De Oostenrijkers pakten het Songfestival groots aan en hielden de wedstrijd vanuit de Hofburg, de voormalige residentie van de Habsburgse aartshertogen, in het centrum van hoofdstad Wenen.

De grote concertzaal bevatte een ruim podium met twee opvallende spiegels die tijdens de optredens de hele tijd druk ronddraaiden, maar er was vooral veel kritiek op de naar verluidt erbarmelijke akoestiek.

Tijdsgebrek

Aan het begin van de uitzending verwelkomde presentatrice Erika Vaal de kijkers uitgebreid in het Duits, Frans, Italiaans, Spaans en Russisch, om dan in het Engels haar excuses aan te bieden omdat ze wegens tijdsgebrek de andere talen niet kon gebruiken.

Daarna kwamen de zeventien landen snel achter elkaar voorbij. Geen achttien meer: het nieuwe hoofd van de Dienst Ontspanning bij de Deense omroep was het Songfestival niet genegen en had besloten geen preselectie te organiseren. Pas na zijn vertrek, elf jaar later, zou het Scandinavische land terugkeren naar de wedstrijd.

Op blote voeten

De Britse Sandie Shaw gold als voornaamste favoriete en maakte die rol ook vlotjes waar. Maar het draaide bijna helemaal anders uit: de Italiaanse delegatie wilde de Britse inzending laten diskwalificeren omdat ze te vroeg op plaat zou zijn verschenen. Dat bleek uiteindelijk niet te kloppen en Puppet on a String mocht gewoon deelnemen.

Shaw, die voor haar deelname zowel binnen als buiten het Verenigd Koninkrijk al verschillende hits had gescoord, zorgde voor een kleine revolutie door op blote voeten en met een handmicrofoon op te treden, wat komaf maakte met het voor die tijd nog veelal statige karakter van het Songfestival.

Het protest van de Italianen keerde trouwens als een boemerang terug: door de verhoogde aandacht kwam aan het licht dat het Italiaanse liedje te lang bleek te duren. De organisatie tikte de Italianen op de vingers, waarop die de lastige taak hadden om tijdens de repetities, die amper drie dagen voor de finale begonnen, het lied nog in te korten om onder de drieminutengrens te blijven.

Met opgeheven hoofd

In tegenstelling tot de akkefietjes uit voorronde Canzonissima bemoeide de BRT-top zich hier niet met de zaak. De BRT kwam, zag én verliet Wenen met opgeheven hoofd.

Gesterkt door het goede resultaat van Tonia en de bekendheid van Louis Neefs werd opnieuw een topnotering verwacht. Neefs strandde, ondanks of dankzij het ‘valse einde’ waarbij het publiek al begon te applaudisseren voordat er nog een refrein werd ingezet, uiteindelijk op een verdienstelijke zevende plek.

Tijdens de stemming kreeg hij vooral bijval van de Finse jury.

Lachsalvo voor laatste jury

Na de vriendjespolitiek van het vorige jaar werd het oude puntensysteem weer van stal gehaald, met tien juryleden per land die elk een stem aan hun favoriet gaven.

De Britten boekten een verpletterende overwinning met ruim dubbel zoveel punten als de nummer twee, maar de puntentelling was een zware bevalling.

Tal van technische problemen met en rond het scorebord rekten de boel behoorlijk, hoewel de winnaar vrij snel duidelijk was. Presentatrice Erika Vaal had dat ook door en wilde Sandie Shaw al kronen toen de laatste jury, de Ierse, nog moest stemmen.

De Ierse puntengever uitte even zijn vrees dat hij overgeslagen zou worden, waarop het publiek in een lachsalvo uitbarstte en Erika Vaal zich uitgebreid excuseerde.