Martin Green, de directeur van het Eurovisiesongfestival, laat in de Oostenrijkse krant Der Standard in de kaarten kijken. Een toekomstige editie op Australische bodem? ‘Als je wint, voer je het uit.’

Gevraagd naar zijn favorieten voor het komende Songfestival, blijft hij op de vlakte: ‘In mijn job mag ik daar geen mening over uiten. Ik moet bij alle songs neutraal blijven en heb daarom van elk lied nog maar een stukje gehoord.’

Conchita als persoonlijke favoriet

Als zijn persoonlijke favoriet uit de geschiedenis van de wedstrijd, vernoemt Martin Green Rise Like a Phoenix, de Oostenrijkse winnende song van Conchita Wurst uit 2014.

Conchita kondigde begin dit jaar evenwel aan zich te distantiëren van het Songfestival. We zullen haar niet aan het werk zien in Wenen volgende maand.

‘We respecteren beslissingen van artiesten. Als dit het beste past in de plannen van Conchita, is dat haar beste beslissing. Het Songfestival heeft Conchita veel goeds gebracht, en Conchita heeft het Songfestival een grote dienst bewezen‘, klinkt het bij Green.

‘Niet onafhankelijk van wat er in de rest van de wereld gebeurt’

Green organiseerde het Songfestival 2023 in Liverpool vanuit de BBC. Eind 2024 kwam hij in loondienst van de EBU als directeur van de wedstrijd.

In juni vorig jaar nam zijn Zweedse naamgenoot Martin Österdahl plots ontslag als executive supervisor van het Songfestival. Sindsdien combineert Green beide rollen.

In 2023 organiseerden de Britten het Songfestival namens Oekraïne, dat in 2022 enkele maanden na de Russische invasie de wedstrijd gewonnen had. Al heeft dat volgens Green weinig te maken met de zege van Kalush Orchestra:

‘Oekraïne won omdat het een heel goed nummer had. Zo eenvoudig is het. Wij zijn een van de grootste evenementen ter wereld. Dat maakt ons niet volledig onafhankelijk van wat er in de rest van de wereld gebeurt. Maar ons publiek is slim genoeg om te begrijpen dat er een verschil is tussen een deelnemende publieke omroep en de regering uit datzelfde land.

Het Songfestival toont hoe de wereld eruit zou kunnen zien, niet hoe ze daadwerkelijk is. Anderen proberen ons te verdelen, maar wij blijven zo verenigd mogelijk.’

‘EBU is democratische ledenorganisatie’

Dat neemt niet weg dat omroepen uit niet minder dan vijf landen (Ierland, IJsland, Nederland, Slovenië, Spanje) zich dit jaar terugtrekken uit de wedstrijd.

‘Dat is hun beslissing en die respecteren we. Wij hopen dat de vijf omroepen op een dag terugkeren. De EBU is een democratische ledenorganisatie. Een grote meerderheid van onze publieke omroepen heeft ervoor gekozen alle omroepen die in aanmerking komen voor deelname, dat ook mogen doen.’

Green verwijst daarbij naar de algemene EBU-ledenvergadering uit december 2025, waarbij omroepen uit meerdere landen, waaronder België, tegen de goedkeuring van de nieuwe stemregels stemde, waarbij ook de deelname van de Israëlische omroep KAN werd beslecht. Een meerderheid van de omroepen gaf de nieuwe regels toen groen licht.

’35 omroepen is nog steeds een mooi aantal’

De Der Standard-journalist werpt op dat het deelnemersveld van 2026, 35 omroepen, het laagste in ruim twintig jaar tijd is.

‘In onze 70-jarige geschiedenis heeft de wedstrijd steeds wereldgebeurtenissen weerspiegeld. Het gebeurt vaker dat omroepen een of enkele jaren niet deelnemen.

Het Songfestival is sterk genoeg om zulke uitdagingen te doorstaan. Ik verwacht dat dat ook de komende zeventig jaar nog zo zal blijven.

35 omroepen is nog steeds een mooi aantal. Natuurlijk is het onze wens om alle omroepen in de toekomst weer te zien deelnemen. We zullen er alles aan doen dat te bereiken.’

‘Gesprekken met Canadese omroep’

Een mogelijke nieuwkomer in de toekomst is Canada. Vorig jaar wees de Canadese regering budget toe om een Songfestivaldeelname te bewerkstelligen. Er beweegt nog steeds iets, aldus Green:

‘Er zijn gesprekken met de Canadese omroep om volledig EBU-lidmaatschap aan te vragen, wat nodig is om te mogen deelnemen aan het Songfestival. Dat is een voorwaarde om te mogen deelnemen.

Australië is ook geen volledig lid, dat klopt. Maar daar is het Songfestival al decennialang fantastisch ondersteund en uitgezonden. Daarom nodigden we de Australische omroep voor de 60e editie, ook in Wenen, eenmalig uit als eerbetoon.’

Maar elf jaar later, bij de nieuwe editie in de Wiener Stadthalle, is down under nog steeds van de partij. Kan Martin Green zich een Songfestival in Sydney voorstellen? Het antwoord is verrassend:

‘Stel je voor! We zouden de show in het midden van de nacht moeten organiseren. Maar ja: als je wint, moet je ook uitvoeren. En daar heb je slechts 364 dagen de tijd voor.’