Het Songfestival had weer aan populariteit gewonnen, maar de organisatie van de editie van 1972 liep aanvankelijk allesbehalve van een leien dakje. Onmiddellijk werd duidelijk dat de kleine Monegaskische omroep middelen noch een geschikte locatie had om het Songfestival te kunnen huisvesten.

Britten redden opnieuw de meubelen

Een beoogde samenwerking met de Franse omroep ketste af omdat die eiste dat de wedstrijd op Frans grondgebied plaats zou vinden. Nadat de EBU een voorstel voor een editie in openlucht had afgewezen en er nog even werd geprobeerd om een geschikte zaal te bouwen, moest Monaco in juli 1971 afzien van de organisatie.

De omroepen van Spanje en Duitsland, die zilver en brons hadden behaald in Dublin, waren niet happig om de happening over te nemen. Uiteindelijk waren het opnieuw de Britten die de meubelen redden.

In september 1971 raakte officieel bekend dat de BBC de liedjeswedstrijd zou organiseren. Voor het eerst werd afgeweken van de hoofdstad, in het voordeel van de Schotse stad Edinburgh. Ook drievoudig presentatrice Katie Boyle moest plaatsmaken, en wel voor de gewezen ballerina en actrice Moira Shearer.

Veel duo’s

Dezelfde achttien landen als het vorige jaar namen deel, en de loting werd begin januari 1972 al afgewerkt. Niet minder dan een derde van alle landen werd vertegenwoordigd door een duo bestaande uit een zanger en een zangeres.

Slechts één ervan, het Nederlandse tweetal Sandra en Andres, deed het meer dan behoorlijk met een vierde plaats. Ons Belgisch duo trok bijna aan het kortste eind met een voorlaatste plaats.

Videoscherm op het podium

Het eiland Malta, dat ook een koppel had afgevaardigd, kreeg voor het tweede opeenvolgende jaar de rode lantaarn te verwerken. Het zou daarop even niet meer deelnemen om daarna enkel nog met Engelstalige liedjes voor de dag te komen.

De postkaartfilmpjes tussen de liedjes werden alweer afgevoerd en maakten plaats voor een videoscherm op het podium waarop een foto van de komende deelnemer(s) en de songtitel werden getoond, waarover de commentatoren wat meer informatie kwijt konden aan hun kijkers terwijl de deelnemer(s) het podium op wandelde(n).

Reclame voor Coca-Cola

Naast de zes duo’s waren er drie groepen, met de Britse The New Seekers als belangrijkste favoriet. Zij hadden in 1971 een wereldhit gescoord met I’d Like to Teach the World to Sing, wat oorspronkelijk louter bedoeld was als een reclamejingle voor Coca-Cola.

Hun Songfestivallied werd eveneens een grote hit, maar leverde het Verenigd Koninkrijk voor de achtste keer al een tweede plaats op.

Een kasteel in Edinburgh

De andere bekende artieste van de avond was de Griekse Vicky Leandros. Ze nam net als vijf jaar eerder deel voor Luxemburg en deed nu wat toen niet lukte: ze won het Songfestival, maar wel pas na een spannende puntentelling, die pas op het nippertje werd beslecht.

De 36 juryleden keken niet mee in de zaal, maar vanuit een kasteel elders in Edinburgh, waar ze net als de kijkers thuis de wedstrijd op een televisiescherm volgden. 1972 was overigens het eerste Songfestival ooit waarop er geen ex aequo was voor twee of meer landen.