Zagreb 1990

logo
Datum
05-05-1990
Locatie
Zagreb
Aantal deelnemers
22
Presentatie
Helga Vlahović, Oliver Mlakar
Pauzeact
Yugoslav Changes
Stemsysteem
Elk land gaf 1 tot 12 punten, zonder 9 en 11, aan zijn top-10
Winnaar
Toto Cutugno - Insieme: 1992 (Italië)

Het Eurovisiesongfestival week voor zijn vijfendertigste editie uit naar een omstreden gastland: Joegoslavië. Sinds de dood van leider Tito in 1980 waren de spanningen tussen de regio’s van het land in de loop van het decennium opgelopen, en de organisatie van het Songfestival kwam niet bijster gelegen. Lokale media spraken schande over de torenhoge bedragen die de omroep JRT uitgaf aan de organisatie van de wedstrijd. Een kaartje om het festival bij te wonen in de Vatroslav Linski Concert Hall, zou een gemiddeld Joegoslavisch maandloon gekost hebben.

Over 1990

Het festival begon met de introductie van de eerste officiële mascotte uit de songfestivalgeschiedenis: het tekenfilmpersonage Eurocat was te zien tijdens de opening en de postkaartfilmpjes, die door het Europese Jaar van het Toerisme helemaal in het teken stonden van bezienswaardigheden van het komende land. Na een filmpje met en over Joegoslavische muziek, werd de kijker de zaal ingeleid en begroet door de presentatoren van de avond, Helga Vlahović & Oliver Mlakar, maar dat was niet zo vanzelfsprekend als het leek. In het begin van de repetitieweek hadden ze ontslag genomen nadat delen van de aanwezige pers hadden geklaagd dat ze te oud waren. De omroep had al een ander duo, Rene Medvešek en Dubravka Marković, aangesteld als vervangers, maar de geschillen tussen het oorspronkelijke duo en JRT konden op tijd worden gladgestreken. Ze verwelkomden het publiek in het Engels en Frans, waarna de liedjes konden beginnen. De presentatoren kwamen dit jaar tussen enkele van de liedjes door even aan bod voor een korte speech, maar het introduceren van de deelnemers werd volledig overgelaten aan de nationale commentatoren. Het podium dit jaar bestond uit een enorme videomuur en voor het eerst een videovloer, waar de artiesten op stonden. Verschillende soorten belichting konden in allerlei sequenties bewegen, naargelang de stemming van het nummer.

Helga Vlahović & Oliver Mlakar

Dezelfde tweeëntwintig landen als het vorige jaar namen weer deel. Malta wilde erg graag weer deelnemen, en had zelfs al een nationale voorronde georganiseerd, maar de EBU week niet af van zijn limiet van 22 deelnemende landen. Er was wel een andere wijziging in het reglement: de minimumleeftijd voor deelnemers werd vastgelegd op zestien jaar, nadat er vorig jaar wel erg jonge kandidaten waren geweest. Daarmee is het voorgoed verankerd dat onze Sandra Kim de jongste songfestivalwinnares ooit zal blijven.

De liedjescarrousel kende een akelige start: het orkest begon niet synchroon te spelen met de geluidsband van de Spaanse inzending. De twee zangeressen van de groep Azúcar Moreno verlieten stomverbaasd het podium, en het publiek gaf een verward applaus. Bij hun tweede poging ging het gelukkig veel beter, en ondanks (of misschien net dankzij) de technische problemen, werd Spanje puik vijfde. Een plek daarboven eindigde IJsland, dat voor het eerst in zijn songfestivalcarrière in de running was voor een toppositie: het duo Stjórnin ontving maar liefst 124 punten voor zijn lied Eitt lag enn. Meer vernieuwing kwam er van de Scandinavische buren uit Finland, die voor het eerst hadden gekozen voor een lied in hun tweede officiële landstaal, het Zweeds. Met Fri? eindigde de groep Beat evenwel op een gedeelde laatste plek.

Na alle tumultueuze Europese gebeurtenissen van eind 1989, met als blikvanger de val van de Berlijnse Muur, mocht het geen verbazing wezen dat verschillende van de liedjes vrede en eenheid als thema’s hadden. Oostenrijk bijvoorbeeld hield het niet echt subtiel met Keine Mauern mehr, maar ook Noorwegen – net als in 1986 vertegenwoordigd door Ketil Stokkan – liet niet veel aan het toeval over met de titel Brandenburger Tor. De enige terugkerende artiesten waren de Joegoslaven van Pepel in Kri, die het land in 1975 vertegenwoordigd hadden. Zij stonden nu als achtergrondzangers bij de Italiaan Toto Cutugno. Hij bracht een heus anthem over het jaar 1992, waarin de Europese Gemeenschap zou uitgroeien tot de Europese Unie. Dat dat uiteindelijk pas in zou 1993 gebeuren, kon de pret niet drukken: Cutugno maakte indruk, en kon het leeuwendeel van de juryleden bekoren.

Toto Cutugno

De twee andere favorieten deelden het zilver: de Fransen hadden niemand minder dan Serge Gainsbourg gestrikt om White and Black Blues te schrijven, gezongen door de Guadeloupse Joëlle Ursull. De Ieren werden vertegenwoordigd door zanger Liam Reilly, die met zijn eenvoudige pianoballade Somewhere in Europe menig hart veroverde.

België en Nederland

België werd vertegenwoordigd door zanger Philippe Lafontaine. Voor de eerste keer sinds 1964 had de Waalse omroep intern een kandidaat aangeduid. Lafontaine was ten tijde van het songfestival 1990 bekend tot in Canada met zijn hit Cœur de loup. Zijn deelnemende nummer was een ballade getiteld Macédomienne, opgedragen aan zijn Macedonische echtgenote. Als enige Belgische inzending werd ze nooit op plaat uitgebracht, omdat de zanger er geen munt wilde uitslaan. In Zagreb strandde hij ermee in de middenmoot.

Philippe Lafontaine

Nederland werd vertegenwoordigd door het zingende zusjesduo Maywood. Zij hadden op 10 maart het vernieuwde Nationaal Songfestival gewonnen. Voor het eerst waren er twee halve finales aan de finale vooraf gegaan, met telkens tien liedjes en de helft die doorging naar de finale. In de finale werden de tien overblijvende songs gequoteerd door de twaalf Nederlandse provincies. De ballade Ik wil alles met je delen won nipt, maar ging in Joegoslavië onderuit: net als vorig jaar kwamen onze noorderburen niet verder dan de bodem van de top vijftien.

Maywood

De pauze en de punten

Na negen minuten toeristische beelden van Joegoslavië als pauzeact, begon de stemming. Italië en Ierland namen een vliegende start, maar de Fransen kwamen al snel aanzetten. De Italiaanse jury zorgde voor commotie: de puntengever kondigde zich aan als de Spaanse jury, en gaf bovendien geen enkel punt aan de naaste concurrenten op het scorebord, Frankrijk en Ierland. De Franse delegatie diende een klacht in bij de EBU door dat buitenissige stemgedrag, maar zonder resultaat: de Italianen hadden na 26 jaar nog eens overwinning te pakken. Insieme: 1992 werd een bescheiden hitje met sommige posities in de top twintig, maar zelfs in eigen land kwam het niet verder dan een twaalfde plek.

Het scorebord

Resultaten

Advertentie