Het Songfestival werd voor het eerst buiten Europa gehouden. Negentien landen namen deel aan de editie van 1979. Ten opzichte van het vorige jaar had enkel Turkije zich teruggetrokken.

Het land had al een kandidaat en lied aangeduid en was al ingeloot, maar trok zich drie weken voor de finale alsnog terug nadat de druk van andere islamitische landen te groot was gebleken.

Manneken Pis voor België

Na de Camp David-akkoorden uit 1978, die vrede in het Midden-Oosten moesten brengen, kwam het Songfestival als een uitgelezen kans voor Israël om zich te tonen als een vreedzaam land.

Kosten noch moeite werden gespaard om de delegaties een uitstekende tijd te bezorgen en van de uitzending een visueel hoogstandje te maken. De wedstrijd werd de eerste kleurenuitzending van de Israëlische omroep, het podiumontwerp bevatte drie grote ringen met 3500 lampjes die telkens draaiden en een achtergrond die verschillende kleuren kon aannemen naargelang van het optreden.

De Israëlische pers had het gedurende de hele repetitieweek over niets anders dan de wedstrijd. De krant The Jerusalem Post had een artikel gebracht met foto’s van alle kandidaten, maar van Micha Marah had de redactie er kennelijk geen gevonden. In plaats daarvan was een afbeelding van Manneken Pis gepubliceerd.

Alle moeite voor niets

Pas op 23 maart, acht dagen voor het Songfestival, had een rechter de plagiaatklacht onontvankelijk verklaard, en was het helemaal zeker dat Hey Nana naar het Songfestival mocht en moest. Alle moeite bleek dus voor niets.

In Jeruzalem bestond de Belgische delegatie uit maar liefst vijfentwintig personen, onder wie tien journalisten. Enkel de Deense, Duitse en Britse jury’s gaven België aalmoezen, met een gedeelde laatste plaats als eindresultaat.

Ophef over Duitse inzending

Er was wat ophef over de Duitse inzending: uitgerekend op een Songfestival in Israël hadden onze oosterburen er niets beters op gevonden dan met een groep én liedje met de naam van een massamoordenaar op de proppen te komen. Maar het Israëlische publiek gaf Dschinghis Khan een ovatie, en de groep had er een puike vierde plaats én een grote hit mee beet.

Minder goed verging het de Amerikaanse Jeane Manson. In 1974 had ze furore gemaakt als Playboy-model en daarna in Frankrijk aan de weg getimmerd als zangeres, met in 1976 de grote hit Avant de nous dire adieu. In Jeruzalem eindigde ze net achter de Nederlandse Xandra in de middenmoot.

Vier kinderen

Gastland Israël gold met de hymne Hallelujah als een van de favorieten en maakte die rol ook waar. Een gemakkelijke overwinning was het echter zeker niet. De jury’s stemden heel divers, en verschillende slechte telefoonverbindingen en problemen met het scorebord zorgden geregeld voor chaos op en rond het podium.

Na een trage start in de puntentelling haalde de Spaanse Betty Missiego, geflankeerd door vier kinderen, de Israëlische groep in. Spanje stemde als laatste en stond toen nog één punt voor op Israël.

De Spaanse jury kende Hallelujah tien punten toe, wat het lot van de eigen inzending bezegelde. Na Spanje en Luxemburg werd Israël het derde land dat twee keer na elkaar won. De omroep was erop gebrand ook voor het eerst twee keer achter elkaar het evenement te organiseren, maar uiteindelijk zou de EBU daar ongewild een stokje voor steken.