Al in april 1964 meldden de EBU en de RAI dat het tiende Songfestival zou plaatsvinden in Napels. De Italiaanse omroep wilde maar wat graag pronken met zijn nieuwe, zelfgebouwde auditorium, dat decennialang voor tal van televisie-opnames zou worden gebruikt.

Het deelnemersveld bereikte een nieuw record: het Zweedse arbeidsconflict was opgelost en de Ieren maakten hun debuut, wat in totaal achttien landen en liedjes opleverde.

De Zweedse bijdrage zorgde tijdens dit festival dan weer voor een heel ander conflict: de zanger zong zijn lied volledig in het Engels. Dat druiste niet expliciet in tegen het reglement, maar zorgde wel voor een wijziging over toegelaten talen voor liedjes van komende edities.

Driemaal is scheepsrecht

Spanje, Joegoslavië en Oostenrijk stuurden artiesten met eerdere Songfestivalervaring. Voor de Oostenrijkse zanger, Udo Jürgens, zou het volgende jaar driemaal is scheepsrecht blijken.

Gastland Italië kon niet winnen voor eigen publiek, maar de inzending Se piangi, se ridi werd toch weer een hit in onze contreien.

Intervisiesongfestival

Het festival van 1965 had overigens naast het hoogste aantal deelnemers ook het hoogste aantal kijkers tot dan toe. Via het Oost-Europese Intervisienetwerk, de tegenhanger van het West-Europese Eurovisienetwerk, werd het Songfestival voor het eerst ook uitgezonden door omroepen in de Sovjet-Unie, Polen, Hongarije, Bulgarije en Roemenië.

Eind jaren 1970 vonden zelfs enkele edities plaats van een ‘Intervisiesongfestival’, al was die kopie een minder lang leven beschoren en zouden vanaf de jaren 1990 de Oost-Europese landen deelnemen aan het ‘gewone’ Songfestival.

Napels zien en sterven

De zegswijze ‘Napels zien en sterven’ ging in 1965 alvast op voor de Belgische bijdrage. Francis Bay, de huisdirigent van de BRT, mocht voor het eerst sinds 1957 niet mee naar het Songfestival.

Volgens de Gazet van Antwerpen was hij ‘gestraft’ omdat hij had geweigerd te zetelen als jurylid in de preselectie. Gaston Nuyts nam in zijn plaats de Belgische honneurs in Napels waar.

Het mocht allemaal niet baten: voor de tweede keer in vier edities kreeg ons land de rode lantaarn toebedeeld, zonder punten maar wel weer ex aequo met drie andere landen.

Verjonging

Aan het andere eind van het scorebord eindigde de Franse France Gall, die namens Luxemburg zong en zonder al te veel moeite haar favorietenrol waarmaakte.

Met haar lied, een creatie van Serge Gainsbourg, stuwde ze het Songfestival naar de verjonging, en had ze een internationale hit beet.