De Franse omroep bracht het Songfestival naar het zuiden: de mondaine badplaats Cannes werd gekozen als locatie voor de vierde happening.

Het Verenigd Koninkrijk keerde terug na een jaartje afwezigheid, maar nu waren het de Luxemburgers die een editie oversloegen. Maar omdat Monaco debuteerde, en overigens meteen laatste werd, werd er toch een nieuw ‘record’ van elf deelnemende landen gevestigd.

Show met molens

Een reglementswijziging verplichtte de omroepen om hun tienkoppige jury’s louter met mensen ‘van het publiek’ samen te stellen, en dus niet met muziekexperts. Pas in 1988 zou daar verandering in komen.

De organisatoren probeerden voor het eerst het showgehalte wat op te krikken. Bij de start van de finale werd elke artiest persoonlijk geïntroduceerd door presentatrice Jacqueline Joubert en getoond op het grote podium, dat bestond uit drie kleinere podia met telkens een achtergrond die iets typisch van het betreffende land moest voorstellen. Zowel België als Nederland kreeg een molen.

Een horde tienermeisjes

Twee artiesten keerden terug naar het Eurovisiepodium: Birthe Wilke was in 1957 in duet derde geworden en deed het nu solo een tikkeltje minder goed voor Denemarken. Ook Domenico Modugno had een bronzen plak ontvangen en keerde terug, maar hij was gesterkt door internationale naam en faam na zijn monsterhit uit 1958.

Volgens de Nederlandse krant De Telegraaf kampeerde een horde tienermeisjes bij zijn hotel in Cannes om een glimp op te vangen van hun idool, maar uiteindelijk bleek dat hij pas een dag later zou aankomen dan gepland.

Met Ciao, ciao bambina eindigde hij op gelijke hoogte met onze Bob Benny, maar omgedoopt tot Piove had hij opnieuw een internationale hit beet.

Paula Semer als commentator

Bob Benny strandde in de middenmoot van het klassement. Twee jaar later zou hij het beduidend slechter doen.

Voor zover bekend is 1959 het eerste jaar waarin de Vlaamse omroep een eigen commentator had: omroepster Paula Semer verzorgde tekst en uitleg.

Franse kopzorgen

Na een spannende puntentelling trok Nederland nipt aan het langste eind, na zeven van de tien Italiaanse punten te hebben gekregen. Onze noorderburen hadden zo hun tweede overwinning op vier Songfestivals beet, en tekstschrijver Willy Van Hemert was als eerste verantwoordelijk voor twee winnende liedjes.

Teddy Scholten had de Franse organisatie kopzorgen gegeven omdat haar jurkje ‘te licht’ bevonden werd. Het enige alternatief dat ze had meegenomen werd als nog erger beschouwd, waardoor ze toch voor haar eigen oorspronkelijke keuze mocht gaan.

Beide Teddy’s

Ook de runner-up heette Teddy, al ging het daar om een man: Teddy Johnson en zijn echtgenote Pearl Carr leverden het Verenigd Koninkrijk de eerste van maar liefst zestien (!) tweede plaatsen op met hun olijke act.

Beide Teddy’s én de Franse zanger, die als derde was gefinisht, mochten aan het einde van de uitzending hun liedjes opnieuw opvoeren. Het was de eerste en enige keer dat de gehele top drie een reprise mocht geven.