De Duitse omroep had zich kandidaat gesteld om het tweede Eurovisiesongfestival te huisvesten. De regel dat de winnende omroep werd geacht de organisatie op zich te nemen, volgde pas in latere jaren.

Na de eerste editie op een donderdag in mei werd de tweede op een zondag in maart gehouden. Zaterdagavond zou pas in de jaren 1960 het vaste moment worden, en pas sinds de jaren 1990 wordt er telkens gekozen voor de maand mei.

Televisiestudio’s

Het Songfestival 1957 is het eerste dat niet in een theater of concertzaal plaatsvond, maar in televisiestudio’s van de organiserende omroep.

Het is niet officieel bekend of het NIR opnieuw het Nederlandse commentaar overnam of zelf iemand het commentaar liet verzorgen, noch wie de Belgische jurypunten bekendmaakte.

Regionale publieksjury’s

Tien landen namen deel: Denemarken en Oostenrijk meldden zich ditmaal wel tijdig aan, en het Verenigd Koninkrijk maakte eveneens zijn debuut.

De Britten hadden een grootse voorronde gehouden met vier uitzendingen en regionale publieksjury’s die stemden. Dat systeem viel op, en de EBU nam het prompt over voor het Songfestival.

Romeinse cijfers

Na de geheimdoenerij over de resultaten van 1956 werd vanaf 1957 de volledige uitslag tijdens de uitzending bekendgemaakt. Elk land mocht tien juryleden aanduiden die elk één punt mochten toekennen aan hun favoriete lied, behalve dat van hun eigen land. Zogenaamde spokespersons of puntengevers maakten per land de totaaluitslag bekend.

De presentatrice belde de landen op in omgekeerde volgorde van optreden, omdat het laatste land toch niet op zichzelf kon stemmen. Het stemmende land werd telkens aangeduid met een lichtje op een Europese kaart, en op het scorebord stonden niet de landnamen, maar wel de titels van de liedjes, voorafgegaan door Romeinse cijfers van de startvolgorde.

Een passionele kus

De Zwitserse Lys Assia verdedigde zelf haar titel, maar eindigde, samen met Bobbejaan Schoepen, teleurstellend gedeeld achtste.

Het Deense optreden werd afgesloten door een passionele kus van de twee vertolkers, maar was niet bijzonder genoeg (of misschien net té bijzonder) om te kunnen winnen.

De Nederlandse Corry Brokken, die ook al in 1956 had deelgenomen, kwam, zag en overwon met de nostalgische ballade Net als toen. Ze werd beloond met ruim een derde van alle voor haar beschikbare stemmen en liet de concurrentie ver achter zich.