Na 33 jaar keerde het Eurovisiesongfestival terug naar Zwitserland, waar het allemaal begon. Na de eerste editie in Lugano in 1956 was Lausanne in 1989 opnieuw gaststad. Voor het eerst konden ook televisiekijkers in Japan en Canada de wedstrijd volgen.

Een lange openingsceremonie

De Zwitsers pakten uit met een indrukwekkende openingsceremonie. Die duurde bijna twintig minuten en begon met een filmpje waarin het bekende personage Heidi door de Zwitserse bergen trok richting het podium.

Daar verscheen ook Céline Dion, die een verkorte versie van Ne partez pas sans moi bracht, gevolgd door Where Does My Heart Beat Now. Dat nummer zou een jaar later haar internationale doorbraak betekenen.

Presentatoren Lolita Morena en Jacques Deschenaux verwelkomden de kijkers uitgebreid in het Frans, Duits, Italiaans, Engels en het Reto-Romaans. Ook tijdens de uitzending kwam die vierde Zwitserse landstaal nog geregeld terug.

Het moderne podium, met grote vormen en opvallende lichteffecten, zette de toon voor een eigentijdse show. Elk deelnemend land kreeg bovendien een uitgebreid postkaartfilmpje waarin Zwitserland centraal stond.

Orkest zorgt voor discussie

Achter de schermen ontstond tijdens de repetitieweek een opvallend conflict. De omroepen van Duitsland, Luxemburg en het Verenigd Koninkrijk hadden vooraf opgenomen muziek meegebracht en wilden dat het Zwitserse orkest deed alsof het live meespeelde.

De orkestleden weigerden dat. De discussie liep hoog op en na afloop eisten de dirigenten duidelijke afspraken voor de toekomst: ofwel speelde iedereen met een orkest, ofwel niemand.

Het bleek een voorbode van een grote verandering. In de jaren daarna verloor het liveorkest steeds meer terrein, tot het eind jaren negentig definitief verdween.

Jonge deelnemers leiden tot nieuwe regel

Twee van de jongste deelnemers uit de Songfestivalgeschiedenis zorgden voor heel wat discussie. Frankrijk stuurde de elfjarige Nathalie Pâque, terwijl Israël vertegenwoordigd werd door de twaalfjarige Gili Natanael.

De EBU besliste dat deelnemers vanaf de volgende editie in het jaar van het Songfestival minstens zestien jaar oud moesten worden. Daardoor bleef Sandra Kim voorgoed de jongste winnares ooit.

Sinds 2027 geldt opnieuw een strengere leeftijdsgrens. Kandidaten moeten nu minstens achttien jaar oud zijn.

Pauzeact

De pauze werd verzorgd door de Zwitserse illusionist Guy Tell. Zijn act werkte toe naar een spectaculaire finale waarin hij een appel van zijn hoofd wilde schieten.

Tijdens de uitzending werd die ontknoping opnieuw in slow motion getoond, waardoor zichtbaar werd dat daarvoor eerder opgenomen beelden waren gebruikt.

België: Ingeborg

België werd vertegenwoordigd door Ingeborg met Door de wind. Ze had eerder dat jaar Eurosong 1989 gewonnen, vóór Clouseau met Anne. Op het podium werd ze begeleid door haar toenmalige partner Stef Bos.

Tijdens de repetities zonderde Ingeborg zich geregeld af. In de pers uitte ze haar ongenoegen over haar startpositie, vlak na het bijzonder drukke Turkse Bana Bana.

Na sterke generale repetities leefde de hoop op een mooi resultaat. Die verwachting kwam niet uit. Alleen Ierland, Nederland, Noorwegen en IJsland gaven punten aan België. Ingeborg eindigde uiteindelijk als negentiende.

Toch kreeg ze vooraf steun uit onverwachte hoek. Lys Assia, winnares van het allereerste Songfestival in 1956, complimenteerde haar met het lied en zette zelfs geld in op een Belgische overwinning.

(tekst gaat verder onder video)

Nederland stuurde Justine Pelmelay met Blijf zoals je bent eindigde als vijftiende.

Justine Pelmelay

Onverwachte winnaar

Aan de overwinning van Joegoslavië had vooraf bijna niemand gedacht. De groep Riva mocht als laatste aantreden met Rock Me en gold allerminst als favoriet.

Zelfs de dirigent van de Joegoslavische delegatie, die ook arts was, omschreef het Songfestival tijdens de repetitieweek als een ‘ongeneeslijke ziekte’.

Tijdens de puntentelling stapelden de topscores zich op. Joegoslavië hield uiteindelijk het Verenigd Koninkrijk af en behaalde, 28 jaar na zijn debuut, zijn eerste Songfestivalzege.

De Britten moesten voor het tweede jaar op rij tevreden zijn met de tweede plaats. Denemarken werd opnieuw derde, terwijl vooraf favoriet Tommy Nilsson uit Zweden niet verder kwam dan de vierde plaats.

(tekst gaat verder onder video)

Belgische enquête

Ondanks de tegenvallende Belgische uitslag bleef het Songfestival bijzonder populair in Vlaanderen. De uitzending op BRT1 lokte maar liefst 1.921.000 kijkers en behoorde opnieuw tot de best bekeken televisieprogramma’s van het jaar.

De dag na de finale ondervroeg een onafhankelijk marktonderzoeksbureau 739 Belgen over hun indrukken van de wedstrijd. Opvallend genoeg kwam hun top drie grotendeels overeen met de officiële uitslag.

Joegoslavië eindigde ook bij de Belgische respondenten bovenaan, gevolgd door het Verenigd Koninkrijk. België zelf kreeg gemiddeld een elfde plaats, al waren Vlaamse deelnemers aan de enquête duidelijk positiever dan de Franstalige ondervraagden.