Het Eurovisiesongfestival bestaat 70 jaar! In de reeks EuroHistorie blikken we kort terug op de sleutelmomenten die het Europese festival hebben gevormd zoals we dat vandaag kennen. België kon tijdens deze periode voor het eerst echt juichen.

Naar het (persoonlijke) hoogtepunt van dit Eurovisiedecennium hoeven we als Belgische Songfestivalwebsite niet al te lang te zoeken. Het is zonder twijfel de overwinning van Sandra Kim met haar J’aime la vie.

Waar België voor een eerste maal de zoete smaak van de overwinning kon proeven, kwam men Down Under tijdens dit decennium voor het eerst in contact met het Songfestival met een eerste Australische tv-uitzending in 1983.

Pour la Belgique: een hobbelig parcours

België stond als stichtend Songfestivalland nog helemaal alleen aan de zijlijn zonder een overwinning. Daar kwam gelukkig verandering in door de toen amper 13-jarige Sandra Kim.

Aangezien in 1990 een leeftijdsgrens van zestien jaar werd ingevoerd, zal ze voor eeuwig de jongste Songfestivalwinnares blijven.

De zege in 1986 kwam er na vele magere Belgische jaren. In 1979 eindigde Micha Mara met haar Hey Nana op de allerlaatste plaats en in het jaar voor Sandra’s overwinning bleef ook Linda Lepomme steken aan het uiteinde van het scorebord.

In de periode daartussen waren er dan weer enkele iconische afvaardigingen als Telex (1980) en Pas de Deux (1983) de revue gepasseerd. Ook zij behaalden geen resultaten om over naar huis te schrijven.

Het muzikale experiment van die laatste zorgde daarbij trouwens voor de nodige consternatie bij de Belgische voorronde Eurosong 1983 met een hoop boegeroep en een boos publiek tot gevolg (zie video hieronder).

Al waren er naast de overwinning in 1986 uiteraard ook betere momenten voor België. In 1978 werd voor het eerst een tweede plaats behaald door Jean Vallée, net achter Israël.

De nakende winst van Israël tijdens de stemming in 1978 was voor de Jordaanse televisie voldoende om de uitzending stop te zetten en te vervangen door… een bos narcissen in een vaas. Achteraf werd meegedeeld dat België als winnaar uit de bus was gekomen, maar dat was dus niet waar.

Douze points!

Sandra Kim had in 1986 in ieder geval wel al het genoegen om verschillende douze points in ontvangst te nemen.

Het puntensysteem van 1 tot en met 12 punten was al in 1975 geïntroduceerd. Aanvankelijk werden de punten bekendgemaakt op startvolgorde. Het land dat als eerste had opgetreden kon dus meteen 12 punten in ontvangst nemen, zonder dat er al andere punten waren bekendgemaakt.

Pas in 1980 werd het systeem geïntroduceerd zoals we dat vandaag nog altijd kennen: de bekendmaking van de punten in oplopende volgorde om een maximale spanning te bewaren.

Verdere uitbreiding (en een beetje politiek)

Als Facebook er al was in 1980, had het ongetwijfeld reacties geregend du genre ‘Wat doet Marokko op het EUROvisiesongfesitval?’.

Want in dat jaar zond de Marokkaanse omroep een afgevaardigde richting het Songfestival in Den Haag. Die eer beviel Samira Bensaïd en haar Bitakat Hob.

Dat was zonder probleem mogelijk. Marokko ligt als land namelijk binnen de zogenaamde European Broadcasting Area (EBA-kaart) én de Marokkaanse omroep was (en is!) lid van de EBU.

Een uitbreiding in een politiek jasje

De aanwezigheid van Marokko ging gepaard met de afwezigheid van toenmalige titelhouder Israël.

Het land had de edities van 1978 en 1979 gewonnen. De omroep wilde graag opnieuw organiseren, maar kreeg het financieel niet bolgewerkt. De uitzending week uit naar Nederland, maar de gekozen datum clashte met een nationale herdenkingsdag.

Israël blijft tot op vandaag dan ook het enige land in de geschiedenis dat het jaar daarop zijn overwinning niet kon verdedigen.

Maar de Marokkanen grepen hun kans in 1980, al draaide het uiteindelijk uit op ware teleurstelling. Hun inzending eindigde op een voorlaatste plaats met een schamele 7 punten, allemaal uit Italië.

Daarop nam de Marokkaanse omroep prompt het besluit om nooit meer te deelnemen.

Gefaalde uitbreiding

Marokko was niet het enige land van het Afrikaanse continent dat in deze periode probeerde om een Songfestivaldebuut te maken.

In 1977 had Tunesië het ook al eens geprobeerd. Een inzending had de Tunesische omroep nog niet geselecteerd, maar het land was al wel ingedeeld in de startvolgorde en zou als vierde optreden tijdens het Songfestival in Londen.

Maar tot een debuut kwam het nooit. Het land trok zich op het allerlaatste moment terug, al zond men het festival wel nog uit (alsook het jaar daarop). Een echte reden werd nooit gegeven, maar de aanwezigheid van Israël zou er voor iets tussen zitten.

Klassiekers

Tijdens dit Eurovisiedecennium maakten we voor het eerst kennis met een zekere Johnny Logan die met What’s another year een tweede overwinning voor Ierland in de wacht wist te slepen. In 1984 eindigde Linda Martin dan weer tweede. Later zou blijken dat beiden nog niet waren uitgezongen.

Ook de Duitsers tapten begin jaren’ 80 uit het juiste vaatje. In 1980, 1981 en 1985 wisten ze telkens een tweede plaats te veroveren. In 1982 bracht Nicole de trofee met haar iconische Ein bißchen Frieden naar huis.