In 1978 vond het festival voor de eerste en tot hiertoe enige keer plaats in de Franse hoofdstad. De Franse omroep probeerde verschillende nieuwe dingen uit qua beeldvorming en flow van de uitzending, waarvan verschillende elementen later courant zouden worden.

Twee presentatoren

Zo bevond het orkest zich op een ronddraaiend platform in het midden van het podium, werden de artiesten getoond terwijl ze naar het podium wandelden voor hun optreden in plaats van in de postkaartfilmpjes en waren er voor het eerst twee presentatoren.

Het was van het eerste Songfestival uit 1956 geleden dat een man de avond aan elkaar mocht praten, maar journalist en nieuwsanker Léon Zitrone kreeg hulp van omroepster en presentatrice Denise Fabre. Ze presenteerden de wedstrijd in het Frans en het Engels, wat ook tot een traditie zou uitgroeien.

Veertien deelnames

Maar liefst twintig omroepen hadden zich ingeschreven, een nieuw record. Denemarken keerde na elf jaar afwezigheid terug naar het Songfestivaltoneel en ook de Turken waren er na twee jaar weer bij.

Beide landen eindigden in de lagere regionen van het scorebord, maar niemand deed het zo slecht als Jahn Teigen uit Noorwegen. Hij werd de eerste zanger die in het huidige stemsysteem strandde met nul punten. Zijn lied Mil etter mil zou in Noorwegen uitgroeien tot zijn grootste hit.

De zanger zou nog twee keer deelnemen aan het Songfestival, waar hij wel een paar punten bij elkaar sprokkelde, en nam in totaal veertien keer deel aan de Noorse preselecties.

Met Liliane Saint-Pierre in voorronde

De bekendste kandidaten waren zonder twijfel de twee zangeressen van Baccara. Het Spaanse duo had in 1977 twee grote Europese hits gescoord die het tot de top van de Vlaamse hitlijsten hadden geschopt: Yes Sir, I Can Boogie en Sorry, I’m a Lady. Ze waren gestrikt om deel te nemen aan de preselectie in Luxemburg, waar ook onder meer onze eigen Liliane Saint-Pierre aan deelnam.

Ze wonnen de voorronde met het licht ironische Parlez-vous français?, waarin de dames zowel in de tekst als door hun uitspraak duidelijk maakten de Franse taal amper te beheersen. Voor het Songfestival golden ze als favorieten, maar ze kwamen niet verder dan een zevende plek.

Bijna gestruikeld

Het verging onze Belgische kandidaat ditmaal stukken beter: Jean Vallée werd getipt als outsider en kreeg van het Frans(talig)e publiek het luidste en langste applaus van de avond.

In de laatste seconden van zijn optreden struikelde Vallée ei zo na over zijn microfoondraad, maar gelukkig bleef hij overeind. En dat zou zo blijven voor de rest van de avond: na de eerste punten stond la Belgique meteen boven aan het klassement, en uiteindelijk zouden Ierland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Monaco en Griekenland hem hun topscore gunnen.

Opvallend: er was nagenoeg geen interesse van de Franstalige pers, tot ontzetting van de RTBF-delegatie in Parijs.

B-taal

De op voorhand te kloppen favoriet maakte zijn rol waar. Izhar Cohen had de Israëlische voorronde gewonnen na een ex aequo en een tweede stemronde te hebben overleefd.

Zijn liedje A-ba-ni-bi bevatte een refrein geschreven in de zogenaamde ‘b-taal’, waarbij elke klinker in een woord herhaald wordt voorafgegaan door een b.

De titel in het gewone Hebreeuws is dus Ani, wat ‘ik’ betekent. Met de zanggroep The Alphabeta in zijn kielzog gaf Cohen het meest energieke optreden van de avond, dat rijkelijk werd beloond door de jury’s. De eerste Israëlische Songfestivaloverwinning was een feit.

‘België heeft gewonnen’

De Arabische landen die de show uitzonden, braken de uitzending tijdens de puntentelling af toen duidelijk werd dat Israël op de zege afstevende.

De Jordaniërs kregen volgens het officiële Songfestivalboek uit 2005 voor de rest van de zendtijd een bos narcissen te zien, en hoorden de volgende dag in het nieuws dat België gewonnen had.

Er werden meteen grote vraagtekens gezet bij de mogelijkheden en vooral problemen om een Songfestival in Israël te organiseren, qua technische knowhow en veiligheidsgaranties. De BRT droomde hardop van een Songfestival 1979 vanuit de Elisabethzaal in Antwerpen, maar zover zou het nooit komen.