Volgens onze hoofdredacteur Jonathan was de eerste halve finale zwaar om te verteren. Ging de tweede liveshow er wél in als zoete koek? Deze keer lees je vanuit Wenen een recensie van redacteur Jasper Van Biesen. ‘Hoewel het Songfestival show van wereldniveau is, was er geen budget voor grote pauze-acts, maar dat is dit jaar geen straf.’

Willen of niet, maar we gaan de hele rit moeten uitdoen met Victoria Swarovski en Michael Ostrowski aan onze zijde.

Presentatoren bij de verloren voorwerpen

De opening van de tweede halve finale was uiteraard … Ludiek! Het idee om ons te doen geloven dat JJ zou terugkeren, om ons dan blij te maken met een dode mus, of in dit geval een doos met de presentatoren in, is niet eens zo slecht.

Al zou niemand het erg gevonden hebben, had de doos per ongeluk bij de verloren voorwerpen  terechtgekomen. Victoria en Michael konden er zoeken naar mijn ontvreemde oplaadkabel en haute couture jasje.

Siegfried, Roy en … The Pointer Sisters?!

Kijk, het lijkt alsof de presentatoren zich Siegfried & Roy wanen, maar er helaas alleen in slagen om van hun acts een kindermusical te maken. Moet het echt zo licht verteerbaar?

Op den duur krijg je het ook niet meer uitgelegd: 70 jaar Songfestival en dan kom je af met The Pointer Sisters? De EBU is naarstig opzoek naar de videobanden van ’56 en ’64 – begrijpelijk, maar die van ’26 staat vooralsnog niet te boek als must have.

Onthoofde papegaai

Ondanks dat Israël niet optrad, was er toch (persoonlijk) protest aanwezig. Een andere verklaring hebben we niet voor de kledingkeuzes van Michael Ostrowski.

Een onthoofde papegaai uit de prullenbak van Elton John, een appelblauwzeegroen pakje uit Hansbeke goes Mamma Mia …

Show van wereldniveau

Maar bon, het zuurpruim-gehalte moet naar beneden. Want nee, oh nee, niet alles is negatief. We zijn hier voor de liedjes, de acts, het spektakel … Het circus!

Volgens mij waren al die factoren grotendeels aanwezig. Toegegeven, de show verliep als de carrière van Niels Destadsbader bij VRT: op en af.

Waartegen ik, persoonlijk, graag Just Go zei: Noorwegen, Letland, Zwitserland, Malta, Luxemburg en inderdaad Azerbeidzjan.

Maar zelfs dan toont het Songfestival wat voor show van wereldniveau het is. Hoe Mother Nature in beeld gebracht werd: machtig! Hopelijk riep moeder natuur niet en heb je het gezien.

Heerlijk chaotisch showbizzgeweld

Over zien gesproken: heel wat artiesten brachten show van de bovenste plank. Niet in het minst Bulgarije. Wat DARA en haar dansers, maar zeker ook de productie, presteren: perfectie.

Voeg daar het heerlijk chaotische showbizzgeweld van Roemenië, Armenië en Denemarken aan toe … Met al dat ‘gebangaranga’ haal je zelfs Bonnie Tyler uit haar coma.

Naar de wurging van Roemenië kan ik trouwens blijven kijken en dat bedoel ik als groot compliment.

Bloedende ogen én oren

JIVA uit Azerbeidzjan toonde ons haar bloedende ogen. Eerlijk gezegd moest je als kijker veel meer vrezen voor bloedende oren.

Want Antigoni (Cyprus) is geen Monroe of Delta. Blijkt dat ze met onze Big Brother Betty niet alleen een carrière in de reality tv (Love Island UK) deelt, maar ook de stembanden.

Toegegeven, gisterenavond was misschien wel Antigoni’s beste vocale presentatie van de voorbije dagen. Denk er het jouwe over.

Maar ook hier: de act, het camerawerk, het ware awardshowgehalte, maken alles (?) goed. Jalla Eurovisie, meer!

Versteend Frans stokbrood

Australië gaf me wat ik vroeg. Gisteravond zagen we een van de strafste laatste minuten van een Songfestivallied. De vraag is of we met z’n allen nog vallen door dit kitsch cliché volgens het boekje.

Hoe dan ook zal Delta de koek moeten delen met Monroe uit Frankrijk. Haar optreden was een van de hoogtepunten van de avond: als je hier iets slechts over zegt, dan ben je gewoon een versteend Frans stokbrood.

Tante Roos in een spinnenweb 

Al bestaat anno 2026 – alles is mogelijk – het risico dat je too much wilt brengen tijdens je act. Dat gevoel had ik bij Armenië en Zwitserland.

Bij die laatste was duidelijk tante Roos met een spinnenweb aan het werk, maar ik denk dat omie Liliane uit Diest het soms liever wat rustiger heeft.

Moeder is moe

Deze show telde vijftien acts, maar helaas was het véél langer dan vijftien minuten wachten op de bekendmaking van de finalisten.

Ik ben geen technisch genie, maar moet het écht zolang duren om alle stemmen te verwerken én bekend te maken? Moeder is moe.

Tijdverlies

Er werd alvast geen tijd gerokken om ons baanbrekende tv te tonen. Het budget voor een grote pauze-act was op, maar dat is dit jaar geen straf.

Kortom: zaterdag graag alle focus op de kandidaten. Het zijn de optredens die deze tweede halve finale gered hebben.

De organisatie mag blij zijn met delegaties die duidelijk hun huiswerk hebben gedaan. Al de rest is saai, plattekes, cliché en vooral: tijdverlies.

Merci, chérie.

Dit is een persoonlijke opinie op naam van de auteur. Heb je zelf een prikkelende opinie over het Songfestival? Laat ze ons weten via [email protected].