Het is weer voorbij: het Songfestivalseizoen vol nationale voorrondes. Heeft overal de juiste kandidaat gewonnen? Tijd om terug te blikken op enkele pareltjes die het podium in Wenen nooit zullen halen. Onze redacteurs vertellen welke verliezers eigenlijk winnaars hadden moeten zijn.

Dennis: Etta – Million Dollar Smile (UMK 2026)

‘Uuden Musiikin Kilpailu geldt de laatste jaren voor mij als één van de sterkste nationale voorrondes. Ook dit jaar stelt de show niet teleur.

Mijn gehele top drie uit de Finse preselectie zou héél hoog eindigen in mijn rangschikking van de Songfestivalinzendingen van 2026.

Maar goed, men kan maar één liedje naar het festival sturen. Dat had van mij dit jaar Etta (foto) mogen zijn.

Toegeven: Million Dollar Smile is op het eerste gehoor meer een radiohit, maar wel een die ik telkens opnieuw kan afspelen.

Ik weet niet wat de zangeres in dit liedje heeft gestopt, maar het is verslavend.

En ik geef nog iets toe: de vocals van de zangeres klonken tijdens haar optreden niet altijd even goed, maar de act in zijn geheel was dat voor mij des te meer.

Van de schaduw van Etta in haar jongere jaren tot de trap op het podium waar de zangeres op- en afklimt en uiteindelijk naar beneden zwiert, met als climax het vuurwerkgordijn.

Maar bovenal: het zichtbare plezier van de zangeres. Ze doet de titel van het liedje eer aan: haar Million Dollar Smile was tijdens het hele optreden duidelijk zichtbaar.

En die van mij ook, telkens wanneer ik dit liedje luister.’

Jasper: Stefan Galea – Pose (MESC 2026)

‘Tip van een luie Songfestivalfan die voorrondes haat: zoek je een slachtoffer met te veel tijd, verleid hem met zeevruchten en eis om voor jou ‘parels’ uit de selecties te spotten.

Hierdoor is mijn playlist aangevuld zonder één show te kijken. Dank u, Dimitri! Door mijn ‘spotter’ besef ik hoezeer ik Spanje mis. Mijn voorrondefavoriet zat nl. in Benidorm Fest: Mataora.

In plaats daarvan ga ik me belachelijk maken. Maar ik kan niet anders dan Pose kiezen. Het was een van mijn meest beluisterde liedjes.

Komt het door de tekst? ‘I’m done working myself to the bone, turning my heart to a stone.’ Boy, vertel mij wat als medeoprichter van een Songfestivalsite.

Of komt het omdat dit lied heerlijk bold & beyond is? Het past perfect in mijn straatje waarin ook Charlotte Perrelli en DQ wonen. Heerlijk onschuldige platte pop!

Net omdat ik mezelf met Pose al zag debuteren in Tien Om Te Zien, was ik zo teleurgesteld in het liveoptreden.

Een liedje kopen – bij Belgen! – is één, maar het verkopen als een volleerde Deen uit de disco? Meid, dat is heel andere bangaranga.

Stefan zingt: ‘Don’t wanna be rude, but I’m honest’. Oké. Poseren? Je hebt vooral bang naar het vogeltje van de schoolfotograaf gekeken.’

Jonathan: Ericka Jane – Death of Me (Dansk Melodi Grand Prix 2026)

‘Misschien woon ik al te lang in Denemarken en lijd ik inmiddels aan een bizar soort Stock-, nee, Kopenhagen-syndroom.

Een andere rationele verklaring kan ik me ook niet bedenken waarom ik kies voor dit vrolijk niemendalletje. En toch doe ik het. Een mens blijft zichzelf verbazen.

Komt het door het goedkope en toch belachelijk aanstekelijke deuntje dat al wekenlang in mijn hoofd rondspookt als een angstvallige gedachte dat ik telkens weer iets anders vergeet?

Ligt het aan de hilarische songtekst die zo memorabel is (I’m dancing soaking wet with a cigarette). Hoe verzínnen ze het?

Komt het door de afgebroken tanden van de zangeres, die ze naar eigen zeggen na een val van de fiets bewust niet liet bijwerken (geen grap!)?

Of is het omdat ze zelfs topfavoriete Sissal te slim af was en voor haar neus 2e eindigde in de preselectie, net achter winnaar Søren Torpegaard Lund?

Wellicht is het een combinatie van al die factoren die me telkens breed doen glimlachen als dit liedje voorbijkomt op mijn Spotify-shuffle.

Een streepje vreugde in weinig vreugdevolle tijden. Een mens mag genieten van de simpele dingen.’

