Millstreet 1993

logo
Datum
15-05-1993
Locatie
Millstreet
Terugtrekkende landen
Joegoslavië
Presentatie
Fionualla Sweeney
Stemsysteem

Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top 10

Winnaar
Niamh Kavanagh - In Your Eyes (Ierland)

Lang nog voor er sprake was van een Oost-Europese voorronde werd al bepaald waar het achtendertigste Eurovisiesongfestival plaats zou vinden. Voor het eerst week de RTÉ af van een organisatie in de Ierse hoofdstad, en trok ze naar Millstreet, een plaats die niet veel belletjes deed en doet rinkelen, en dat is niet verwonderlijk. Het is een gemeente met anno 1993 een slordige 1500 inwoners. De keuze viel op dat gehucht omdat daar de Green Glans Arena zich bevond, een enorme paardrijpiste die zeker groot genoeg was om een Songfestival te huisvesten. Het kleine dorpje moest verregaande infrastructuurwijzigingen ondergaan: er werden spoorwegen aangelegd en er kwamen nieuwe, betere wegen. Een Britse nieuwslezer had tijdens een uitzending aangekondigd dat het Songfestival 1993 in een Ierse koeienstal zou plaatsvinden.

Over 1993

Critici hadden gevreesd dat de RTÉ er nooit in zou slagen om het ESF succesvol te organiseren in zo’n klein dorpje, maar zij kwamen bedrogen uit: op 15 mei startte de finale vanuit Millstreet met een filmpje over een verhaal uit de Keltische mythologie, waarna de kijker de immense zaal werd ingeleid, met een enorme bühne voor de artiesten die samen met de talloze lichten in verschillende kleuren en sequenties kon veranderen naargelang de stemming van het lied. Voor het eerst in zes jaar tijd was er enkel een vrouw om de avond in goede banen te leiden: Fionnuala Sweeney startte met een speech in het Iers, Engels en Frans, waarna nog enkele beelden van Millstreet volgden. Daarna begonnen de liedjes. De postkaartfilmpjes dit jaar bevatten de nakende deelnemer(s) die genoten van een van de Iers bezienswaardigheden. De presentatrice kwam niet meer aan bod tussen de liedjes door: enkel de nationale commentatoren leidden alles en iedereen in.

Fionualla Sweeney

Met 25 deelnemende landen was er een nieuw, absoluut record gevestigd. Op het gebannen Joegoslavië na namen alle landen van het vorige jaar deel, vergezeld door de drie winnaars van de halve finale een maand eerder in Ljubljana. Duitsland werd vertegenwoordigd door de groep Münchener Freiheit, die eind jaren ’80 nog hits in het Verenigd Koninkrijk had gescoord, maar nu flink onderuit ging. De Fransen zetten hun reeks experimentele bijdragen succesvol verder, en na vorig jaar het Creools, kwam nu het Corsicaans aan bod. De Zwitsers eindigden voor het eerst sinds hun zege vijf jaar geleden nog eens in de top drie van het klassement, opnieuw met een Franstalige ballade.

Gastland Ierland werd vertegenwoordigd door de bankbediende Niamh Kavanagh. Haar bank had op de dag van de finale een paginagrote advertentie in alle Ierse klanten geplaatst, met daarin de boodschap dat Kavanagh de komende maandag vrijaf kreeg als ze kon winnen. Haar liedje, de ballade In Your Eyes, gold als een van de grote favorieten, en een tweede Ierse zege was niet ondenkbaar. Net als vorig jaar legden vooral de Britten de Ieren het vuur aan de schenen: zangeres Sonia kreeg veel bijval voor haar vlotte uptempoliedje Better The Devil You Know. Net als vorig jaar zouden het Verenigd Koninkrijk en Ierland strijden om de zege.

Niamh Kavanagh

De aanwezigheid van Oost-Europese landen waar oorlogen woedden, zorgde ervoor dat het Eurovisiesongfestival veel meer persaandacht kreeg dan gewoonlijk. Het publiek gaf de landen ovaties nog voor ze hun nummer hadden gebracht. Maar dat betekende niet dat ook de juryleden noodzakelijk extra gecharmeerd waren door de inzendingen uit het voormalige Joegoslavië: ze eindigden alle drie in de onderste helft van het klassement. De liedjesreeks werd afgesloten door Noorwegen, dat het veel beter deed dan gewoonlijk met een zeer ingetogen ballade gezongen door de toen amper 16-jarige Silje Vige.

