Luxembourg City 1984

logo
Datum
05-05-1984
Locatie
Luxembourg City
Aantal deelnemers
19
Terugkerende landen
Ierland
Terugtrekkende landen
Griekenland, Israël
Presentatie
Désirée Nosbusch
Pauzeact
Prague Theatre of Illuminated Drawings
Stemsysteem
Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top-10
Winnaar
Herreys - Diggi-Loo Diggi-Ley (Zweden)

Luxemburg had voor de vijfde keer gewonnen, maar organiseerde het Eurovisiesongfestival voor de vierde keer, en nog maar in een tweede zaal: net als in 1973 deed het Grand Théâtre dienst als locatie, ditmaal voor de negenentwintigste editie van de wedstrijd.

Over 1984

Na de marathonuitzending uit 1983 had organiserende omroep van 1984, RTL Télévision, begrepen dat het allemaal weer wat sneller mocht. En zo geschiedde: in slechts iets meer dan twee uur werd de uitzending afgewerkt. Na een kort filmpje dat Luxemburg toonde, op de tonen van de vijf winnende Luxemburgse songfestivalwinnaars, werd de kijker in de zaal geloodst. De presentatrice van de avond was Désirée Nosbusch, een jongedame van amper negentien toen ze voor een half miljard kijkers het songfestival presenteerde in vier talen, het Engels, Frans, Duits en Luxemburgs. Opvallend was dat ze die talen erg vlot afwisselde, soms zelfs in zinnen, en dat ze haar presentatieklus erg losjes volbracht, wat erg ongewoon was in die tijd. Zo verwees ze naar 1984 van Georges Orwell en wenste ook de kijkers vanuit de Sovjet-Unie een goedenavond en gezondheid toe.

Désirée Nosbusch

De postkaartfilmpjes maakten hun rentree, en werden steeds vooruitstrevender: dit jaar ging het om met de computer gemaakte animatiefilmpjes die clichés uit elk deelnemend land bevestigden. Vervolgens kwamen eerst nog de commentatoren en dirigenten in beeld alvorens het camerastandpunt ging naar het podium, dat qua opbouw en structuur wel erg leek op die uit 1976 en 1980. Maar dat was ook logisch, want het was door dezelfde persoon gemaakt, de Nederlander Roland De Groot.

Negentien landen namen deel, een minder dan vorig jaar: Ierland was weer van de partij, maar Griekenland bleef weer een jaartje thuis en Israël zag zich ertoe genoodzaakt zijn kat te sturen omdat de datum van het songfestival overeenkwam met die van een joodse feestdag. Zweden opende de avond, met het mormoonse trio Herreys dat met gouden schoentjes het bedrieglijk simpele Diggi-Loo Diggi-Ley zong. Hun gelikte optreden maakte meteen indruk, en tot verbazing van menigeen zou geen enkel ander nummer meer juryleden kunnen bekoren.

Herreys

De inzending van het Verenigd Koninkrijk werd overschaduwd door schandalen: de BBC besloot om de achtergrondzangeressen, die het nummer Love Games feitelijk droegen, helemaal niet in beeld te laten komen, naar eigen zeggen omdat een ervan zwanger was. Na het optreden van Belle & the Devotions trakteerde het Luxemburgse publiek de Britten op gejoel en een fluitconcert, als reactie op het buitensporige gedrag van Britse hooligans in Luxemburg in november 1983, na hun nederlaag in een belangrijke voetbalwedstrijd. Het Verenigd Koninkrijk pakte toch nog een zevende plek, in de lijn van hun vorige resultaten.

Ierland had ex-winnaar Johnny Logan opnieuw gestrikt, ditmaal als tekstschrijver van de inzending Terminal 3, die werd gezongen door de vurige Linda Martin. Logan kon (nog) geen tweede maal winnen, maar zijn inzending pakte wel het zilver. Twee landen stuurden artiesten met ervaring: Mary Roos was in 1972 nog derde geëindigd, maar bezorgde Duitsland nu slechts een dertiende plek, het slechtste Duitse resultaat in zeven jaar. Joegoslavië werd vertegenwoordigd door het duo Vlado & Izolda, en die laatste had in 1982 al deelgenomen als lid van de meidengroep Aska. Het Italiaanse liedje van dit jaar werd het grootste commerciële succes: in veel Europese landen, waaronder ons land, boerde I treni di Tozeur beter dan de winnaar. Maar in Luxemburg eindigde het slechts gedeeld vijfde, samen met…

België en Nederland

België, dat dit jaar vertegenwoordigd werd door zanger Jacques Zegers. Op 2 maart had hij de Waalse voorronde Concours Eurovision de la Chanson – finale nationale 1984 gewonnen, en was hij negen andere deelnemers voorgebleven. 500 Waalse televisiekijkers gaven de helft van de punten, de rest kwam van een vakjury. Samen kozen ze voor het nummer Avanti la vie. In Luxemburg bracht Zegers zijn nummer geflankeerd door vier vrouwen en maakte hij indruk bij een groot aantal juryleden: Luxemburg en Frankrijk kenden België de topscore toe, waardoor Zegers een vliegende start nam tijdens de stemming. Uiteindelijk werd de bodem van de top vijf gehaald.

Jacques Zegers

Nederland en zijn vertegenwoordigster Maribelle hoorden bij de favorieten van de avond. Haar lied Ik hou van jou groeide mede dankzij een cover van Dana Winner ook bij ons uit tot een klassieker, maar de Europese jury’s in 1984 lustten er veel minder pap van. Maribelle had op 14 maart het Nationaal Songfestival gewonnen, waarin net als vorig jaar vijf artiesten elk twee liedjes brachten en de twaalf Nederlandse provincies alle liedjes beoordeelden. Voor het eerst gaven ze punten zoals op het songfestival, van een tot twaalf.

Maribelle

De pauze en de punten

Na een pauzeact verzorgd door een Praagse theatervereniging en haar tekeningen, startte Désirée met de stemming. Op nonchalante wijze gidste ze de kijkers doorheen een spannende stemming. Het scorebord, waarop de deelnemende landen in het Frans stonden, ging halfweg van een zwarte naar een blauwe kleur, door onverklaarbare redenen. Bij het laatste stemmende land bedroeg het verschil tussen Zweden en Ierland slechts zes punten, maar de Portugese jury brak de spanning door Linda Martin slechts twee en Herreys slechts vier punten toe te kennen. Diggi Loo Diggi Ley zou een bescheiden Europees hitje worden, maar de gouden schoentjes zouden bekendheid blijven vergaren.

Het scorebord

Resultaten

Advertentie