Jasper Van Biesen keek vanuit het mediacenter in Wenen naar de finale van het Songfestival. Was deze show volgens hem de kers op de zoete verjaardagstaart van onze favoriete liedjeswedstrijd? ‘Het leek bij momenten op een sacochengevecht tussen Leah Thys en Annick Segal.’

Terwijl er voor boeiende intermezzo’s geen plek was in semi 2, bleek er wél budget te zijn voor de opening van de finale.

Alle registers werden opengetrokken. Inclusief een live huisorkest en JJ die alweer liet horen waarom zijn overwinning nooit wasted was.

Het maakte de vlaggenparade wel behoorlijk lang, zeker door hem Mozes-gewijs in twee te splitten.

Chemie nihil

Het prachtige begin baadde in grote Songfestivalgrandeur. Heerlijk! Helaas hebben de presentatoren – in de tabel van Mendeljev terug te vinden onder ‘chemie nihil’ – die lijn op geen enkel moment kunnen doortrekken.

Ze mogen samen met hun jolige pakjes de koffer in. Maar beter niet samen, nu is het ook niet meer de moeite om aan hun (onbestaande) dynamiek te werken.

België kansloos, maar absoluut geen ‘inkakker’

Deze finale voelde alweer aan als een razende sneltrein. Spannend om te ontdekken hoe het Belgisch wagonnetje stand zou houden.

Voor iemand die tijdens de liveshow van gisteren onterecht naar de allerlaatste plaats bij de bookmakers werd geduwd, heeft ESSYLA knap weerwerk geboden.

Hoewel ons nummer kansloos was, behoorde België in de finale absoluut niet tot het clubje van de inkakmomenten. De tickets daarvan waren al verkocht aan Litouwen, Malta en Oekraïne.

Olympische Spelen van de muziek

De finale bracht entertainment van hier tot in ‘Bangaranga’. Zo was er Griekenland, wat mij betreft een van de leukste optredens ooit gezien in die 70 jaar.

Als Studio 100 ooit een pretpark op Mykonos wil openen, hebben ze met Akylas alvast een perfect figuurtje om in een bearenpak te steken.

Volgens Peter Van de Veire is het Songfestival de Olympische Spelen van de muziek. Wel, bij de Finse kandidaten mocht je dit écht letterlijk nemen.

Zo sterk! Hun overwinning had een waar cadeau geweest, zowel artistiek als wat de EBU betreft.

Volgens het bestofte boekje

Delta uit Australië stelde mij dan weer gerust: moest Céline Dion toch te ziek zijn om in Parijs op te treden, dan kan deze madame overnemen.

Haar optreden was Concours Eurovision de la chanson volgens het boekje, bestoft of niet. Buitenaards goed. Zo slecht hebben we het niet als Songfestivalfan.

Dat we ons Songfestivalhartje – bloedend of niet – weer even hebben kunnen ophalen, hebben we trouwens ook te danken aan de terugkerende landen.

Over Bulgarije, Moldavië, en Roemenië kun je niet anders dan zeggen dat ze méér dan hun best gedaan hebben om de recente Songfestivalgeschiedenis te vervullen met memorabele inzendingen en dito acts.

Vier winnaars

Even dacht ik: waren we maar weer 1969. Vier winnaars, ik had ermee kunnen leven.
Met meesterlijke prestaties uit onder andere Frankrijk, Bulgarije, Israël, Australië en Finland is kiezen verliezen.

Stekker eruit bij de Britten

Je vergeet het soms, maar al die topprestaties worden live gebracht. Jammer voor de Tsjechen dat net hun optreden de mist in ging.

Ze hadden de stekker er beter uitgetrokken bij de computers van Groot-Brittannië. Niet enkel omwille van het gênant slechte optreden.

Kijk, ik blijf het moeilijk hebben met de op band lopende backings. Het zou niet mogen.

De Britse zanger maakte er gretig misbruik van om te maskeren dat hij … geen zanger is. BBC, do better. Blijf proberen. Kijk naar de Poolse Alicija, die met haar vocaal schietgebedje na zes jaar eindelijk op het Songfestival stond.

Te lekker om waar te zijn

Na alle optredens werd de verjaardagstaart geserveerd om 70 jaar Songfestival te vieren. Om het samen te vatten: je moet het zien om het te geloven.

De Eurovision All Stars – waaronder de memorabele en iconische Duitse koning van het Songfestival – Max Mutzke – brachten alle mogelijke Songfestivalliedjes behalve die van zichzelf.

Dschinghis Khan gebracht door Miriana Conte, op springballen; patisserie met iets te veel glazuur, maar juist daardoor te lekker om waar te zijn.

Of hoe Mr. Lordi Save Your Kisses for Me er op een demonische, beestachtige manier uitperste … Het deed me denken aan de donkere hoekjes van Euroclub, waar ik dezelfde soort vrijpostigheden meemaakte.

Nogmaals: je moet het gezien hebben om het te geloven. Liever deze tijdscapsule vol kitsch dan die uitgemolken filmpjes zoals Professor Eurovision.

Een diploma van die universiteit is evenveel waard als dat van de frauduleuze Schoonheidsschool van Lesley-Ann Poppe.

Klamme handjes

Nadat Verka Serduchka de flikkerende kaarsjes uitblies, was het na enkele intermezzo’s van zowat alles en iedereen tijd voor de vlekkeloze, maar razend spannende puntentelling.

Toegegeven, hierbij leverden de presentatoren voor een keer wél zeer professioneel werk. Wat is die puntentelling toch elke keer weer een hartverzakking van jewelste.

Vanaf dit punt heb ik elk woord van dit artikel met klamme handjes geschreven. ‘k Wil het niet anders!

Klein orgasme

De jurystemming leek wel op de fameuze perronscene tussen Leah Thys (Marianne) en Annick Segal (Rosa) in Thuis: de sacochen vol punten vlogen heen en weer.

In die van Italië zaten zelfs twaalf punten voor ‘Belgium’. Altijd een klein orgasme als je hoort dat je land de volle pot krijgt.

Dansen op het ijs richting Israël

De grootste climax volgde op het einde. Bulgarije wint voor de allereerste keer ooit het Eurovisiesongfestival.

Hoe het Bulgaarse balkje moest dansen op het ijs richting dat van Israël, ik weet nog niet wat ik ervan moet vinden.

Hoe dan ook: over de winnaar geen discussie. De Bulgaren wonnen zowel bij de jury als het publiek.

Planeet ‘Bangaranga’

Holding Out For a Hero zingt de niet meer in coma maar toch wel in zorgwekkende toestand verkerende Bonnie Tyler. We believe in you, Bonnie.

Wel, laat ons hopen dat het Songfestival met DARA een nieuwe superheldin gevonden heeft.

Een die vanop planeet ‘Bangaranga’ – toevallig een deelgemeente van Sofia – voor een nieuwe, baanbrekende saga kan zorgen in de Songfestivalgeschiedenis.

That’s all.

Dit is een persoonlijk opiniestuk enkel op naam van de auteur. Zelf een prikkelende opinie over het Songfestival? Mail ons op [email protected].