Lausanne 1989

logo
Datum
06-05-1989
Locatie
Lausanne
Terugkerende landen
Cyprus
Presentatie
Lolita Morena, Jacques Deschenaux
Stemsysteem

Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top-10

Winnaar
Riva - Rock Me (Joegoslavië)

Na 33 jaar kwam het Eurovisiesongfestival eindelijk weer ‘thuis’: in Zwitserland was het in 1956 namelijk allemaal begonnen met de eerste editie. En zelfs ervoor, want de EBU had en heeft zijn hoofdzetel in Genève, en ook de bedenker van het songfestival is een Zwitser. Na Lugano werd de vierendertigste editie van de wedstrijd werd gehouden vanuit Lausanne, in het Franstalige deel van het land. Voor het eerst keken kijkers mee vanuit Japan en Canada.

Over 1989

De openingsceremonie was een televisie-uitzending op zich, die al twintig minuten in beslag nam. Een lang filmpje van zeven minuten toonde Zwitserland door de ogen van het populaire personage Heidi, dat op het einde hand in hand met Céline Dion het podium opwandelde. Dat baadde opnieuw in de laserstralen en grote vormen om de show te moderniseren. Voor het eerst in de songfestivalgeschiedenis werd er zichtbaar geplaybackt: Dion bracht een verkorte reprise van Ne partez pas sans moi, gevolgd door Where Does My Heart Beat Now, het lied dat een goed jaar later haar internationale carrière werkelijk in gang zou zetten. Ze werd ook hartelijk begroet door de twee presentatoren, de Italiaanse ex-Miss Zwitserland Lolita Morena en de Franstalige journalist en presentator Jacques Deschenaux. Zij zorgden voor een lange openingsspeech in het Frans, Engels, Italiaans, Duits en het Reto-Romaans, de vierde nationale taal van Zwitserland die later nog zou terugkeren tijdens de uitzending. Ook de president van de Zwitserse Federatie zat in de zaal. Na nog een kort instrumentaal stuk van het orkest, kwamen uiteindelijk de deelnemende liedjes. Lolita en Jacques leidden elk liedje in, in het Frans of in een andere taal die ze machtig waren (en dat waren er wat). Nadien volgde nog een lang postkaartfilmpje van de nakende deelnemer(s) die ergens genoten van een Zwitserse bezienswaardigheid.

Lolita Morena & Jacques Deschenaux

22 landen namen deel, een evenaring van het record van 1987. Cyprus had ditmaal een lied gekozen dat geen plagiaat was, en vervoegde zo de 21 landen die het vorige jaar hadden deelgenomen. Israël en Frankrijk hadden negatieve persaandacht gekregen door de wel erg jonge leeftijd van hun vertegenwoordigers: het Israëlische jongetje Gili Natanael was twaalf jaar oud, de Franse Nathalie Pâque amper elf. De kritiek dwong de EBU ertoe vanaf het volgende jaar regels omtrent de leeftijd op te leggen. Ierland, vorig jaar nog gastland, behaalde zijn slechtste resultaat ooit, met slechts een achttiende plek. Turkije werd voorlaatste met het experimentele Bana Bana van de gelegenheidsgroep Pan en verreweg de meest enthousiaste dirigent ooit op het songfestival, en deed het zo nog nipt een plekje beter dan de IJslandse zanger Daníel Agúst Haraldsson, die puntenloos naar huis ging. Finland deed het dan weer veel beter dan normaal, al zal de Italiaanse titel van hun nummer La dolce vita mogelijk geholpen hebben. Zwitserland werd voor de eerste en tot hiertoe enige keer vertegenwoordigd in een lied in het Reto-Romaans, de vierde officiële Zwitserse landstaal met nog geen 50.000 moedertaalsprekers. Een extra bonus leverde het niet op: het gastland strandde in de middenmoot van het klassement.

