The Hague 1980

logo
Datum
19-04-1980
Locatie
The Hague
Terugkerende landen
Turkije
Terugtrekkende landen
Israël, Monaco
Presentatie
Marlous Fluitsma
Stemsysteem

Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top-10

Winnaar
Johnny Logan - What's Another Year (Ierland)

De Israëlische omroep had wel degelijk de intentie om het vijfentwintigste Eurovisiesongfestival opnieuw te organiseren, maar toen de regering geen extra budget wilde vrijgeven, kon het feestje bij de IBA niet meer doorgaan. Runner-up Spanje en ook het Verenigd Koninkrijk weigerden de organisatie op zich te nemen, maar uiteindelijk werd de NOS uit Nederland bereid gevonden, op voorwaarde dat het een iets budgetvriendelijker gebeuren mocht worden.

Over 1980

De EBU stemde in, en zo werd er ook aan recyclage gedaan: de gaststad en zaal waren dezelfde als vier jaar geleden, het podium werd door dezelfde persoon gemaakt, Roland de Groot, en het filmpje van Nederland tijdens de openingsceremonie bevatte beelden die ook al in 1976 gebruikt waren. Na dat filmpje speelde het Metropole Orkest een stukje muziek, waarna de presentatrice van de avond ten tonele verscheen. Marlous Fluitsma verwelkomde de kijkers met ‘Dames en heren, hallo’, en ging toen uitsluitend in het Nederlands verder. Tijdens de puntentelling sprak ze gelukkig ook Engels en iets wat op Frans leek. Dit jaar waren er geen postkaartfilmpjes, maar werden de inzendingen op het podium geïntroduceerd door iemand uit het komende land, in de nationale taal. In veel gevallen ging het om de nationale commentator die even uit zijn hokje mocht en voor de kijkers zijn eigen inzending mocht introduceren.

Marlous Fluitsma

Er waren opnieuw negentien landen die deelnamen, maar met enkele aardverschuivingen: Israël werd het eerste en enige land ooit dat niet deelnam in het jaar na een overwinning, omdat de datum voor het songfestival 1980 uitgerekend overeenkwam met een Israëlische feestdag, waarop het niet wenselijk was deel te nemen aan een liedjeswedstrijd. Ook de Monegasken gaven er de brui aan, maar hun afwezigheid zou niet minder dan 24 jaar duren. Turkije was er na een jaartje gedwongen afwezigheid weer bij en Marokko debuteerde, als eerste en tot hiertoe enige Noord-Afrikaanse land ooit. Zangers Samira Bensaïd kwam niet verder dan een voorlaatste plek, wat zo beschamend werd bevonden dat naar verluidt de Marokkaanse koning in persoon de staatsomroep verboden had om ooit nog deel te nemen.

Oostenrijk stuurde een opvallende inzending waarin zijn zangers de namen van meer dan twintig populaire componisten vermeldden, maar Luxemburg viel zo mogelijk nog meer op met een identieke tweeling en een man in een pinguïnpak. Toeval of niet, zowel Griekenland als niet al te beste vriend Turkije stuurden beide een nummer over de oliecrisis, Autostop en Petr’Oil, respectievelijk. Ook de Noorse inzending was politiek getint: het nummer was een aanklacht tegen de bouw van kerncentrales en een eis voor meer autonomie voor de inwoners van Lapland.

Drie landen stuurden zangeressen met songfestivalervaring, en allen eindigden ze in de top vijf van het klassement: Nederland, Zwitserland en Duitsland. Paola Del Medico nam na elf jaar nog eens deel namens de Zwitsers, maar liet nu haar achternaam vallen en zong over de Cinéma. De Duitsers hielden het iets ouderwetser en stuurden het lied Theater, en voor de derde keer zangers Katja Ebstein. Na twee derde plekken in 1970 en 1971, werd ze nu tweede. Daarmee is ze de enige songfestivaldeelnemer ooit die drie keer in de top-3 eindigde zonder ooit te winnen. Het zou echter de avond van een man worden: Ierland werd vertegenwoordigd door de Australiër Johnny Logan, die met zijn rustige What’s Another Year zowel het publiek in het Congrescentrum als de meerderheid van de juryleden kon bekoren.

Johnny Logan

België en Nederland

België werd vertegenwoordigd door de groep Telex. Op 24 februari had de RTB de voorronde Eliminatoires belges du Grand Prix de la Chanson gehouden, met tweevoudig deelnemer Jean Vallée als presentator en acht deelnemende nummers. Telex werd als winnaar aangeduid met het metanummer Euro-vision, een niet al te subtiele aanklacht tegen het festival. Telex stak het niet onder stoelen of banken dat ze laatste wilde eindigen, en beëindigde haar optreden in Den Haag met het in de lucht gooien van confetti en foto’s nemen van het verbouwereerde publiek. Ze leken te slagen in hun opzet, maar tien punten van de Portugese jury gooiden roet in het eten: België werd zeventiende.

Telex

Nederland werd vertegenwoordigd door zangeres Maggie MacNeal. Als lid van het duo Mouth & MacNeal was ze in 1974 al eens derde geëindigd met I See a Star. Voor de allereerste keer werden zowel de deelnemende artiest als het lied voor Nederland intern geselecteerd: MacNeal zong een lofzang op de hoofdstad Amsterdam, en deed het opnieuw goed, maar niet zo denderend als zes jaar eerder.

Maggie MacNeal

De pauze en de punten

Een levendige, Braziliaans aandoende dansact werd net als in 1976 onderbroken door beelden uit de artiestenfoyer, waar dezelfde presentator als vier jaar geleden aan artiesten vroeg wat hun favorieten waren. Vervolgens begon Marlous Fluitsma met het opbellen van de puntengevers, en bij elk land gebruikte ze daarvoor een andere telefoon. Vanaf dit jaar gaven de puntengevers hun punten ook van een tot en twaalf door, en dus niet meer op startvolgorde. Nederland nam een vliegende start, maar werd toch al gauw voorbijgestoken door Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Ierland. De Belgische jury mocht als laatste de doorslag geven, en koos voor Logan, waardoor de tweede Ierse zege een feit was. What’s Another Year werd een grote hit in heel Europa, en de wereld had het laatste van Johnny Logan nog niet gezien.

Het scorebord

Resultaten

Advertentie