Naar inmiddels aloude gewoonte verliep de organisatie van het Songfestival allesbehalve vlot. De BBC speelde voor de derde keer op zes edities tijd gastheer en bracht de wedstrijd opnieuw onder in de Britse hoofdstad.

Geen Tunesisch debuut

De datum werd vastgelegd op 2 april, de locatie op het fonkelnieuwe Wembley Conference Centre, dat in januari 1977 geopend was, en er zouden 19 landen deelnemen.

Zweden keerde na een jaar afwezigheid terug naar het commerciële liedjesfestijn. De Joegoslaven lasten enkele sabbatjaren in en de Tunesiërs hadden hun debuut aangekondigd. Dat laatste ging alvast niet door, want in februari trokken ze zich alsnog terug. Tot hiertoe heeft Tunesië nog nooit deelgenomen aan het Songfestival.

Belgische verkiezingen

Maar pas in maart brak er echt onheil uit. De cameramensen van de BBC kondigden een gedeeltelijke staking en boycot aan van grote evenementen, waaronder het Songfestival. Hoogoplopende discussies over looneisen hadden een kookpunt bereikt.

Het ging zover dat de BBC al aan de EBU had gevraagd om uit te kijken naar een andere locatie. Daarbij werd ook heel even Brussel genoemd, maar de BRT en RTB zagen meteen af van de organisatie.

Op 17 april 1977, twee weken na de vooropgestelde datum voor het Songfestival, vonden namelijk verkiezingen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers en de Senaat plaats, die al te veel middelen hadden opgeëist. De Belgische omroepen stelden daarom voor om de wedstrijd uit te stellen, wat uiteindelijk ook zou gebeuren.

NOS-cameracrew solidair

Nadat de Nederlandse NOS voorzichtig interesse had getoond om de organisatie voor het tweede opeenvolgende jaar op zich te nemen, verklaarde zijn cameracrew zich solidair met de Britse collega’s.

Uiteindelijk werd pas eind maart een akkoord bereikt tussen de Britse vakbond en de omroep. 7 mei werd de nieuwe datum waarop het Songfestival zou doorgaan. Het was van het allereerste Songfestival in 1956 geleden dat de wedstrijd in mei doorging, en dat zou pas later uitgroeien tot een traditie.

Stierlijk vervelen

Nieuwslezeres en televisievedette Angela Rippon was aangesteld als presentatrice. Meteen na haar verwelkoming startte het eerste lied, zonder een filmpje, zoals dat inmiddels de gewoonte was.

Er waren wel degelijk zogenaamde postkaartfilmpjes gemaakt van alle kandidaten, met beelden van de repetities en recepties, maar die werden allemaal in de prullenbak gegooid.

Er was ook gefilmd in een nachtclub, waar een aantal kandidaten gefeest had, maar het was er kennelijk iets té wild aan toe gegaan: verschillende delegaties wilden niet dat de beelden uitgezonden werden. In plaats daarvan werden beelden van het publiek getoond, dat zich stierlijk leek te vervelen.

Zilverkleurige conventie

Onder meer het Verenigd Koninkrijk en Nederland behoorden tot het kransje favorieten volgens de (voornamelijk Britse) wedkantoren. Het Britse gelegenheidsduo bestond uit Mike Moran en zangeres Lynsey de Paul, die in 1972 met Sugar Me al een nummer één-hit in Vlaanderen en Nederland had gescoord.

Duitsland, dat net als België wel nog bij uitzondering in het Engels mocht zingen omdat de voorronde al te ver op gang was toen de vrije taalregel werd teruggedraaid, had de groep Silver Convention gestrikt.

Twee jaar eerder had die met Fly, Robin, Fly en Get Up and Boogie al wereldhits gescoord, maar op het Songfestival kwam de zilverkleurige conventie niet verder dan de middenmoot.

Oostende als gaststad

Dream Express was de andere topfavoriet die uiteindelijk niet won; het was de eerste keer dat onze inzending écht als mogelijke winnaar werd ingeschat. Oostende was naar verluidt al half gekozen als gaststad voor het Songfestival 1978.

De Belgische groep kreeg in Londen een sterrenbehandeling en genoot een dito status, met de hele week feestjes en mediaverschijningen tussen de repetities door.

De oorspronkelijke outfits van de drie dames zouden volgens de BBC te aanstootgevend zijn geweest, waardoor er last minute nog andere moesten worden gevonden.

De eerste Belgische overwinning liet nog op zich wachten. Het werd een zevende plaats, inclusief twaalf punten van de Nederlandse jury en tien punten van de Britse. Uitstekend voor Belgische normen, maar toch ook een lichte teleurstelling na alle aandacht.

Een typisch chanson uit Frankrijk

De jury’s kozen, na een spannende puntentelling waarbij de Britten lange tijd op kop lagen, tegen de verwachtingen in voor een typisch chanson uit Frankrijk, dat onze zuiderburen al hun vijfde Songfestivaloverwinning opleverde en komaf maakte met de redelijk korte hype van Engelstalige popgroepen in de wedstrijd.

De Belgische jurypunten werden overigens voor het eerst bekendgemaakt door An Ploegaerts, die later adviseur-dienstchef Programmering en Eurovisie zou worden bij de BRT. Tot eind jaren 1990 gaf ze, op één uitzondering na, telkens de resultaten van de Vlaamse jury door.