Lange tijd was er twijfel over of een dictatuur het Songfestival wel zou mogen en kunnen organiseren. Verschillende landen overwogen zich terug te trekken toen bleek dat de Spanjaarden de happening wel degelijk zouden organiseren.

Uiteindelijk bleven enkel de Oostenrijkers thuis, wat het aantal deelnemende landen terugbracht tot zestien.

De EBU wilde dat het Songfestival opnieuw in kleur werd uitgezonden, maar de Spaanse omroep zou pas jaren later met eigen kleurenuitzendingen beginnen. Hij moest noodgedwongen kleurencamera’s huren bij de Duitse collega’s om de wedstrijd in kleur te capteren, maar voor het eigen publiek wel in zwart-wit uit te zenden.

Design van Dalí

Het regime van Franco wilde het Songfestival gebruiken als promotiecampagne voor Spanje. Het land begon in de jaren 1960 weliswaar te boomen als toeristische trekpleister, maar werd nog steeds van alle westerse organisaties uitgesloten – behalve de EBU en het Songfestival.

De wedstrijd was daarom van staatsbelang, en kosten noch moeite werden gespaard. Niemand minder dan kunstenaar Salvador Dalí werd bereid gevonden het design en promotiemateriaal te ontwerpen, en talloze snoepreisjes door Spanje, cadeaus en chique recepties en feestjes moesten het geheel de nodige internationale uitstraling geven.

Maar tegelijk werd ook de noodtoestand afgekondigd om de bevolking voldoende te kunnen controleren en onder de knoet te houden.

Zwaar teleurgesteld

Monaco werd vertegenwoordigd door een jongetje van amper twaalf, terwijl de Zweedse zanger last had van microfoondraden die tussen stoelen terechtkwamen.

Onze Louis Neefs viel vooral op door een eerder aparte armbeweging die hij maakte toen het eerste refrein losbarstte. Hij eindigde voor de tweede keer zevende, nadat Claude Lombard in 1968 ook al die positie had behaald. Neefs was zwaar teleurgesteld. Jennifer Jennings kreeg, misschien wel vanwege de Engelse naam als titel, het meeste bijval van de Britse jury.

De Belgische vakjury bestond uit tien Vlamingen tussen de 20 en 35 jaar, allen voormalige kandidaten van de muziekquiz De muziekkampioen of medewerkers van de gewestelijke radio-omroepen. Ze stemden op acht verschillende landen, met het Spaanse lied, Vivo cantando, dat drie van de tien punten kreeg, als favoriet.

Op het foute vliegtuig gestapt

De Spaanse zangeres viel op door haar porseleinen jurk van veertien kilogram en haar buitengewoon energieke optreden. Ze gold als favoriete, net als de zangeressen uit Frankrijk, Nederland en het Verenigd Koninkrijk.

Bij die laatste twee delegaties verliep niet alles van een leien dakje. De orkestpartituren van het Nederlandse liedje, De troubadour van Lenny Kuhr, waren zoekgeraakt en bleken in een Madrileense douaneloods te liggen, terwijl de Britse Lulu op het foute vliegtuig gestapt was, waardoor ze haar eerste repetitie in Madrid miste.

De puntentelling was weer ongemeen spannend. Met enkel nog de Finse jury te gaan hadden Spanje, Nederland en Frankrijk elk achttien punten, het Verenigd Koninkrijk zeventien.

Lulu kreeg slechts één punt, maar de andere drie zangeressen bleven puntenloos achter. Zo eindigden vier landen samen bovenaan het scorebord. Het publiek barstte los in een ovatie, om meteen daarna in een koortsachtige stilte te vervallen.

Hulp van Mr. Brown

Niemand en zeker niet presentatrice Laurita Valenzuela, die al de hele avond een moeizame strijd met haar gebrek aan talenkennis had gevoerd, wist wat er nu moest gebeuren.

Tot twee keer toe zocht ze haar heil bij Mr. Brown, de Britse EBU-supervisor Clifford Brown, die enkel kon bevestigen dat er vier winnaars waren; er was geen regel om ex aequo’s te beslechten.

De vier winnaressen en de auteurs van hun liedjes, al even verbouwereerd als de rest, werden op het podium geroepen, en de finale eindigde met vier reprises.