Nadat het Songfestival 1969 vier winnende landen had opgeleverd, was het de vraag waar de editie van 1970 zou plaatsvinden. Spanje en het Verenigd Koninkrijk, die de twee voorgaande edities hadden georganiseerd, toonden geen interesse, maar Nederland en Frankrijk wel.

Loting in het voordeel van NOS

Een loting in april 1969, uitgevoerd door de bedenker van het Songfestival Marcel Bezençon himself, draaide uit in het voordeel van de Nederlandse omroep NOS. Begin september dat jaar viel de keuze op de hoofdstad Amsterdam.

Het was nog lange tijd de vraag of de wedstrijd wel zou doorgaan. De onvrede met de gedeelde zege en het stemsysteem nam in de maanden na het festival in Madrid alleen maar toe.

Toekomst aan een zijden draadje

Enkele dagen na die finale liet het hoofd Amusement van de Zweedse omroep al weten dat zijn land niet meer zou meedoen, net als de Deense buren, die al enkele jaren thuisbleven. Later volgden ook Noorwegen en Finland, en ook Portugal stuurde zijn kat naar Amsterdam.

Daardoor namen er slechts twaalf landen deel, het laagste aantal sinds 1959. De toekomst van de wedstrijd hing aan een zijden draadje, want tegelijk nam ook de populariteit van de talloze andere (inter)nationale songfestivals in die tijd gestaag af.

Bespaard waar mogelijk

De NOS kampte met beperkte budgetten en bespaarde waar mogelijk. Tegelijk innoveerde men ook: er was een imposant, modern decor met veel halve bogen en bollen, en geen presentatrice meer die de liedjes inleidde.

In plaats daarvan werden voor het eerst filmpjes gemaakt voor tussen de liedjes, waarin de deelnemers werden getoond in hun (hoofd)stad. Onze Jean Vallée werd dus getoond al wandelend en musicerend in Brussel.

Een krachttoer

Die filmpjes bleken een krachttoer: regisseur Theo Ordeman vertelde voor de finale in de Nederlandse krant Algemeen Dagblad hoe hij en zijn ploeg 48 uur onderweg waren geweest naar Joegoslavië voor dertig seconden beeldmateriaal ‘dat net zo goed in Amsterdam had kunnen worden opgenomen’.

De Nederlandse omroepster Willy Dobbe verscheen aan het begin van de uitzending welgeteld 24 seconden in beeld om de kijkers te verwelkomen en nam de puntentelling voor haar rekening, maar was verder niet te zien tijdens de uitzending. Dat zou, op enkele uitzonderingen na, jarenlang de gang van zaken blijven tijdens Songfestivals.

Commotie over de eigen inzending

Tot overmaat van ramp was er in het gastland veel commotie over de eigen inzending. Het zussentrio Hearts of Soul had topfavorieten Saskia en Serge met één punt verslagen in het Nationaal Songfestival, pas later kwam aan het licht dat de toenmalige Songfestivalregels trio’s of groepen verboden: enkel solisten en duo’s mochten deelnemen.

Dat werd listig opgelost door zangeres Patricia meer op het voorplan te laten komen en zussen Stella en Bianca achter haar, met een zevende plek als eindresultaat. De zussen zouden later nog België vertegenwoordigen (in 1977 als Dream Express met A Million in One, Two, Three), en Stella daarna zelfs nog solo (in 1982 met Si tu aimes ma musique).

Negen van de tien beschikbare punten

De enige artieste met naam en faam was de Britse Mary Hopkin, die met Those Were the Days en Goodbye al enkele wereldhits op haar naam had staan. Ze gold samen met de Duitse Katja Ebstein en de toen buiten Spanje nog onbekende zanger Julio Iglesias als favorieten, maar de verrassende winnares werd de Ierse Dana.

Met haar lied All Kinds of Everything trad ze als laatste op, zittend op de hoek van het podium, en ze pakte het zaalpubliek, het leeuwendeel van de juryleden én het platenkopende publiek in. De Belgische jury gaf haar zelfs negen van de tien beschikbare punten.

Stemsysteem bleef overeind

Het stemsysteem was ondanks de felle kritiek overeind gebleven, omdat er geen akkoord werd gevonden over een nieuwe puntenverdeling.

Een nieuwe regel zei wel dat bij ex aequo’s voor de eerste plaats de jury’s opnieuw moesten stemmen door één punt aan elk land te geven, maar die regel hoefde nooit gebruikt te worden alvorens hij eind jaren 1980 weer werd aangepast.