In juli 1975 maakte de NOS bekend dat het Songfestival 1976 zou plaatsvinden in het Congresgebouw in Den Haag. Ook vier andere steden hadden zich aangemeld: Amsterdam, Groningen, Rotterdam en Utrecht.

Gedreigd met een boycot

Een poging van de Nederlandse omroep KRO om, in navolging van het vorige jaar, een alternatief Songfestival op poten te zetten, draaide uit op een sisser. De NOS had andere kopzorgen: de orkestleden hadden gedreigd met een boycot omdat ze hun salaris te laag vonden, en er werd maar geen geschikte presentatrice gevonden.

Amper drie weken voor de finale werd Corry Brokken, drievoudig Songfestivaldeelneemster, die in 1957 gewonnen had met Net als toen, ertoe bereid gevonden de presentatieklus op zich te nemen.

Turkse invasie

Er waren heel wat wissels in het deelnemersveld. Oostenrijk en Griekenland deden opnieuw mee, maar Malta, Turkije en Zweden trokken zich terug.

Het Griekse optreden, dat een onverbloemde aanklacht vormde op de Turkse invasie van Cyprus twee jaar eerder, werd niet uitgezonden op de Turkse televisie.

De Zweedse omroep hekelde het te commerciële karakter van de wedstrijd en besloot daarom thuis te blijven, enkele maanden nadat hij diezelfde wedstrijd had georganiseerd, en een jaar nadat hij verantwoordelijk was voor een van de grootste commerciële hits die het Songfestival zou voortbrengen.

Geen Liechtenstein

1976 had het jaar moeten zijn van het debuut van Liechtenstein. De regering van de dwergstaat had zangeres Biggi Bachmann met het lied My Little Cowboy aangeduid.

Eén ding werd lange tijd over het hoofd gezien: Liechtenstein had geen eigen televisieomroep om lid te worden van de EBU en deel te nemen aan het Songfestival. Die kwam er uiteindelijk pas in 2008, maar het land nam tot hiertoe nog nooit deel.

Voorrondewinnaar gediskwalificeerd

In Duitsland was de winnaar van de preselectie gediskwalificeerd: het lied was kennelijk al eerder opgevoerd en brak daarmee de regels. Goed nieuws voor de Les Humphries Singers, die tweede waren geëindigd, en zo alsnog naar Den Haag mochten.

Gesterkt met grote successen in onze contreien als To My Father’s House en Mexico gold Duitsland als een van de favorieten, maar onze oosterburen kwamen niet verder dan een vijftiende plaats.

Hoogste gemiddelde score

Andere artiesten met (latere) internationale naam en faam waren de Nederlandse Sandra Reemer en het Italiaanse duo Al Bano en Romina Power, dat in de jaren 1980 met Sharazan en Felicità hits zou scoren.

Verder was er het Britse kwartet Brotherhood of Man, dat in 1975 al een nummer één-hit in heel België had gescoord met Kiss Me, Kiss Your Baby. Uiteindelijk zou het voor de derde keer raak blijken voor het Verenigd Koninkrijk op het Songfestival, en voor het kwartet in de hitlijsten.

Save Your Kisses for Me kreeg per land een gemiddelde score van bijna tien punten, met twaalf als maximum, wat tot hiertoe nooit geëvenaard is.

Nederlandse pers was lyrisch

De Belgische zanger Pierre Rapsat voelde zich niet thuis in de Songfestivaldrukte. De Nederlandse pers was lyrisch over hem en zijn lied. Uiteindelijk strandde ons land op de achtste plaats, met twaalf punten van de Finse jury op zak.

Ondanks het feit dat het een ‘Waals jaar’ was, had de BRT de zaken groots aangepakt. Luc Appermont gaf voor het eerst commentaar en zou dat vijftien jaar lang blijven doen.

Maar belangrijker was dat vlak voor het Songfestival op antenne ging een speciale Songfestivalaflevering van het toen zeer populaire amusementsprogramma De Wies Andersen Show werd uitgezonden, dat bovendien bleef doorlopen tijdens het Songfestival.

Onbekende publiekspunten

Het publiek van het programma kon namelijk na afloop van elk lied een quotering geven, en die scores werden tijdens de uitzending geregeld doorgegeven door Wies Andersen, die in contact stond met Luc Appermont.

Het was de eerste keer ooit dat er een poging werd ondernomen om de traditionele Songfestivaluitzending interactief te maken met publiekspunten. De resultaten van die publieksstemming zijn helaas onbekend.

Beelden van de artiestenfoyer

Het podiumontwerp was, net als bij de vorige Nederlandse organisatie, bijzonder innovatief, met verschillende vormen en kleuren die in allerlei sequenties konden bewegen afhankelijk van het deelnemende land in kwestie.

Het traditionele gastoptreden tussen de deelnemende liedjes en de puntentelling – kostbare minuten die de jury’s nodig hadden om alle punten bij elkaar op te tellen – werd afgewisseld met beelden van de artiestenfoyer.

Enkele kandidaten werden geïnterviewd over de grootste kanshebbers. Het was een experiment dat niet onmiddellijk navolging kreeg, en pas vanaf de vroege 21ste eeuw een traditie zou worden op het Songfestival.