegenwoordigd door zanger Bill van Dijk. De Nederlanders hadden weer maar eens het concept voor hun Nationaal Songfestival omgegooid: net als in 1975 zongen drie artiesten dezelfde drie liedjes. Een zevenkoppige expertjury koos eerst voor het nummer Jij en ik, waarna twaalf provinciale jury’s met tien leden elk tien punten toekenden aan hun artiest naar keuze. Bill van Dijk werd in Harrogate geflankeerd door enkel vrouwelijke muzikanten, maar die leverden hem geen extra punten op: Nederland werd op twee na laatste, het slechtste resultaat in veertien jaar tijd.

Bill Van Dijk

De pauze en de punten

Na de pauzeact, opnieuw zes minuten toeristische televisie, ging Jan Leeming over tot de puntentelling. Net als in 1977 stonden er vlaggen naast de landen, maar pas over enkele jaren zouden die de norm worden. Nicole verpulverde alle records: acht van de zeventien landen die op haar konden stemmen, gaven haar de topscore, en met een puntenverschil van 61 punten op de nummer twee, was ze meer dan een afgetekende winnaar. Een valse noot kwam uitgerekend van de Oostenrijkse jury, die de Duitse inzending slechts een punt toekende. Ein Bißchen Frieden werd in de reprise in het Duits, Frans, Engels en Nederlands gezongen, wat afbreuk deed aan het integere karakter van het jonge meisje, maar ze had er wel een Europese hit mee te pakken. De Engelstalige versie steeg ook onmiddellijk naar de top van de Britse hitlijsten, en het liedje geldt vandaag nog steeds als een klassieker.

Het scorebord

Resultaten

Advertentie