Drie landen stuurden artiesten met ervaring: Tony Wegas nam voor het tweede opeenvolgende jaar deel voor Oostenrijk, en twee ex-deelnemers ontmoetten elkaar opnieuw in Millstreet: de Finse Katri Helena en de Deen Tommy Seebach hadden in 1979 al deelgenomen. Seebach was al aan zijn derde deelname toe, want twee jaar nadien had hij ook al een gooi naar de winst gedaan. Opvallend was dat ze het alle drie een stuk minder deden dan bij hun vorige deelnames.

België en Nederland

België werd vertegenwoordigd door Barbara Dex. Zij had op 6 maart Eurosong ’93 gewonnen, dat een nieuw concept had gekregen: de finale was voorafgegaan door vier halve finales met telkens tien liedjes, waarvan er drie doorgingen naar de finale. Daar gaven de vijf Vlaamse provincies en een jury met experts geleid door Johnny Logan punten aan de twaalf finalisten. Iemand als jij werd de verrassende winnaar, en Dex bleef favorieten als Leopold 3, Bart Herman en Lisa del Bo voor. In Millstreet verging het haar echter erbarmelijk: ze ontving enkel drie punten van Duitsland en leverde België niet alleen een laatste plaats op, maar ook een uitschakeling voor het songfestival 1994.

Barbara Dex

En het hield daar nog niet op: sinds 1997 reiken fans van het ESF via het internet jaarlijks de Barbara Dex Award uit, voor de slechtst geklede artiest. Die prijs kwam na de massale kritiek op de outfit die Dex droeg tijdens haar optreden in Ierland. Ze had de outfit zelf gemaakt als haar eindwerk voor de modeacademie, maar dat werd haar dus in niet al te veel dank afgenomen. Sinds 2017 reikt Songfestival.be de award jaarlijks uit.

Nederland werd vertegenwoordigd door musicalzangeres Ruth Jacott. Voor het eerst in vijf jaar tijd had de NOS weer intern een kandidaat aangeduid die een eigen Nationaal Songfestival kreeg. Op 26 maart zong Jacott acht liedjes, en twaalf provinciale jury’s gaven 1000 tot 10000 punten aan elk liedje. Het opzwepende Vrede won nipt, en werd ook getipt in Millstreet. Ondanks een gelikte choreografie, ook van de achtergrondzangers, eindigde Nederland licht onder de verwachtingen, met ‘maar’ een zesde plek. Gastland Ierland had er wel de topscore voor over.

Ruth Jacott

De pauze en de punten

De pauzeact dit jaar was een opgenomen optreden van Johnny Logan en Linda Martin, de Ierse songfestivalkoning en –koningin, die samen met een groot kinderkoor een medley van liedjes zongen. Daarna begon de stemming, die vanaf de meet een race was tussen verschillende landen. Zwitserland en Noorwegen vielen al gauw af, en de spanning steeg steeds meer tussen de Ieren en de Britten. De Maltese jury kon niet bereikt worden en werd tot laatste bewaard. Ierland stond toen elf punten voor, en leek zeker van de winst, maar de Maltezers bouwden de spanning goed op. Net toen ze Luxemburg voor het tweede jaar op rij tien punten hadden gegeven, en zowel Niamh als Sonia puntenloos hadden gelaten waardoor alles nog kon, sprak de puntengever de verlossende woorden: Ireland, twelve points!’. Het publiek was dolenthousiast en wist geen blijf met zijn vreugde, en ook presentatrice Fionnuola Sweeney had het tijdens de stemming niet altijd even neutraal weten te houden, zeker toen ze de Nederlands tien punten als twaalf vertaalde.

In Your Eyes haalde de top van de Ierse hiltijsten, maar maakte elders nergens indruk. Maar vooral: Ierland had al voor de vijfde keer gewonnen, en evenaarde zo het record van Luxemburg en Frankrijk. Maar dat record zou heel snel sneuvelen.

Het scorebord

Resultaten

Advertentie