Na Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk werd Luxemburg het derde land dat voor de tweede keer de organisatie van het Songfestival op zich nam. Net als in 1962 vond de wedstrijd plaats in de televisiestudio’s van de omroep in het centrum van de hoofdstad.

Een Scandinavisch Songfestival?

Het deelnemersveld bleef ongewijzigd tegenover het vorige jaar, maar dat had anders kunnen uitdraaien. Na de overwinning van het zesde Franstalige lied in tien Songfestivals hadden de Scandinavische landen gedreigd collectief op te stappen en hun eigen liedjeswedstrijd te organiseren.

Zover kwam het uiteindelijk niet, en de vier Noord-Europese landen stonden uiteindelijk allemaal weer aan de startblokken in Luxemburg.

Geen motiefjes

Na het Engelstalige Zweedse lied van een jaar eerder gold een nieuwe regel: alle inzendingen moesten in een erkende taal van het betreffende land gezongen worden.

De organisatie had een moderne podiumaankleding voorzien met een draaiend perpetuum mobile en andere opvallende elementen, zoals een grote trap die door de olijke Nederlandse zangeres Milly Scott, de eerste zwarte zangeres ooit op het Songfestival, zelfs werd gebruikt als onderdeel van haar levendige optreden, waarvoor ze welgeteld twee punten ontving.

Volgens de Nederlandse krant De Telegraaf bezorgde het drukke podium de deelnemende solistes kopzorgen: zij konden geen outfits dragen met motiefjes, omdat die te fel afstaken tegen de rest van de beeldvorming.

De loting voor de volgorde waarin de landen optraden was al in januari bepaald, en de repetities voor het orkest en de kandidaten startten vijf respectievelijk drie dagen voor de finale op 5 maart.

Derde deelname

Het deelnemersveld werd gekenmerkt door het ontbreken van een grote favoriet. De weinige pronostieken zaten er behoorlijk naast, want hoewel de Joegoslavische zangeres Tereza, die Monaco vertegenwoordigde, en de terugkerende Italiaan Domenico Modugno werden getipt, eindigden ze beiden onderaan met nul punten.

De uiteindelijke top drie was voor velen dan ook een verrassing, want Noorwegen, Zweden en Oostenrijk waren daar nog nooit eerder in terechtgekomen. Udo Jürgens won uiteindelijk overtuigend bij zijn derde opeenvolgende deelname.

Burenstemmen

De puntenverdeling werd na afloop overladen met kritiek, maar ook tijdens de finale zelf door het zaalpubliek, dat geregeld lachte of floot. Zweden kreeg vijftien van zijn zestien punten van zijn drie Scandinavische vrienden. Portugal gaf de topscore aan Spanje, Zwitserland aan Duitsland, Ierland aan het Verenigd Koninkrijk en Duitsland én Nederland aan België.

Dat leidde tot een nieuwe wijziging in de puntentelling in 1967, maar voorlopig had ons land er na een aantal moeilijke jaren op het scorebord eindelijk een topnotering bij.