Wat heeft Alex Callier te vertellen over het Songfestivalavontuur van Hooverphonic in 2020 en 2021? Je hoort het in het tweede seizoen van onze podcast Eurovisite. In dit eerste deel praat hij onder andere over het ontstaan van Release Me, de afgelasting van 2020 en zijn Italiaanse droom. ‘Waren we niet naar Eurovisie gegaan, dan denk ik dat ik in het eerste coronajaar al depressief was’, blikt hij terug.

Nieuwsgierig naar het eerste deel van het Songfestivalverhaal van Alex Callier van Hooverphonic? Beluister Eurovisite via Spotify en Apple Podcasts.

—

Met The Wrong Place vertegenwoordigde Hooverphonic België op het Songfestival 2021 in Rotterdam. In 2020 zou de groep Release Me brengen, maar de coronacrisis zorgde voor de afgelasting van het festival.

De gebroken theepot

Bij de start van hun gesprek vallen gastheren Jasper Van Biesen en Laurens Bervoets meteen met de deur in huis: Alex zou ‘geen makkelijke mens’ zijn.

Een reputatie die Callier kent, maar niet begrijpt. ‘Eén iemand schrijft zoiets en vanaf dat moment is het zo. Ik ben wel recht voor de raap, dat schrikt Vlamingen af’, is zijn repliek.

Aan het Songfestival houdt Alex dan weer een opmerkelijk bijgeloof over.

‘Zowel bij Sennek (Callier schreef mee aan haar lied, red.) als bij Hooverphonic is er een theepot gebroken. Bij Sennek op voorhand, en zij haalde de finale niet. Bij ons na de halve finale, en dan werden we negentiende. Die theepot heeft er iets mee te maken.’

Vier keer nee tegen VRT

VRT vroeg Hooverphonic drie of vier keer voor het Songfestival, maar telkens weigerde Callier. In 2019 begon de band, toen nog met zangeres Luka Cruysberghs, dan toch aan het avontuur. ‘Op mijn manier: looks, de act … ik wou op alles mijn zeg hebben.’

Release Me ontstond toen zijn vader terminaal ziek was. ‘Ik heb ’s nachts in een hotelkamer een nummer gedroomd’, legt Alex uit in de podcast. ‘Het gaat over het afscheid van mijn vader.’

Voor Rotterdam stond de act al vast, met Luka als het meisje met de parel, maar de annulering in maart 2020 zag Callier, die uit een doktersgezin komt, aankomen.

Storm van kritiek en zangeressenwissel

Eén ding vond Alex Callier niet fijn: de storm van kritiek nadat Hooverphonic weigerde mee te doen aan Eurovision: Europe Shine a Light, het vervangprogramma van 2020. ‘Ik vond het totaal ongepast om Love Shine a Light te brengen terwijl er mensen lagen te sterven. Als artiest moet je ergens voor staan.’

Ook de wissel van Luka naar Geike Arnaert stelt hij niet in vraag. ‘We wilden 25 jaar The Magnificent Tree vieren met Geike en van het een kwam het ander. Er is geen klinkende ruzie: ik schrijf nog constant met Luka en heb haar laatste single gemixt.’

‘The Wrong Place’: ‘misschien iets te left’

Voor 2021 moest er met Geike Arnaert een nieuw nummer komen, al had Callier de VRT eerder al heel wat andere songs laten horen.

‘Je wil niet weten hoeveel demo’s ik heb die nooit gebruikt zijn. We hebben met Luka zelfs een heel album opgenomen dat nooit is uitgekomen’, zegt Alex.

De keuze viel op het nieuw geschreven The Wrong Place, voor Callier een echt Hooverphonic-nummer.

‘Ik heb er niet ineens een four on the floor (soort muziekritme, red.) van gemaakt. ‘Al was het lied achteraf gezien misschien iets te left.’ Release Me stond nog net meer op die perfecte lijn tussen left of center en right of center.’

Eurovisie als redder in nood

Het uitstel in 2020 bleek achteraf een redding. ‘Ik ben op het einde van het tweede coronajaar depressief geworden. Waren we niet naar Eurovisie gegaan, dan was ik dat in het eerste jaar al. Het gaf ons een doel op een moment dat je als muzikant niets kon doen.’

Rotterdam beleefde hij overigens bloednuchter: ‘Ik zat daar in die zetels met Heineken 0%. Enkel voor de show een glas champagne, ‘voor de vorm’, en na de show een wodka om te klinken.’

De Italiaanse droom

Italië loopt als een rode draad door Calliers verhaal. Al jaren schrijft hij samen met de Milanese producer Luca Chiaravalli. Met deze goede vriend schreef hij Amalfi, Heartbroken, A Romantic en dus ook Release Me.

Chiaravalli schreef in eigen land mee aan Occidentali’s Karma van Francesco Gabbani, het ‘apenlied’ dat Sanremo won. En net daar ligt Calliers grootste droom.

‘Mijn grootste ambitie? Sanremo winnen en dan voor Italië naar het Songfestival gaan. Ik heb echt een geweldig nummer samen geschreven met Luca, maar we zoeken al jaren de juiste Italiaanse stem. Ik denk dat ik dan België niet meer binnen mag wegens landverraad.’

—

Luister nu naar het eerste deel van het Songfestivalverhaal van Alex Callier van Hooverphonic. Deel twee hoor je volgende week dinsdag.

Beluister Eurovisite via Spotify en Apple Podcasts.