Voor de tweede keer organiseerde de Zweedse omroep het Songfestival. Tien jaar na Stockholm streek de wedstrijd neer in Göteborg, waar het Scandinavium, toen de grootste indoorarena van Scandinavië, als locatie diende.

Met 12.000 zitplaatsen was het de grootste Songfestivalzaal tot dan toe. Het podium bestond uit een kleurrijke constructie met bollen, hekken en een groot orkest aan de linkerzijde.

Wissels bij de deelnemers

Griekenland en Israël keerden terug na een jaar afwezigheid. Joegoslavië en Nederland bleven thuis.

Joegoslavië herdacht op 4 mei het overlijden van president Josip Broz Tito. Nederland nam voor het eerst in de geschiedenis niet deel aan het Songfestival omdat die datum samenviel met de herdenkingsdag voor de Tweede Wereldoorlog.

Topfavorieten grijpen naast de winst

Vooraf werden Duitsland, Israël en Italië als de grootste kanshebbers beschouwd. Duitsland was zelfs zo’n uitgesproken favoriet dat er bij sommige wedkantoren alleen nog tegen een Duitse overwinning kon worden ingezet.

Ex-winnaar uit Israël Izhar Cohen eindigde als vijfde. Ook het Italiaanse duo Al Bano en Romina Power slaagden er niet in hun favorietenrol waar te maken en werden zevende. Duitsland leek tijdens de puntentelling lange tijd op weg naar de overwinning, maar moest uiteindelijk vrede nemen met de tweede plaats.

Opvallende deelnemers

Heel wat artiesten hadden al Songfestivalervaring. Opvallend was Ireen Sheer, die voor de derde keer deelnam en opnieuw voor een ander land uitkwam. Na Luxemburg in 1974 en Duitsland in 1978 vertegenwoordigde ze ditmaal Zwitserland.

Lill Lindfors verrast het publiek

Presentatrice Lill Lindfors, die in 1966 zelf tweede was geworden op het Songfestival, opende de uitzending al zingend in plaats van de kijkers traditioneel te verwelkomen. Speciale gaste tijdens de opening was Lys Assia, de winnares van het allereerste Songfestival in 1956.

De postkaartfilmpjes stonden ditmaal volledig in het teken van de componisten en tekstschrijvers. Lindfors leidde daarna elke inzending persoonlijk in.

Vlak voor de puntentelling leek haar broekpak aan het decor te blijven haken, waardoor ze plots in haar ondergoed op het podium stond. Het bleek een vooraf bedachte act: onder luid applaus ontvouwde Lindfors een witte jurk en grapte ze dat ze het publiek alleen maar wakker wilde maken.

De act was vooraf niet met de EBU afgestemd. Als gevolg daarvan besliste de EBU dat de generale repetitie op vrijdagavond voortaan identiek moest zijn aan de finale op zaterdagavond.

Lill Lindfors

België ziet promotie in het water vallen

Een staking van luchtverkeersleiders verstoorde de repetitieweek. Ook de promotie van Linda Lepomme kwam daardoor in het gedrang. Platen van Laat me nu gaan bleven in Kopenhagen steken, waarna de geplande persconferentie werd afgeblazen.

Een Zweedse krant riep Linda Lepomme nog uit tot de derde best geklede artiest van het festival, maar dat leverde geen extra punten op. Alleen de Turkse jury gaf België punten, waardoor ons land opnieuw op de laatste plaats eindigde.

ESC 1985 – Belgium – Linda Lepomme – Laat me nu gaan

Nederland ontbrak voor het eerst in de geschiedenis van het Songfestival.

Noorwegen schrijft geschiedenis

Het Noorse duo Bobbysocks! gold vooraf slechts als een outsider. Met La det swinge kreeg het een staande ovatie van het Zweedse publiek en wist het uiteindelijk ook de jury’s te overtuigen.

Na 26 deelnames won Noorwegen voor het eerst het Songfestival. Het duo kreeg acht keer twaalf punten, maar verzamelde in totaal slechts 123 punten: de laagste winnende score ooit onder het toenmalige stemsysteem. De Engelstalige versie, Let It Swing, groeide uit tot een hit in Noorwegen en België.

ESC 1985 – Norway – Bobbysocks! – La det swinge

Het scorebord