De Luxemburgse omroep organiseerde het Songfestival voor de derde keer. Er waren wat wissels in het deelnemersveld: de Oostenrijkers trokken zich terug en zouden pas drie jaar later terugkeren. Malta was ingeloot voor de zesde startpositie, maar trok zich alsnog terug.

Veiligheidsmaatregelen verscherpt

Daar stond tegenover dat Israël debuteerde. Het land maakte meteen indruk, en niet alleen vanwege zijn fraaie vierde plaats. Na het aangerichte bloedbad op de Olympische Spelen in München in 1972 met Israëlische sportlui als slachtoffers werden de veiligheidsmaatregelen op en rond het Songfestival verscherpt tot ongeziene hoogtes.

Vlak voor de uitzending werd het publiek gevraagd niet recht te staan om niet neergeschoten te worden door agenten in burger.

Geen bom maar een buis

Verschillende journalisten klaagden over de draconische maatregelen, waardoor ze hun werk niet deftig konden doen: zelfs fotografen moesten de hele avond blijven zitten.

Onze kandidaten gingen er eerder laconiek mee om. Nicole liet optekenen in Gazet van Antwerpen: ‘Als die bom tijdens ons optreden ontploft, hebben we een troost. Er zullen nog nooit zoveel plaatjes van ons verkocht zijn.’

Een bom kwam er gelukkig niet, maar wel een buis: België werd allerlaatste. Met de iconische paarse pakjes zou het olijke duo echter uitgroeien tot stijliconen avant la lettre, inclusief een optreden op de internationale liveshow naar aanleiding van vijftig jaar Songfestival in 2005.

Borsten als zwaluwen

De EBU had beslist om deelnemende omroepen volledig vrij te laten in de taal waarin hun inzendingen werden verzorgd. Dat was vooral een vraag van de Scandinavische landen geweest, die hadden gemopperd dat ze tussen de grotere talen als Frans, Duits en Engels steevast benadeeld werden.

Uiteindelijk waren het ook enkel Finland, Noorwegen en Zweden die niet in hun eigen taal zongen. De Finse Marion Rung mocht als eerste optreden op het Songfestival in Luxemburg, nadat ze elf jaar eerder precies hetzelfde had gedaan.

De Noorse groep maakte volop gebruik van de taalvrijheid en zong in maar liefst twaalf verschillende talen, waaronder het Nederlands. En het Zweedse duo zorgde voor furore door onomwonden ‘Your breasts are like swallows a-nesting’ te zingen.

Twee Ierse zangeressen

Het podiumontwerp zette het orkest centraal, en liet het op verschillende niveaus boven elkaar achter de artiesten optreden. Tussen de liedjes werd een repetitiebeeld getoond van de volgende deelnemer(s).

De repetities waren rustig verlopen, behalve voor de Ierse delegatie. Zangeres Maxi had gedreigd niet op te treden omdat ze het oneens was met hoe ze haar lied moest uitvoeren.

De Ierse omroep liet een andere zangeres overkomen om indien nodig Maxi’s plaats in te nemen, maar dat bleek niet nodig te zijn. De reservezangeres, Tina Reynolds, zou in 1974 haar moment de gloire krijgen.

Twee honden en een been

Terwijl twee grote favorieten om de zege streden, ging een derde ermee aan de haal. Cliff Richard keerde na vijf jaar terug naar het Songfestival. Hij was zo nerveus over zijn resultaat dat hij zich na zijn optreden opsloot in de toiletten, waar zijn dirigent hem moest komen meedelen dat hij pas derde was geëindigd.

De Spaanse groep Mocedades, de gedoodverfde winnaar, werd tweede met Eres tú, dat ervan beschuldigd werd plagiaat te zijn van het Joegoslavische Songfestivallied uit 1966.

Het goud ging, voor het tweede opeenvolgende jaar, naar Luxemburg, dat al voor de vierde keer de wedstrijd won. Presentatrice Helga Guillon was zichtbaar dolgelukkig en viel Anne-Marie David in de armen toen ze op het podium kwam om haar prijs in ontvangst te nemen.

Externe invloeden

De puntentoekenning botste inmiddels ook alweer op haar limieten, na amper drie keer toegepast te zijn geweest. In voorgaande jaren zouden platenfirma’s en impresario’s verschillende juryleden persoonlijk hebben aangespoord om op hun liedjes te stemmen, waardoor de objectiviteit zoek was.

Daarom werden juryleden ondergebracht op een geheime locatie in Luxemburg, weg van externe invloeden. Na dit Songfestival zou naarstig gezocht worden naar een nieuw systeem.

De twee Belgische juryleden in 1973 waren de toen 21-jarige Greta Claes, een secretaresse uit Boom, en de 51-jarige Silvain de Bie, directeur van de Academie voor Schone Kunsten in Lier.