Duitsland organiseerde het Songfestival voor de tweede keer. Na de televisiestudio’s van 1957 koos de omroep ditmaal voor de Rudi-Sedlmayer-Halle in München, een voormalige olympische sporthal.

Met bijna 7.000 zitplaatsen was het de grootste Songfestivallocatie tot dan toe, al mochten om veiligheidsredenen slechts 3.500 toeschouwers binnen. Het podium bestond uit 99 kubussen met zo’n 100.000 lichtjes, die in verschillende patronen konden oplichten.

Twintig landen aan de start

Italië, Griekenland en Frankrijk keerden terug naar het Songfestival. Frankrijk nam voortaan deel via Antenne 2 in plaats van TF1.

Door een staking bij de Ierse omroep ontbrak Ierland. Voor het eerst werd het Songfestival ook uitgezonden in Australië. Ruim dertig jaar later zou het land zelf debuteren als deelnemer.

Marlène Charell steelt de show

Presentatrice Marlène Charell stond de hele avond centraal. Ze verzorgde de lange openingsceremonie, verving de postkaartfilmpjes, leidde alle artiesten in, nam de pauzeact voor haar rekening en presenteerde ook de puntentelling.

Daardoor groeide deze editie uit tot het langste Songfestival tot dan toe. Charell sprak voortdurend Duits, Engels en Frans, maar haalde geregeld talen en namen door elkaar. Haar bekendste blunder volgde vlak voor de Noorse inzending, toen ze de naam van de dirigent vergat en ter plekke een andere naam verzon.

Marlene Charell

Opvallende deelnemers

De pas zestienjarige Carola vertegenwoordigde voor het eerst Zweden. Ze behaalde de derde plaats, de beste Zweedse notering sinds de overwinning van ABBA in 1974. Acht jaar later zou ze zelf het Songfestival winnen.

Van haar lied verscheen ook een Nederlandstalige versie, Je ogen hebben geen geheimen, die uitgroeide tot een grote hit in Nederland.

Joegoslavië eindigde net achter Zweden. Zanger Daniel, een Montenegrijn met een Belgische moeder uit Charleroi, groeide dankzij Džuli ook uit tot een bekende naam in ons land.

Israël behaalde voor het tweede jaar op rij de tweede plaats. Zangeres Ofra Haza brak vijf jaar later internationaal door met de hit Im Nin’alu.

België krijgt het moeilijk

Binnen het Belgische kamp leefde weinig vertrouwen in een goed resultaat. Een Nederlandse krant omschreef Rendez-vous zelfs als ‘indigestieverwekkend’ en ‘een Belgenmop’.

Pas de Deux trad blootsvoets op en bracht een opvallende choreografie, maar kon de verwachtingen niet ombuigen. Tijdens de repetitieweek groeide het onder de internationale pers uit tot een running joke dat België niet puntenloos zou eindigen. Uiteindelijk kreeg ons land alleen punten van het Verenigd Koninkrijk, Spanje en Portugal, goed voor de achttiende plaats.

ESC 1983 – Belgium – Pas de Deux – Rendez-vous

Nederland eindigde in de top tien. Bernadette behaalde met Sing Me a Song de zevende plaats.

ESC 1983 – Netherlands – Bernadette – Sing Me a Song

Luxemburg wint nipt

Na België eindigden Turkije en Spanje zonder punten. Als laatste trad Corinne Hermès aan voor Luxemburg. Haar chanson Si la vie est cadeau bezorgde het Groothertogdom na een spannende puntentelling zijn vijfde en voorlopig laatste Songfestivaloverwinning.

Het winnende lied groeide niet uit tot een grote hit. Daarmee begon een periode waarin Songfestivalwinnaars commercieel minder succesvol waren.

Het scorebord

ESC 1983 – Luxembourg – Corinne Hermès – Si la vie est cadeau