Brussels 1987

logo
Datum
09-05-1987
Locatie
Brussels
Terugkerende landen
Griekenland, Italië
Presentatie
Viktor Lazlo
Stemsysteem

Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top-10

Winnaar
Johnny Logan - Hold Me Now (Ierland)

Na de nationale euforie werd het al gauw menens tussen de Vlaamse BRT en de Waalse RTBF: beide omroepen wilden maar wat graag het tweeëndertigste Eurovisiesongfestival organiseren én de artiest kiezen die het gastland zou vertegenwoordigen.

Over 1987

Eventjes werd overwogen er een coproductie van te maken, maar uiteindelijk werd alles toch gesplitst: de BRT zou de deelnemer aanwijzen in een nationale finale, terwijl de RTBF de organisatie van het Europese festival op zich nam. Die taak zou een financiële kater met zich meebrengen die een kwarteeuw zou nazinderen in de boekhouding van de Waalse openbare omroep. Meer over de organisatie van het Songfestival 1987 en het politieke getouwtrek tussen Vlamingen en Walen dat eraan vooraf ging, lees je in twee eerder verschenen analyses op deze website, hier en hier.

Kosten noch moeite werden gespaard om Paleis 12 op de Brusselse Heizel om te toveren tot het meest moderne decor  dat de songfestivalkijkers hadden gezien. Een groot podium met grote driehoeken, een grote trap en laserlichten zorgden voor veel bekijks. De kijkers kregen het te zien na het obligatoire toeristische filmpje van het gastland. De presentatrice van de avond, Sonia Dronier die zoals altijd optrad onder de naam van het Casablanca-personage Viktor Lazlo, opende de uitzending door haar nieuwe single Breathless te zingen. Het was de derde opeenvolgende keer dat de presentatrice al zingend de avond startte, maar wel de eerste keer met de uitdrukkelijke bedoeling er een Europese zangcarrière uit te laten voortvloeien. Met haar opmerkelijke roze outfit, inclusief oorbellen tot aan haar schouders, verwelkomde ze de kijkers in het Engels en Frans. In de zaal zaten ook toenmalige prinsen en prinses Albert II, Laurent en Paola. De postkaartfilmpjes van dit jaar toonden net als vorig jaar eerst een nationale bezienswaardigheid, gevolgd door een echte postkaart. Ten slotte kwam de nakende artiest(e) in beeld, vergezeld door een of enkele van de talloze stripfiguren die ons land rijk zijn.

Viktor Lazlo

Niet minder dan 22 landen namen deel, een absoluut record. De 20 landen van vorig jaar waren erbij, samen met de terugkerende omroepen uit Italië en Griekenland. Om de uitzending niet nog veel langer te maken, legde de EBU het maximum aantal deelnemers vast op 22. In de komende jaren zou die limiet uitgroeien tot een probleem, wanneer andere omroepen ook wilden deelnemen. Het nummer uit Israël had in eigen land voor veel commotie gezorgd: de zege van het komische duo Datner en Kushnir van de voorronde had ervoor gezorgd dat de Israëlische Minister van Cultuur dreigde op te stappen als het tweetal aantrad in Brussel. Datner en Kushnir brachten hun olijke act en werden er achtste mee, maar de minister bleef evenwel op z’n plek. Een wijziging kwam wel uit Zweden: de lokale voorronde was gewonnen door zangeres Lotta Engberg en het lied Fyra Bugg och en Coca-Cola, maar de EBU eiste dat de merknamen van Zweedse kauwgom (Bugg) en de bekende frisdrank gebannen werden. Het zomerse liedje werd herdoopt tot Boogaloo en leverde het Scandinavische land zijn slechtste positie in acht jaar tijd op.

