Songfestival in een manege

Voor het eerst organiseerde de Ierse omroep RTÉ het Eurovisiesongfestival buiten Dublin. De keuze viel op Millstreet, een dorp met amper 1.500 inwoners. Nooit eerder streek het Songfestival neer in zo’n kleine gemeente.

De Green Glens Arena, een overdekte paardrijpiste, werd omgebouwd tot Songfestivallocatie. Ook de omgeving moest worden aangepast om alle delegaties, journalisten en technische voorzieningen te kunnen ontvangen.

Het podium bestond uit een grote constructie met een verhoogd platform dat in verschillende kleuren en lichtsequenties kon veranderen, aangepast aan elk lied.

De keuze voor Millstreet leidde vooraf tot sceptische reacties. Een BBC-journalist moest zich later verontschuldigen nadat hij had gezegd dat het Songfestival vanuit een ‘Ierse koeienstal’ zou worden uitgezonden.

De uitzending begon met een filmpje gebaseerd op de Keltische mythologie. Daarna verwelkomde Fionnuala Sweeney de kijkers in het Iers, Engels en Frans.

Net als het jaar voordien beperkten de presentatoren zich tot een minimum en werden de deelnemers uitsluitend door de nationale commentatoren aangekondigd.

Fionualla Sweeney

Europa groeit

Terwijl het Songfestival in de kleinste gastplaats ooit neerstreek, werd de wedstrijd zelf groter dan ooit tevoren.

Na de val van het IJzeren Gordijn sloten verschillende Oost-Europese omroepen zich aan bij de EBU. Daardoor wilden plots veel meer landen deelnemen aan het Songfestival.

Zeven nieuwe landen kregen daarom een kwalificatiewedstrijd in Ljubljana voorgeschoteld. Estland, Hongarije, Roemenië, Slowakije, Bosnië-Herzegovina, Kroatië en Slovenië streden op 3 april om drie plaatsen in de finale van Millstreet.

Uiteindelijk plaatsten Bosnië-Herzegovina, Kroatië en Slovenië zich voor de finale.

ESC 1993 – Millstreet – Semi 1

De deelname van Bosnië-Herzegovina kreeg wereldwijd veel aandacht. De Bosnische delegatie ontsnapte onderweg aan Servische scherpschutters en bereikte de kwalificatiewedstrijd pas na een gevaarlijke tocht onder militaire begeleiding.

België: Barbara Dex

De Belgische delegatie liet die praktische problemen niet aan haar hart komen. Barbara Dex werd tijdens de repetities zelfs genoemd als een mogelijke outsider voor een goed resultaat.

Barbara had eerder dat jaar Eurosong ’93 gewonnen, na een vernieuwde selectie met vier halve finales en een finale. Ze haalde het verrassend van onder meer Leopold 3, Bart Herman en Lisa del Bo.

Al snel ging alle aandacht naar de opvallende outfit die ze tijdens de finale zou dragen. Barbara had die zelf ontworpen als eindwerk voor de modeopleiding. Haar vader Marc Dex, die haar overal vergezelde, kreeg van de aanwezige journalisten al snel de bijnaam ‘Barbapapa’.

Marc Dex gaf tijdens de repetitieweek spontaan een optreden in een restaurant. Dat feestje liep zo uit de hand dat hij de volgende dag met een stevige kater op de repetities verscheen.

De echte ontgoocheling volgde pas tijdens de finale. Ondanks positieve reacties tijdens de repetities kreeg Iemand als jij slechts drie punten, allemaal uit Duitsland. België eindigde als laatste.

Door die laatste plaats moest België het Songfestival van 1994 noodgedwongen aan zich laten voorbijgaan. Het was de eerste keer dat ons land een editie moest missen wegens het nieuwe degradatiesysteem.

‘Het voelt wel raar als je na een tijd die wel eeuwig lijkt eerst drie puntjes krijgt en daarna helemaal niets meer’, zei Barbara Dex na afloop. De maandag na de finale citeerde Gazet van Antwerpen haar vader Marc Dex met de woorden: ‘Wij hebben dit niet verdiend.’

De opvallende jurk kreeg achteraf een eigen plaats in de Songfestivalgeschiedenis. Sinds 1997 werd jarenlang de Barbara Dex Award uitgereikt aan de opvallendst geklede deelnemer.

Tekst gaat verder onder video

Nederland: Ruth Jacott

Ruth Jacott vertegenwoordigde Nederland met Vrede. Ze was intern geselecteerd en eindigde uiteindelijk als zesde. Opvallend genoeg kreeg ze van gastland Ierland de maximale score van twaalf punten.

Tekst gaat verder onder video

De finale lokte 1.401.000 Vlaamse kijkers en was opnieuw het best bekeken programma van de week.

Ierland wint opnieuw

Vooraf werden Frankrijk, IJsland, Spanje en Zweden als favorieten beschouwd. Uiteindelijk draaide de strijd echter uit op een duel tussen Ierland en het Verenigd Koninkrijk.

De drie landen die zich een maand eerder via de kwalificatiewedstrijd hadden geplaatst, haalden geen van allen de top vijftien. De oorlog in voormalig Joegoslavië zorgde wel voor ongezien veel internationale media-aandacht en leverde de debutanten warme steun van het publiek op.

De Maltese jury, die pas als laatste aan de beurt kwam, bouwde de spanning nog even op. Uiteindelijk bezorgde Niamh Kavanagh Ierland de overwinning en vijfde Songfestivalzege.

Die overwinning betekende meer dan alleen een nieuwe Ierse triomf. Het was de derde Songfestivalzege voor Johnny Logan als zanger, componist of tekstschrijver én het begin van een ongeziene succesreeks.

Ierland zou ook de volgende twee edities winnen en na één jaar onderbreking zelfs nog een vierde keer toeslaan.