Jonas: LANA X ĐORĐE – Temperatura (Montesong 2026) 

‘De song van de zomer komt zowaar uit Montenegro! Wat een sterke selectie hadden ze daar, of toch in ieder geval eentje boven het standaardniveau.

Een Songfestivalwinnaar was het zeker niet geweest, maar memorabel genoeg om in mijn Spotifylijstje te komen is het wel.

Jammer dat Lana zenuwachtig was tijdens de nationale finale. Mocht er wat meer pit hebben in gezeten, had deze bijdrage het Tamara (de uiteindelijke winnaar) nog knap lastig gemaakt.’

Matthias: Bambole di pezza – Resta con me (Sanremo 2026)

‘Ik had hier heel graag Nicolò Filippucci met Laguna als mijn voorrondefavoriet gezet.

Jammer genoeg nam hij niet deel aan het Festival van Sanremo bij de gevestigde waarden, die kans maken op het Songfestivalticket voor Italië. Hij won bij de Nuove proposte, de nieuwelingen.

Uiteindelijk is mijn voorrondefavoriet er opnieuw een uit Sanremo. Het is zowat de enige Songfestivalvoorronde die ik van begin tot einde volg en eigenlijk is ‘Songfestivalvoorronde’ een belediging voor Sanremo.

Daarbovenop ben ik van mening dat slechte Italiaanse muziek niet bestaat.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor de girls band Bambole di pezza. Een rockfan ben ik niet te noemen, al is er af en toe een rocklied dat ik weet te smaken. Zoals in dit geval.

Het gaat dan puur om de melodie. Mijn Italiaans is niet van dat niveau dat ik versta wat de zangeres zingt, behalve hier en daar een woord.

Dankzij mijn taalgevoel weet ik nog net, door de titel, dat ze zingt over iemand van wie ze wil dat die bij haar blijft.

De tekst van het lied is prachtig. Resta con me gaat, zoals de meeste liedjes, over de liefde. De liefde die heel onze wereld meer kan gebruiken.’

Matty: Meira Omar – Dooset Daram (Melodifestivalen 2026)

‘Twee jaar na mekaar dezelfde artiest als favoriet hebben is vrij uniek, maar het is dit jaar toch eens gebeurd. Meira Omar heeft met haar Dooset Daram opnieuw mijn hart gestolen.

Hush Hush is nog maar verteerd en mijn heupen moeten nog herstellen van mijn dansmoves. Meira haar act op Melodifestivalen was nog sterker dan die van vorig jaar, al was er vocaal wel het één en het een ander misgelopen en kwam ze er niet altijd even goed door via de micfeed.

Desondanks heeft ze het podium (letterlijk) weer in vuur en vlam gezet en bracht ze een show die zo op het grote podium in Wenen kon neerdalen.

Jammer genoeg heeft Zweden voor Felicia gekozen (die het zeker ook verdient), en kan ik enkel maar hopen dat het een ‘derde keer, goede keer’ zal zijn voor Meira als ze hopelijk nog eens meedoet aan de preselectie.’

Thomas: Atikin – Deganti žemelė (Eurovizija.LT 2026)

‘Zelf ben ik niet de grootste voorrondekijker. Ik wil hier dus niet beweren dat dit hét beste nummer over alle voorrondes heen is. Wel stel ik dat deze Litouwse deelnemer gerust naar het Songfestival mocht gaan van mij.

Oké, deelnemer is te kort door de bocht, want het zijn de achtergrondzangeressen die het platform voorzien waarop de rapper z’n ding kan doen. Zonder hen zou Deganti žemelė niet half zo krachtig zijn.

Het nummer heeft een melodische kwaliteit die mij doet terugdenken aan enkele van mijn favoriete Oost-Europese inzendingen. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan SHUM. Maar het is meer dan een leuk klinkend deuntje.

De tekst – ik geef eerlijk toe dat ik de vertaling heb opgezocht – gaat over de brandende aarde. De aarde die brandt onder de voeten van de soldaten die de vrede verdedigen.

Soldaten waarvan we hopen dat ze terug naar huis komen. Het is geen vrolijke tekst, maar wel een tekst voor dit tijdperk.

Dat aardse komt ook terug in de kledingkeuze van de zangeressen en muzikante. Ze wekken het beeld op van de Litouwse godin van de aarde Žemelė. Misschien zit net daar die aantrekkingskracht over taalbarrières heen.

Overleveringen binnen en buiten Europa hebben zo’n aardgodin, een Moeder Aarde, een mythische figuur die bij zovelen vertrouwd aanvoelt.

Als geen van de andere elementen van het nummer het deed, dan had dit zeker wel publieksstemmen kunnen trekken.’