Italië keerde terug naar de Songfestivalarena met twee wereldwijd bekende artiesten: Umberto Tozzi had hits gehad als Gloria en Ti amo, en Raf had zeer goed geboerd met het lied Self Control. In Brussel brachten ze de ballade Gente di mare, in opvallend losse kledij voor die tijd. Ze zouden derde eindigen, maar wel een dikke Europese hit scoren, die tot op de dag van vandaag als een klassieker beschouwd wordt. Luxemburg probeerde het gastland te paaien en te scoren met een internationaal bekende, Belgische artiest: Plastic Bertrand had in 1978 een wereldhit gescoord met het punknummer Ça plane pour moi, en nam nu deel met Amour, amour. Ondanks zijn levendige optreden, werd hij toch getrakteerd op de voorlaatste plek. Bertrand deed het zo een plek beter dan de Turkse zangeres Seyyal Taner, die met haar liedje over liefde geen enkel punt kon losweken. Nog een opvallend weetje voor de liefhebbers: voor het eerst sinds 1980 traden Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk niet vlak na elkaar op.

Vier landen stuurden artiesten met songfestivalervaring: Gary Lux uit Oostenrijk had in 1983 als lid van Westend en in 1985 solo deelgenomen, maar deed het nu veel minder goed dan bij zijn vorige deelnames. De Cypriotische Alexia had in 1981 als lid van de groep Island deelgenomen, maar kwam nu alleen afgereisd, en ook ditmaal met succes. De overige twee oudgedienden waren bekende namen die bovendien hun oude positie opnieuw behaalden. Duitsland werd net als in 1985 vertegenwoordigd door de groep Wind, die met het frisse Laß die Sonne in dein Herz opnieuw zilver pakten. Het goud ging opnieuw naar Johnny Logan voor Ierland. Na zijn zege in 1980 had hij tevergeefs geprobeerd een internationale carrière op te bouwen, maar uiteindelijk besloot hij opnieuw zijn kans als zanger te wagen in de Ierse voorronde. Zowel die als het songfestival won Logan met overmacht met zijn zelfgeschreven en –gecomponeerde lied Hold me now. Johnny Logan werd de eerste persoon die meer dan een keer het Eurovisiesongfestival op zijn naam geschreven heeft – en tot op de dag van vandaag blijft hij de enige.

Johnny Logan

België en Nederland

België werd voor eigen publiek vertegenwoordigd door Liliane Saint-Pierre. Zij had op 14 maart de Vlaamse voorronde Eurosong 1987 gewonnen met het vredeslied Soldiers of Love, waarmee ze favoriet Bart Kaëll voor gebleven was. In de hoofdstad gaf ze voor eigen publiek een opvallend optreden van haar dramatische nummer, inclusief gitaristen die hun muziekinstrument als wapens gebruikten tijdens het refrein. België werd getipt voor opnieuw een hoge eindscore, maar uiteindelijk zou Saint-Pierre ‘slechts’ elfde eindigen – toch het tweede beste Vlaamse songfestivalresultaat ooit genoteerd.

Liliane Saint-Pierre

Nederland werd vertegenwoordigd door zangeres Marga Bult, die voor het songfestival de internationale artiestennaam Marcha had aangenomen. Voor het eerst sinds 1979 werd de vertegenwoordiger intern aangeduid. Op 25 maart had Marcha haar eigen Nationaal Songfestival gehad, met zes liedjes en de twaalf Nederlandse provincies die elk liedje vijf tot 30 punten gaven. Rechtop in de wind won met overmacht, en boerde ook zeer goed in Brussel: Nederland pakte een fraaie vijfde plek, en kreeg de twaalf punten van de jury uit Frankrijk.

Marcha

De pauze en de punten

De pauzeact stond in het teken van de twaalf landen die uitmaakten van de toenmalige Europese Gemeenschap, inclusief beelden van Europa, een Europese dans en fluitmuziek van muzikant Mark Grauwels. Nadien was het tijd voor de stemming. Joegoslavië maakte een sterke start, maar al gauw werd de groep Novi Fosili voorbijgestoken door Johnny Logan. Acht landen kenden hem de topscore toe, en uiteindelijk won hij zeer comfortabel. Tijdens zijn reprise zei hij vlak voor het einde ‘I still love you, Ireland’, een verwijzing naar zijn reprise uit 1980, toen hij al zijn liefde voor zijn thuisland had verklaard. Hold me now was het eerste winnende songfestivallied in vijf jaar tijd dat de Europese hitlijsten nog eens enigszins in vuur en vlam zette – maar Johnny Logan zou het songfestivallabel nu helemaal nooit meer van zich af kunnen schudden.

Het scorebord

Resultaten

Advertentie