In dit opiniestuk kruipt onze lezer Naomi Billigh in de pen om terug te blikken op de afgelopen Songfestivaleditie in Wenen. ‘Puur om het belang van de EBU en het volledige Eurovisiesongfestival kon Israël gewoon niet winnen.’

Ik ben 33 jaar en kijk al sinds 2003 heel actief en betrokken naar het Songfestival. Dat is dus na gisteren al 23 keer in evenveel jaar. Ik kan zo goed als alle winnaars sindsdien opnoemen, noem me gerust een grote fan.

Dat gaat gepaard met veel emotie, van enorm geluk door een bepaalde inzending en winnaar, naar tranen omdat iets ontroert. Heel vaak is er ook frustratie over ‘bestolen’ kandidaten. Dat hoort er allemaal bij.

Stof tot nadenken

In dit opiniestuk wil ik het over een aantal thema’s hebben. Omdat, net als vorig jaar, deze editie heel wat heeft losgemaakt.

Ik zou zeggen dat de EBU heel wat stof tot nadenken heeft als het nog wil blijven voortbestaan.

Israël kon niet winnen

De 70^e jubileumeditie werd eerder een controversiële editie. Want wat als Israël gewonnen had?

Michelle zou terecht gewonnen hebben, want in alle eerlijkheid was het een dijk van een nummer. Al was op voorhand duidelijk dat hetzelfde scenario als vorig jaar zich zou herhalen.

Hoe kan Israël een Songfestival organiseren in deze situatie? Op een veilige manier n de huidige situatie, simpelweg niet.

Een winst van Israël had gegarandeerd tot rellen geleid. Niet alleen in Wenen, maar overal. Er zou geen 71e Songfestival meer komen. Nog veel meer landen zouden zich terugtrekken.

Puur om het belang van de EBU en het volledige Eurovisiesongfestival kon Israël gewoon niet winnen.

Toch voor het scherm gekluisterd

Nog voor het Songfestival plaatsvond, gebeurde er al allerlei dingen. De beslissing van de omroepen om Israël opnieuw te laten deelnemen, zorgde voor controverse. Verschillende landen trokken zich terug, kijkers beslisten het festival te boycotten, enzovoort.

Daar hoorde ikzelf ook bij. Ik ging niet kijken want ik was niet akkoord. Ik hield dit de beide halve finales vol, maar mijn Songfestivalhart bleek te groot. Ik zat dan toch voor het scherm gekluisterd op zaterdagavond.

Een apolitiek muziekfeest

Het doek over het Songfestival is nog niet gevallen, maar kan het zo nog doorgaan? Israël kan niet elk jaar nipt tweede eindigen op deze manier. Want of we het nu willen of niet, ze sturen bijna elk jaar een fantastische inzending en vroeg of laat winnen ze.

Het blijft een moeilijk punt. Over de deelname van Israël valt veel te zeggen. Daarover wil ik enkel kwijt dat ik het an sich geen probleem vind dat het land nog steeds meedoet. Ik wil blijven geloven in een apolitiek muziekfeest.

Wat mij wél stoort is dat EBU een dubbele standaard hanteert door Rusland wel en Israël niet uit te sluiten.

Ik ben heel benieuwd naar de maatregelen die VRT zal nemen (en of ze zich eraan zullen houden) en wat de EBU zal doen met dit – opnieuw – duidelijk signaal.

De ‘Big 5’ (dit jaar de ‘big 4’).

Wordt het eens geen tijd dat we daarvan afstappen? Als je ziet hoe dramatisch Duitsland en het Verenigd Koninkrijk het de laatste jaren doen, is het niet te begrijpen dat zij zich automatisch plaatsen alleen maar ‘omdat zij het meeste geld investeren’.

Het is een feit dat bepaalde landen minder budget hebben om deel te nemen, maar die sturen soms betere inzendingen die dan geen plaats hebben in de finale.

Enkel het organiserende land, en dus de regerende winnaar, zou zich rechtstreeks moeten kunnen plaatsen voor de finale.

De stemming

De resultaten sloegen nergens op. Eerst en vooral: de vakjury. Het geven van punten aan buurlanden zou verboden moeten worden. Het is soms zo voorspelbaar dat het saai wordt.

Eigenlijk zou wat mij betreft de vakjury volledig van het toneel mogen verdwijnen. Want ook dit jaar was heel het gebeuren rond de stemming een ‘what the fuck’-verhaal.

Jurypunten aan landen met weinig tot geen stemmen van de televoting en vice versa. Dat houdt het spannend maar tegelijk is het vaak zo oneerlijk.

Vorige jaren leverde de uitslag net heel veel stof tot discussie op omwille van de grote discrepanties tussen beide uitslagen. De publiekswinnaar zou eigenlijk altijd moeten winnen. Tenslotte is het wel door de kijkers dat het de wedstrijd al zolang bestaat.

Ook hier moet de EBU mijns inziens grondige veranderingen doorvoeren.

Voorspellingen kwamen uit

Tenslotte wil ik het uiteraard nog hebben over de afgelopen Grand Final van zaterdag. Zo goed als alle voorspellingen die ik had gedaan, kwamen uit (zoals elk jaar).

België eindigde waar ik had verwacht, Cyprus en Zweden ook. Ik had verwacht dat Israël heel hoog zou scoren, maar net niet zou winnen.

Bulgarije schatte ik ook in de top-5. Met Griekenland gebeurde ook wat ik had verwacht: weinig punten van de vakjury en redelijk wat van de kijkers.

Zoals elk jaar waren er dit jaar ook een aantal verrassingen: Roemenië kreeg een verrassende, maar zeer terechte derde plaats.

Datzelfde Roemenië gaf geen douze points aan Moldavië terwijl dat omgekeerd wel het geval was. Satoshi uit Moldavië veroverde heel veel harten, inclusief dat van mij. Heel veel mensen voelden zich trotse Moldaviërs (ook al zijn we het niet).

De uitslag

De grootste verrassing was dat Bulgarije uit de bus kwam als winnaar.  Maar dat maakt het niet onterecht, want als je zowel de meeste jury- als televotingpunten krijgt, dan weet je dat het goed zit. Er valt dan niet over te discussiëren.

Het is dan ook een aanstekelijke oorworm, of zoals Dara het zelf zou zeggen een Bangaranga. Hoewel ik de overwinning zeker niet onterecht vind, had ik liever anderen zien winnen. Of toch hoger gezien.

Zoals Albanië, dat elk jaar bijzonder weinig punten krijgt van de rest van Europa. Dit jaar hadden ze een prachtig, aangrijpend nummer met ‘Nân’. Ook Kroatië greep erg aan en verdiende een veel hogere plaats met Andromeda.

Voor mij was ook Zweden een topper. En ondanks dat ik het resultaat correct voorspelde, begrijp ik niet hoe het kan dat Felicia zo laag geëindigd is.

Post-Eurovisiedepressie

Ik ga nu treuren in mijn Post-Eurovisiedepressie en hopen op structurele veranderingen die van Eurovision weer het feest maken zoals het zou moeten zijn.

En dat de slogan weer ten volle tot zijn recht komt: United by Music.

Dit is een persoonlijke opinie op naam van de auteur. Heb je zelf een prikkelende opinie over het Songfestival? Laat ze ons weten via [email protected].