Voor het eerst streek het Songfestival neer in Noorwegen. De keuze viel op Bergen, waar de Grieghallen voor de gelegenheid werd omgetoverd tot een ijspaleis met grote ijsschotsen en witte en pastelkleurige neonverlichting.

De editie van 1986 was ook de eerste die werd bijgewoond door leden van een koninklijke familie. Het Noorse kroonprinselijk paar woonde de finale bij, samen met hun kinderen.

Zingende presentatrice

Net als haar Zweedse voorgangster opende Åse Kleveland de uitzending al zingend. De Noorse was zelf derde geworden op het Songfestival van 1966 en verscheen in een opvallende jurk van bijna zeven kilogram, die vandaag nog altijd wordt bewaard in een museum van de Noorse openbare omroep.

Ze verwelkomde de kijkers met het lied Welcome to Music en zong daarna, op de melodie van het Te Deum: ‘Soon we’ll know who’ll be the best, in the Eurovision Song Contest.’ De postkaartfilmpjes volgden de artiesten langs Noorse bezienswaardigheden. Later werd Kleveland ook Noors cultuurminister.

Åse Kleveland

De eerste dragqueen

Nederland en Joegoslavië keerden terug na een jaar afwezigheid. Griekenland en Italië sloegen de editie over, terwijl IJsland eindelijk zijn debuut maakte op het Songfestival.

De Canadese Sherisse Laurence opende de avond voor Luxemburg met het 500e lied uit de Songfestivalgeschiedenis. Gastland Noorwegen zorgde dan weer voor de eerste dragqueen op het Songfestival, maar eindigde slechts als twaalfde.

Opvallende inzendingen

Turkije behaalde met Halley zijn eerste top tien-notering ooit. Het lied verwees naar de komeet Halley, die eerder dat jaar langs de aarde was gepasseerd.

Ook Zweden viel op met een opmerkelijke podiumact. Naast het zingende duo stonden achtergrondzangers verkleed als onder meer een krachtpatser, een flauwvallende dienstmeid, een zakenman en een halfnaakte gitarist. Voor de vierde keer op rij eindigde Zweden in de top vijf.

België is topfavoriet

Sandra Kim gold al vóór de finale als de grote favoriete bij de wedkantoren. Tijdens de repetitieweek werd ze gevolgd door internationale media en een Noorse cameraploeg.

Tegelijk ontstond discussie over haar leeftijd. Sandra hield in interviews vol dat ze veertien was, terwijl algemeen werd aangenomen dat ze pas dertien was. Ook haar podiumkleding zorgde voor stress toen die tijdens de reis naar Bergen zoekraakte, maar net op tijd teruggevonden werd voor de generale repetitie.

In 2020 vertelde Sandra Kim dat ze vlak voor haar optreden van de zenuwen nog snel een sigaret had gerookt.

(tekst gaat verder onder video)

België schrijft geschiedenis

Op de avond van de finale maakte Sandra Kim haar favorietenrol helemaal waar. Met haar witte outfit en paarse strikje overtuigde ze jury na jury.

Elk deelnemend land gaf België punten. De laagste score kwam van de Duitse jury, die slechts één punt over had voor J’aime la vie. Vijf landen gaven België de maximale twaalf punten en nog eens negen landen kenden tien punten toe.

Na 31 deelnames won België eindelijk voor het eerst het Songfestival. Opvallend was ook dat de volledige top drie uit Franstalige liedjes bestond, voorlopig de laatste keer dat dat gebeurde.

Nederland keerde na een jaar afwezigheid terug naar het Songfestival. De meidengroep Frizzle Sizzle eindigde met Alles heeft een ritme als dertiende.

Leeftijdsdiscussie

Kort na de overwinning ontstond discussie over de leeftijd van Sandra Kim. Ze bleek geen vijftien, zoals in J’aime la vie werd gezongen, maar dertien jaar oud te zijn.

De Zwitserse omroep, die als tweede was geëindigd, vroeg de EBU om België te diskwalificeren. Dat verzoek werd afgewezen, waardoor de overwinning van Sandra Kim gewoon behouden bleef.

Communautaire discussie

Met 2.485.000 kijkers werd de finale vanuit Bergen een groot kijkcijfersucces voor de BRT. Na de overwinning van Sandra Kim begon echter meteen de discussie over de organisatie van het Songfestival van 1987.

Omdat België voor het eerst had gewonnen, moest ons land de volgende editie organiseren. Tussen de omroepen en de politiek ontstond al snel een communautaire strijd over wie die organisatie op zich zou nemen.

Die discussie zou maanden aanslepen en een belangrijke rol spelen in de aanloop naar het Songfestival van 1987 in Brussel.

Het scorebord