Voor het eerst in elf jaar verhuisde het Songfestival nog eens naar Scandinavië. De Zweedse omroep bracht de wedstrijd onder in een congrescentrum buiten de hoofdstad.

Extreemlinkse terreurbeweging

Verscherpte veiligheidsmaatregelen bleven broodnodig: er waren aanwijzingen dat de extreemlinkse Duitse terreurbeweging Rote Armee Fraktion (RAF) een aanslag plande op het Songfestival.

Zover kwam het gelukkig niet, maar een maand na het Songfestival gijzelde de RAF de West-Duitse ambassade in Stockholm, met twee doden als gevolg.

‘Anti-Songfestival’

Maar de omroep had nog andere katten te geselen: de hoge kostprijs van de organisatie noopte hem ertoe flink te knippen in budgetten voor andere programma’s, en er was een sterke anti-Songfestivallobby die bovendien werd gevoed van binnenuit.

Een producent van de omroep zelf organiseerde een alternatief ‘Anti-Songfestival’ als kritiek op het té commerciële karakter van de internationale wedstrijd. Authentieke muziek uit verschillende landen zou daarin centraal staan. De producent zette door, en zijn eigen happening werd uiteindelijk de dag voor het Songfestival uitgezonden op de Zweedse televisie.

Hevige sneeuwval

De repetities liepen niet van een leien dakje: strenge vakbondsafspraken zorgden ervoor dat strijkers slechts zes uur per dag mochten spelen. Daardoor moest er met twee orkesten worden gewerkt, waarin tot afgrijzen van de dirigenten niet altijd alle instrumenten vertegenwoordigd waren.

De kandidaten zaten verspreid in hotels over de hele stad, waardoor het moeilijk was voor journalisten om ze te spreken. Plotse en hevige sneeuwval in de repetitieweek maakte de zaak er niet gemakkelijker op.

Onmiddellijk laatste

Een recordaantal van negentien deelnemende landen trad aan. Frankrijk en Malta keerden na één en twee jaar afwezigheid terug, maar het eiland zou hierna voor zestien jaar van het Eurovisietoneel verdwijnen.

Griekenland bleef al meteen weer thuis, maar nu was het aan Turkije om te debuteren. Het land werd onmiddellijk laatste, en zou later ook enkele jaren zijn kat sturen om zich te bezinnen.

Geen echte favorieten

Echte favorieten waren er niet voor de overwinning. Het Verenigd Koninkrijk werd vertegenwoordigd door The Shadows, de voormalige begeleidingsgroep van Cliff Richard, en eindigde voor de zoveelste keer op de tweede plaats.

Het goud ging geheel onverwacht naar een andere groep: Teach-In uit Nederland. De band trad als eerste aan en er werd weinig verwacht van zijn vrolijke en Engelstalige Ding-a-Dong. Uiteindelijk gingen de meeste juryleden overstag.

Een compromis

De BRT had voorzichtige hoop gekoesterd op een goede notering voor Ann Christy. Paul Van Dessel van de Dienst Ontspanning had enkele dagen voor de wedstrijd besloten dat Christy haar lied in Stockholm in twee talen moest zingen: de eerste helft in het Nederlands, de andere in het Engels.

Daarmee vond hij een compromis tussen mensen die ervoor hadden gepleit het hele lied in het Engels te brengen, om de internationale kansen te verhogen, en anderen die het in het Nederlands wilden behouden, om de eigen taal niet te verloochenen.

Duidelijk teleurgesteld

Ann Christy zelf verwachtte geen overwinning, maar ook geen slechte score. Helaas werd het wel dat laatste. België kwam niet verder dan een vijftiende plaats, met punten van slechts vier landen: vijf van Nederland, zeven van Duitsland en twee van Joegoslavië en Zweden.

‘Je ziet dat een mooi lied en een goede uitvoering niet volstaan’, zei een duidelijk teleurgestelde Ann na de finale aan Gazet van Antwerpen.

Twaalf punten als topscore

De puntentelling was grondig hervormd en ondanks vele wijzigingen in de komende decennia zijn de fundamenten ervan tot op vandaag overeind gebleven.

Elk land moest nu elf juryleden aanduiden die professioneel niets met muziek deden en tussen de 16 en 60 jaar oud waren, van wie er minstens vijf jonger dan 25 jaar moesten zijn.

Meteen na elk optreden kenden ze elk lied een score van één tot vijf punten toe. Het lied met de hoogste score op in totaal 55, kreeg van dat bepaalde land twaalf punten. Het tweede kreeg tien punten, het derde acht enzovoort, tot het tiende genoteerde land, dat één punt kreeg.

De spokespersons per land maakten die punten niet van hoog naar laag bekend, maar op volgorde van optreden: Nederland kreeg dus telkens als eerste punten toebedeeld, ongeacht de score.

Drie punten op de kalkoen

Presentatrice Karin Falck bleek moeilijkheden te hebben met de verschillende talen, vooral het Frans, en het scorebord werd vaak laat aangepast, wat de hele boel vertraagde.

Toen Turkije eindelijk drie punten had gekregen, maar het scorebord weer eens niet meewilde, vroeg Karin doodleuk: ‘Can we have three points on the turkey?’, waarbij ze onbedoeld van het land een ‘kalkoen’ maakte.

Een sisser

De Nederlanders hadden hun vierde Songfestivaloverwinning beet, en het zou 44 lange jaren duren voor er een vijfde bij zou komen. Voor de leden van Teach-In eindigde de avond een klein beetje met een sisser.

Zangeres Getty Kaspers vertelde in haar biografie uit 2019 hoe ze niet binnen mochten op hun eigen overwinningsfeest na afloop van de finale. De Nederlandse delegatie was haar accreditaties vergeten in het hotel, en de Zweden waren onverbiddelijk: geen pasje, geen toegang. De groep vierde dan maar in het hotel.