De favoriet was de Zweedse zanger Tommy Nilsson, die evenwel op een vierde plek bleef steken met zijn nummer En dag. Eén plekje boven hem eindigde Birthe Kjær voor Denemarken, met haar gelikte dansact en dito lied. Het was het tweede jaar op rij dat de Denen derde eindigden, en ook de Britten deden hun positie van vorig jaar over: de groep Live Report pakte zilver met de rockballade Why Do I Always Get It Wrong?. Nino de Angelo, die Duitsland vertegenwoordigde, had halfweg de jaren ’80 enkele hits gescoord in het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, maar kon die vergane glorie niet verzilveren in veel punten op het podium in Lausanne. Voor het eerst was de overwinning een complete verrassing, zowel voor de winnaars zelf als voor de rest van de wereld. Als allerlaatste op de avond trad de groep Riva aan voor Joegoslavië. Van het lied Rock me werd niets verwacht, wat de alomtegenwoordige verbazing verbaasde die heerste toen duidelijk werd dat het Oost-Europese land afstevende op de overwinning.

Riva

België en Nederland

België werd vertegenwoordigd door zangeres Ingeborg. Zij had op 18 maart Eurosong 1989 gewonnen, en had zo een stokje gestoken voor een deelname van de toen in Vlaanderen wereldberoemde groep Clouseau. Anne strandde op een tweede plek, maar groeide uit tot een evergreen. Vijf publieksjury’s, een per Vlaamse provincie, en een expertjury hadden samen gekozen voor de ballade Door de wind. Op het podium in Lausanne werd ze vergezeld door haar toenmalige partner, de Nederlander Stef Bos, die later hits zou scoren als Breek de stilte. Ingeborg en Stef lieten geen indruk na op de Europese jury’s: België strandde op een negentiende plek, en was na een korte opleving weer helemaal terug bij af.

Ingeborg

Nederland werd vertegenwoordigd door Justine Pelmelay. Zij had op 10 maart het Nationaal Songfestival gewonnen, dat dit jaar bestond uit dertien deelnemers en hun nummers. De twaalf Nederlandse provincies maakten hun rangschikkingen bekend door allemaal een tot dertien punten toe te kennen. Pelmelay won overtuigend, maar in Lausanne was er minder lof voor Blijf zoals je bent: Nederland kwam niet verder dan een vijftiende plek.

Justine Pelmelay

De pauze en de punten

De pauzeact dit jaar was een uniek optreden van de Zwitserse goochelaar Guy Tell. Zijn naam was niet toevallig gekozen, want net als William Tell werkte hij geleidelijk aan toe naar een apotheose waarin hij een appel van zijn eigen hoofd wilde schieten. Hij faalde echter in zijn opzet, en viel door de mand toen de act opnieuw werd getoond in slow motion maar toen plots wel lukte: er werden duidelijk eerder opgenomen beelden van repetities gebruikt. Na dat debacle was het tijd voor de stemming, die dit jaar erg bizar verliep. Alle landen waren in het Frans genoteerd op het scorebord, voor de laatste keer ooit. Joegoslavië werd in het begin overspoeld met hoge scores, maar kreeg in het laatste kwart van de stemming slechts 16 van zijn 137 punten. Het Verenigd Koninkrijk kon zo nog naderen tot op amper zeven punten verschil, hoewel het nooit in de race was. Ook Denemarken deed het veel beter in het begin dan op het einde, terwijl Zweden, Oostenrijk, Spanje en vooral Italië gevoelig meer punten kregen naar het einde van de stemrondes toe.

Het scorebord

Weinigen begrepen hoe Riva had kunnen winnen, en niemand zat er kennelijk op te wachten: Rock Me haalde bijna nergens de hitparades, en zelfs in eigen land lag er geen carrière weggelegd voor de winnaars. Het Songfestival verhuisde bovendien naar een land met steeds meer politieke onrusten en strubbelingen, wat niet overal even goed ontvangen werd.

De puntentabel met de gegeven en ontvangen punten per land vind je hieronder terug:

Resultaten

Advertentie